fred van der wal

EN VAN ARTISTIEKE UITSTRALING KAN DE KACHEL NIET ROKEN.

2011-12-23T13:30:00.002-08:00

EN VAN ARTISTIEKE UITSTRALING KAN DE KACHEL NIET ROKEN.

Men zegt in Amsterdamse kunstkringen dat U totaal geen artistieke uitstraling heeft en voor hetzelfde geld autos zou kunnen verkopen of voor een lagere schoolklas in Zuidwolde had kunnen staan met een echtgenote die aan dezelfde school staat om het schamele onderwijzersloon op te krikken zodat de fantasieloze nieuwbouw bungalow toch betaald kan worden.Het artistieke publiek wil nu eenmaal een zuipende schuinsmarcheerder in de stijl van Charles Bukowski,een hoerenloper als Karel Appel of Jan Cremer, een slaap kamerleeuw, een terpentijntijger, een totaal verzopen sexuele allesetende, vuilbekkende grove omnivoor, maar geen keurige kerkganger in driedelig pak zoals U die nota bene ook nog tot overmaat van ramp de zondagsrust respekteert van de naaste buren door niet met de motormaaier rond te gaan crossen, zijn eigen of andermans wijf niet dage lijks in elkaar timmert of wekelijks aan een sexclub uitleent en weigert geregeld naar de hoeren te gaan.

Wat die hoeren betreft;kijk maar eens naar van Gogh, die sukkel die zijn ballen er per ongeluk af schoot toen hij met een vuurwapen kraaien wilde weg jagen.
En van artistieke uitstraling kan de kachel niet roken. Het gaat ook niet om de uitstraling maar om de instraling of eigenlijk nog meer de doorstraling van de kunstwerken zelf en wat een kunstartiest in zijn eigen vrije tijd doet moet hij zelf maar weten,dat heeft niets met zijn artistieke kwa liteiten te maken.Jazeker;ik respekteer de zondags rust,kom geregeld des zondags onder het woord dat,zoals de Schrift zo treffend zegt,nooit ledig weerkeert,bezoek bij voorkeur een evangeliese ge meente,sla mijn echtgenote nooit waar anderen bij zijn en leid een leven van reinheid,rust en regel maat.Tandenknarsend ben ik lid van de suffe E.O. en glimlachend van de VPRO.Zo ziet U maar weer:de Here heeft vreemde kostgangers!

De overeenkomst tussen Nietsche en U is…

Dat we allebei de ochtend aanvingen met een kopje warme chocolademelk van het merk Van Houten Cacao.(Zie:pag. 87 uit ”Door gevaarlijke gekken omringd,”W.F. Hermans,ISBN 90 234 30735, jaar 1988,Uitgeverij De Bezige Bij)
Schreef Heere Heeresma niet eens die reklameslogans:
Van Houten zijn vrouw drinkt Droste cacao en Droste zijn vrouw drinkt van Houtens cacao.
Een heel wijze levensles,vindt U niet?

Hoe denkt U als eigentijdse kunstenaar die wel weet waar Abraham de mosterd vandaan schof felde onder de rokken van Sara over de zogenaamde pornografiese plasseks affiches van Serrano in het Groninger Museum?

Men doet maar wat men niet laten kan en of Abra ham de mosterd bij elkaar schoffelde uit de mossel van Sara of uit een andere snee,daar heb ik nooit iets van gelezen in de Heilige Schrift,dus laat ik dat liever voor Uw rekening.Wel weet ik hoe Mozes van zijn achternaam heette!

Hoe dan?

Van de Berg.

Hoezo?

Er staat geschreven:toen Mozes van de berg kwam.

Ooh, op die manier!Humor!Maar laten we het verder over die plasseks affiches hebben van Serrano, dat lijkt mij toch wat boeiender,dan dit soort tiepies bekrompen gereformeerde flauwi teiten.

Die Groningers willen het liefste op Amsterdam mers lijken en menen dat ze daar het best in slagen als ze smeerlapperij aan de muren van overheidsge bouwen hangen.Ik kan U wel zeggen:dat is nu niet het grootste ideaal dat ik tot nu toe gekoesterd heb,maar onderdehand.Als ex-Amsterdamse kun stenaar ben ik wel wat gewend op het sexuele vlak en eigenlijk heb ik alles ervaren wat er op dat vlak te ervaren valt,dus ik schrik nergens voor terug. Geen sexuele zee gaat mij te hoog,zo lang het vlees maar schoon is en vrij van allerlei ziektekiemen,dan is alles geoorloofd in mijn optiek.Ik vond het natuurlijk niet zo prettig dat Ina door een collega van school geneukt werd die hepatitis b had gehad. Als men elkaar zoals op die afschuwelijke affiches van Serrano langs de kant van de openbare weg in el kaars wijd open staande bek wil pissen,dan gaat men zijn gang maar,zoals jaren geleden al in Cali fornië de gewoonte was en dat ik zelf heb gezien te midden van de homophiele kommuniteit waar nu al het grootste deel van aan de aids is ten onder ge gaan.Als ik er maar niet onder zit als er weer ie mand staat te pissen, hè.Er is altijd wel iemand te vinden die als pispaal wil fungeren,daar kijk ik echt niet van op,want die aanbiedingen heb ik ook wel eens gehad.Die fotootjes van Serrano zijn gewoon gepikt van dat magere kreng Mapplethorpe,waar de homophiele galeriehoudster Robbie Jurka zo weg van was.Smaken verschillen!In middels is Mapple thorpe ook al lang en breed (Het kwaad straft zichzelf per slot van rekening) aan aids overle den. Tsja,wie zijn verhitte leest tegen een andere manlij ke leest wil aanschuren,zoals de Heilige Schrift zegt dat in de eindtijd gebruikelijke usance zal zijn en veelvuldig gaat geschieden, waarmee de aan kracht winnende agressieve homobeweging te verklaren valt,moet niet raar opkijken als hij binnen de kortste keren ligt weg te rotten.Ik bedoel:beter hard geblazen dan de mond gebrand aan de een of andere door velen veelvuldig besnuffelde herenbipsbapsbops.Dat kan toch niet gezond wezen!In 1965 was het nog helemaal niet de gewoonte om met plas seks in de weer te zijn.Toch bracht de adspirant schoolmeester Kees Bregman fotos van zichzelf mee naar het onderwijzers examen waarop hij uit voerig stond te plassen in een grote,vooroorlogse gebarsten witte w.c. met houten bril.Hij dacht hier mede de rijksgecommitteerde te behagen,maar dat is totaal anders uitgepakt,want die liet hem veront waardigd zakken!Die dacht ook; zo meteen gaat hij hier een potje staan rukken om de witte bruidssluier uit zijn eigenste lul te trekken en dat kunnen we niet hebben onder schooltijd!
De fotograaf van die scabreuze fotos was de bekende zeefotograaf C. van der Meulen.Ik heb niet alleen aan hem heel goede herinneringen,maar meer nog aan zijn nichtje Catwaar ik een nacht mee doorbracht in juli 1968 in de Nieuwe Spiegelstraat 48 en ik vond dat ‘t wel voor herhaling vatbaar was.
Voor verdere intieme details;zie mijn autobiografie “Fred van der Wal,herinneringen,dromen en gedachten. ”Uitg.Nomanspress,1999.
De ongekuiste uitgave,de first draft, is nu reeds onder de toonbank bij de kunstenaar aan huis verkrijgbaar.

Beeld van ongrijpbare kunstenaar is voorbij

2011-12-23T13:30:00.001-08:00

Beeld van ongrijpbare kunstenaar is voorbij beweert open deur intrapper A. Zijderveld

Anton Zijderveld: De tijd dat de artistieke avant-garde zich in besloten kring vrolijk maakte over het ‘klootjesvolk’ ligt al ver achter ons.

Fred van der Wal: Wat is een ongrijpbare kunstenaar? En wie moet hem grijpen? Typisch de mening gangbaar binnen de AA kringen (AA, afkorting Academische Arrogantie). De artistieke avant garde zoals ik die in de jaren zestig in Amsterdam mee maakte was niet bepaald geïnteresseerd in het etiketteren van een sociale klasse, zoals de vooringenomen cliché denker Zijderveld beweert.

Anton Zijderveld: Na ruwweg 1960 wilden jonge kunstenaars afscheid nemen van het burgerlijke leven dat in de jaren voor de oorlog en in de jaren vijftig zo dominant was.

Fred van der Wal: Zijderveld is niet erg op de hoogte. Waarschijnlijk heeft deze professor nog nooit gehoord van De Vijftigers die een heel wat minder burgerlijk leven leiden dan de gesubsidieerde kunstenaars in de zestiger jaren om over de surrealisten en dadaïsten van het interbellum maar helemaal te zwijgen

Anton Zijderveld: Studenten bestormden de autoritaire bastions van de professorenuniversiteit.

Fred van der Wal: Meneer Zijderveld heeft het over de namaak opstand Parijse studenten die met de Franse Revolutie in het achter hoofd ook revoluutsietje wilden spelen in het Maagdenhuis te Amsterdam. Hollanders, exponenten van een kleurloos transitoland dat net als de Japanners groot is in imitatie.

Anton Zijderveld: Jonge kunstenaars wilden afrekenen met de figuratieve beeldende kunst.

Fred van der Wal: Dat is nieuw; Vanaf 1964 propageerde Vrij Nederland de diepte intervjoes van Bibeb over o.a. het surrealisme en realisme van een aantal Nederlandse kunstenaars waaronder Moesman, Escher, Willink e.a. Rond Galerie Mokum te Amsterdam groepeerde zich een aantal realisten en surrealisten vanaf 1964, die de trend voor de hernieuwde belangstelling voor een figuratie met surreële invloeden in luidde.
De jaren 60 was een periode waarin New Fig, Nouveau Realisme en Nederlands Realisme de bloedeloze achterhaaalde post abstract expressionistische epigonen steeds meer naar de achtergrond drongen. Zijderveld had moeten weten dat het abstract expressionisme hoogtij vierde in de jaren 40 en 50 en in feite niets nieuws bracht. De abstracte kunst is onderdehand een 100 jaar oud en om die richting moderne kunst te noemen is een merkwaardig anachronisme.

Anton Zijderveld: de tonale muziek en het traditionele toneel die de werelden van kunst en cultuur domi neerden.

Fred van der Wal: Zijderveld ziet voor het gemak de grote invloed van de pop muziek over het hoofd en de diverse vormen van de Jazz, bijv. de hernieuwing van de Blues traditie in Engeland vanaf 1963

Anton Zijderveld: Het werd op beide fronten ideologische verdedigd met een beroep op Marx en een politieke afwijzing van het kapitalisme.

Fred van der Wal: De modieuze aanbidding van Marx en het verheerlijken van de Frankfurter Schule betrof een minderheid van de kunstenaars die zich in de extreem linkse BBK verenigden met eind jaren zestig een Maoïstische afsplitsing. Het betrof enkelingen. De veelal voor militaire dienst op psychische of lichamelijke defecten afgekeurde, vaak half analfabete kunstartiesten zetten fotos in het BBK blad van Che Guevara en PLO strijders met geheven Kalasjnikows. Zelf te laf en te lamlendig om zich voor iets in te zetten dat niet in het eigen belang was beriepen zij zich op lamzakken als Krishnamurti en andere vage profeten van het ongerijmde.

Anton Zijderveld: Jargon. Dat was maar jargon. Waar het echt om ging, was een afrekening met de (klein) burgerlijkheid van hun ouderlijk huis, met het bourgeois publiek dat werd aangeduid als ‘klootjesvolk’.

Fred van der Wal: De benaming Klootjesvolk was een scheldnaam die bij Provo hoorde. Een beweging van voornamelijk oninte ressante, bont geklede, carnavaleske, arbeidsschuwe, anti intellectuele maatschappij vijandige elementen die dankzij een zwak gezag en een publiek, stuff rokertjes die in de picture kwamen van journalsiten die op zoek waren naar kleurrijke figuren zonder veel taleenteen zoals Simon Vinkenoog, d profeet van het veerboden sigaretje. In Friesland staat deze anti maatschappelijke stroming onder de kunstenaars een halve eeuw na dato anno nu nog hoog in aanzien bij een tiepe artiest dat zich voornamelijk heeft geconcentreerd rond de Oude en Nieuwe Bildtdijk.

Anton Zijderveld: Studenten bezetten de universiteiten. Een kleine groep artistieke heethoofden van de toneelschool verstoorde toneelvoorstellingen door met tomaten naar de acteurs te gooien, en klassieke concerten in het Concertgebouw door met ‘knijpkikkers’ een snerpend lawaai te produceren.

Fred van der Wal: De voorman van de onrust stokende acteurs was Jan Joris Lamers, die via terreur en lawaai zich de posities in de toneelwereld trachtte te verwerven waar hij tegen in opstand kwam.

Anton Zijderveld: De kunstenaars leefden zich uit in wat zij als ‘echt modern’ zagen, namelijk abstracte beeldende kunst, absurdistisch toneel en atonale muziek. Het was allemaal bedoeld als een protest tegen en aanval op de autoritaire, elitaire werelden van de wetenschap en de kunst. Daar voorbij richtte men de pijlen natuurlijk op de nationale en gemeentelijke politiek. Die moest voor het financieren van deze vernieuwing zorgen.
(…) Beethoven, Vermeer en Tsjechov werden verfoeid.
Jan Cremer riep dat al die schilderijen van Rembrandt en consorten in het Rijksmuseum op de vuilnisbelt gegooid konden worden.

Fred van der Wal: Jan Cremer heeft nog nooit één goed schilderij gemaakt. Hij kan beter zwijgen met zijn één jaar Ulo. Zoals Jan Dibbets eens zei over een museale tentoon stelling van fake artist Cremer; het werk is de spijker nog niet waard waar het aan op gehangen wordt. Cremer is een slecht schrijver en een nog slechtere schilder. Ik las eens een briefje van zijn levenspartner Babette. In 14 zinnen 20 spelfouten. De doorgaans nadenkende weblogger Kokopelli meende dat ik een belegen Jan Cremer zou zijn. Hij heeft het mis. Ik heb niets met deze auteur, die als navolger van Kerouac met invloeden van Wolkers, Miller, Hemingway en Mickey Spillane zijn boek schreef. Cremer is zoals zo vele auteurs de schrijver van één boek.

Anton Zijderveld: Karel Appel, gevraagd naar de methodiek van zijn woeste schilderijenproductie zei: ‘Ik rotzooi maar wat aan’.

Fred van der Wal: Zijderveld gaat graag ver terug. Het is een uitspraak uit de vijftiger jaren. Een statement door Karel Appel epigoon Jan Cremer nagebauwd

Anton Zijderveld: Een Nieuwe Tijd zou aanbreken. Muziek werd anti-muziek, chaotische productie van lawaai, beeldende kunst werd anti-beeldend en leverde vreemde objecten op en toneelvoorstellingen leken steeds meer op bewegingen en geluiden uit een krankzinnigengesticht. Publieksopbrengsten waren er nauwelijks.
Dat moest door rijkelijke subsidies worden opgevangen. Bestuurders in het cultuurministerie en in de stadhuizen waren bevangen door het snobvirus, wilden niet voor conservatief doorgaan en sluisden de subsidies door naar deze in wezen anti-artistieke beweging.

Fred van der Wal: Zijderveld heeft een punt met de laatste alinea van bovenstaand commentaar. In Friesland woonde ik in Friesland een toneelstuk van Elmar Kuiper bij waarin deze zestiger jaren opvattingen anno 2010 nog eens dunnetjes werden over gedaan.Een toneelstuk warain een aantal psychopatische paljassen als opgeverfde dozen waren verkleed met in ene hoek van heet toneeel één droefgeestige druiloor die geen meisje kon krijgen en daardoor aan bal last en jeuk aan zijn peuk leed.
Het werd opgevoerd in het knauwerige Friese dialect dus de helft ging aan mij voorbij. De Leeuwarder Courant schreef uiteraard een juichende recensie.
In Friesland komt alles vijftig jaar later op artistiek gebied. In Amsterdam kwam ik over huis bij een derde rangs actrice van het gsubsidieerde toneel die er prat op ging dat in de zalen waar zij op traden vaak niet meer dan drie, vier bezoekers waren. Zij was “links” en tegen reclame. Voor zo lang als het duurde. Een paar jaar later sprak zij reclamespots in. In de jaren zestig ontmoette ik enkele toneelspelers en regissseurs in Amsterdam. Ik heb zelden zulke arrogante kunstartiesten mee gemaakt. Zum Kotzen.

Anton Zijderveld: Maar nu gebeurden er in deze modernistische stromingen vier dingen. Ten eerste, werden de ouder wordende jongeren in toenemende mate elitair en arrogant, neerkijkend op het ‘gewone’ volk, ‘het klootjesvolk’, waardoor ze zich maatschappelijk isoleerden. Ze werden evenwel al snel als ‘interessante’ avant-garde door de merendeels progressieve politiek omarmd en via subsidies financieel ondersteund. Daardoor werd de avant-garde een voorhoede, in ieder geval een relatief kleine, spraakmakende en macht vergarende elite.
Wellicht het meest fatale was, ten vierde, dat het publiek waar kunst toch van afhankelijk is grotendeels wegbleef en kunstenaars steeds meer kunst voor medekunstenaars produceerden. Dat moest natuurlijk wel rijkelijk worden gesubsidieerd. Kortom, van de vernieuwing waar telkens zo groot over werd opgegeven, was geen sprake meer.

Fred van der Wal: Vernieuwing? Is kunst hetzelfde als de voorjaarsmode op de catwalk van de Prêt à Porter in Parijs? Vernieuwing van wat? Ik zag voornamelijk een kunst die technisch ambachtelijk slecht in elkaar zat en arm aan ideeën was, uitgevoerd door “kunstenaars”die te vaak het vak niet beheersten.

Anton Zijderveld: In de huidige discussie over de zogenaamde kloof tussen kunst en volk wordt echter een punt over het hoofd gezien. Dat kort geschetste modernisme is inmiddels gelukkig merendeels passé. Peter Schat was één van de jonge heethoofden uit de modernistische muziek, hij componeerde zelfs muziek voor en in opdracht van het voorheen zo gehate en geminachte Concertgebouworkest.
De modernistische, elitaire avant-garde heeft inderdaad ten onrechte haar enclaves via subsidies in stand kunnen houden.

Anton Zijderveld is emeritus hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam

Beeld van ongrijpbare kunstenaar is voorbij

2011-12-23T13:30:00.000-08:00

Zij noemt hem taalbeest

2011-12-23T13:29:00.001-08:00

Fred van de Wal: veelwijverij in dameskleren

In het kader van we hebben het hier nooit over het Volkskrantblog en de Weekend zijn we al helemaal niet, is het aardig om eens te kijken wie Fred van der Wal is. Fred is een Volkskrantblogger, die de gemoederen aldaro bezig houdt met zijn opbloeiende liefde voor Isis Nedloni. Fred houdt naast de gemoederen ook zichzelf bezig. Bovenal is hij kunstenaar. Hij exposeerde meer dan 250 keer in Nederland en in landen over de hele wereld. Fred wordt gezien als één van de belangrijkste representanten van de Nederlandse realisten. Onze kunstenaar is geen kleine jongen, qua schilder. Nu weten we dat het beoefenen van schone kunsten niet als vanzelfsprekend garant staat voor een mooie romance, zodat wij verder keken. Per slot van rekening gunnen we Isis het allerbeste, na een leven vol kommer, kwel en andere onsmakelijkheden.
Fred blijkt zich nogal te roeren in het leven en op internet.

Fred is een biseksueel, die zich het liefst hult in vrouwenkleren en aardig in het rond neukt. Ik draag al sinds mijn veertiende een jarretelgordel, damesslipje, nylons, bustehouder, onderjurken, soms een rok of jurk en ook wel panties, zegt de kunstenaar op vrouwblog. Natuurlijk moet een ieder dat voor zichzelf weten, maar denkt U eens aan de volgende uitspraak van zijn nieuwste verovering Isis Nedloni: Ik aai zijn mannen lijf en pellen we kleren, telkens als een vers welriekend stukje huid naakt in het licht valt, zuigt Beest ze warm zoenend en bijtend alsof ze voor het eerst geboren zijn. Dat moet een vermakelijke striptease zijn, compleet met rondvliegende jarretelgordels, weggeslingerde bustehouders en panties die landen op de schemerlamp.

Wij vrezen dat de sekspartij na de komische uitkleedpartij dooft als een nachtkaars. Ik ben met hem gegaan in 1967 maar hij kon niet eens neuken. Tenminste niet zo als ik gewend was. Hij is een mietje en een nepkunstenaar die vrouwen uit vreet, weet Cats Schrijer, met wie de kunstenaar een relatie onderhield ons te melden. Tom Laurijssens vertelt ons over Freds SM voorkeuren: wie hing er in nylons, jarretelgordel, tangaslipje,beha en onderjurk op pumps bij mij in de touwen als bisexuele travestie S.M.-er? Juist! Fred van der Wal. Tussen de bedrijven door scheldt Fred iedereen die hem voor de voeten loopt de tiefus, op het internet en in real life.

Al met al een kleurrijk personage, onze Fred. De relatie met Isis zien wij niet standhouden. We laten de kunstenaar daarover zelf aan het slotwoord: Fred van der Wal, die neukt in een week meer dan een griffermeerde ouderling in tien jaar.

This entry was posted on maandag, januari 1st, 2007 at 9:31 pm and is filed under Robert Engel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
73 Responses to “Fred van de Wal: veelwijverij in dameskleren”
François Labarbe Says:
januari 1st, 2007 at 9:42 pm

Wel een beest, die Fred
christinA Says:
januari 1st, 2007 at 9:53 pm

Die Isis, ze heeft hoop ik voor haar, toch een beetje info opgedoken……
Dan zou t verder toch volkomen ok zijn , bij partners met gelijke wensen en blahblah zo verder.
Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 9:57 pm

Dat beloofd nog geinige stukjes van de hand van Isis op vkblog. Niet dat de eerdere stukjes van Isis niet geinig waren, maar ik hoop echt dat die twee een reality soap gaan krijgen.
Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 10:11 pm

nog een oud vrindje van Fredje
Robert Engel Says:
januari 1st, 2007 at 10:16 pm

LOL @ Conan
TRS Says:
januari 1st, 2007 at 10:22 pm

dit lijkt wel *kuch* onderzoeksjournalistiek *kuch*
Wil Vanblootenbil Says:
januari 1st, 2007 at 10:29 pm

Dat moet een vermakelijke striptease zijn, compleet met rondvliegende jarretelgordels, weggeslingerde bustehouders en panties die landen op de schemerlamp.

Ach, wat is mijn leven saai geweest! Had ik ook maar kunstenaar geworden!
Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 11:07 pm

Fred van der Wal: veelwijverij in dameskleren (deel 2)

De Freule is wakker en “not amused”

Isis Nedloni Says:
januari 2nd, 2007 at 12:28 am

Ach ,jullie goedkopen hadden weer geen genoeg voer tot schrijven en flatsen en bullshit stukje in elkaar…als een stelletje amateuristische….sensatiebakkerige…leugenachtige malloten…..Maf kezen!!!!! Fred is de meest liefste, heerlijkste,eerlijkste,verrukkelijkste, intelligentste ,provocerende,Bukowski achtige man,waar jullie ooit over zullen schrijven…eehhhhh…In iedergeval bedankt voor de reclame!! Alhoewel menige niet doorleefde preutse of gelovige lezer jullie trash onmiddelijk geloven…zielig is het…echt zielig…Gelukkig nieuwjaar!!!!

Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 12:32 am

Mevrouw Nedloni,
Wilt U Uw taal enigzins kuisen? Wij zijn hier met nette mensen onder elkaar.

Dank U.
Het lijk van Pim Says:
januari 2nd, 2007 at 1:10 am

heerlijkste,eerlijkste,verrukkelijkste,

Ach, als je op crossdressers valt…
Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 2:22 am

Ga je nou ook verhuizen naar Frankrijk, Freule Isis?
Wil Vanblootenbil Says:
januari 2nd, 2007 at 2:58 am

Misschien ben ik abnormaal, maar een vent met jarretels komt mijn huis echt niet in.
Ook niet als het onder kunstexpressie valt.
Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 10:04 am

Nog een gelukkig nieuwjaar, namens de freule

Isis Nedloni / 02-01-2007 09:30
Ja, het is Robert Engel…die is weer op het spot pad om Isis Nedloni te sarren….ach…ik sta boven jou goedkope fratsen, my dear…Je hebt me op jou site je al een keer virtueel opgehangen…al verkracht…met een bijl in mijn hoofd gehakt….tssssss….dan is dit natuurlijk niks…bij dat vergeleken….en als de redactie niks onderneemt…ach…dan vinden ze het blijkbaar ook tot den sensatie/vermakelijkheids structuur behoren…en dat is zeer in…in deze goedkope platte tijden…GELUKKIG NIEUWJAAR ROBERT ENGEL! EN CHRISTINA…EN CONAN…EN LA FARBE….ALIAS LUCAS WAS HIER…….tsssssss…stumpers….
François Labarbe Says:
januari 2nd, 2007 at 12:34 pm

Die Isisgriet schijnt me wel aardig te vinden. Ik reageer dus nooit op haar logs… heb al tijden niets meer van haar vernomen maar ze gedenkt me wel steeds in dit soort BLO-opstelletjes. Maar hier bij LWH krijgt ze iig de aandacht waar ze zoveel behoefte aan heeft… wordt ze weer eens een keer op de pot getild, krijst ze als een speenvarken… ze vindt het wel lekker… he, moppie?
Isis Nedloni Says:
januari 2nd, 2007 at 1:20 pm

Stelletje lullemieten en schijtbakken zijn jullie…wat een brutaliteit om mijn adorabele Fred van der Wal zo neer te zetten…Gelukkig is dit maar een flut site je…dus het maakt niks uit.Wisten jullie trouwens dat jullie precies zo reageren als de Christelijke fundamentalisten in Friesland waar Fred jaren lang zijn kunstambt uitoefende? Tja…je bent jong ,kunstenaar en wilt wat provoceren…ach dan trek je toch effe een paar sexy dames kledij aan en de hele goegemeente uit de jaren 60 en 70 op zijn kop…hahahaha…en dan nog achtervolgt het hem…30 jaar later!!!! Kun je nagaan wat een impact het allemaal heeft in kleinburgerlijke kringen…Goh, wat zullen Johnny van Doorn en Vinkenoog wel niet allemaal voor hun kiezen gekregen hebben uit de Christelijke Nederlandse hoek!
Ik dacht trouwens dat jullie zo tegen de onderdrukking zijn.Nou…als er iemand is verguisd of onderdrukt door de Christelijke zogenaamde fatsoenlijke gemeenschap, dan is hij het wel! Dus jullie pakken nu echt de verkeerde beet.Logisch dat ie af en toe wat voor zich uit buldert.
En dan die leugenachtige persoonlijke beledigingen…Wat een brutaliteit!!!
Als er iemand integer, zachtaardig en bonafide is, dan is het Fred van der Wal wel!!!
Als je nu slim bent dan ga je je op een intelligentere manier in deze Bukowski schrijftrant kunstenaar verdiepen en zet hem eens in een mooier daglicht ipv net zo doortrapt als de oude garde van de jaren 60 te zijn.Of houden jullie wel van dat soort fundamentalistische visies en streken?
TRS Says:
januari 2nd, 2007 at 1:56 pm

ik geen gelukkig nieuwjaar? oehoooooeeeeeeehhhh
Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 2:23 pm

Isis, laat hem zijn boek maar opsturen naar de redactie, dan zullen onze kunstcritici Van Blootenbil en Engel er zich over buigen en een passende boekbespreking plaatsen.
Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 3:19 pm

Fred van der Wal: veelwijverij in dameskleren (deel 3)

Er zit een essentieel verschil in het feit of je dameskleren draagt om te provoceren, en je bij good old Fredje Laurrijssen thuis laten afrossen in die kleren, terwijl je in de touwen om meer smeekt.
Er zit ook een essentieel verschil in het feit of je je laat onderdrukken door Christenfundamentalisten en je de kuierlatten neemt naar Frankrijk, om vanuit je kasteel met je eclatante succes de hele wereld uit te lachen.
Tot zover RESPECT.
Het verval van de noeste kunstenaar, type Erik uit Turks Fruit, zit hem in het feit dat ie Gristenen op een goedkope manier begint uit te schelden op een EO forum en zijn romantische verval.
Dat laatste is evident aanwezig, als ie een gefrustreerde om aandacht snakkende stoephoer als Isis Nedloni begint te neuken en dat breed over het internet uitmeet. Verval?
De dood is bij de man al ingetreden, en hij weet het niet. En Isis glijdt zich suf daarop.

Wil Vanblootenbil Says:
januari 2nd, 2007 at 4:14 pm

in Friesland waar Fred jaren lang zijn kunstambt uitoefende? Tja…je bent jong ,kunstenaar en wilt wat provo ceren…ach dan trek je toch effe een paar sexy dames kledij aan en de hele goegemeente uit de jaren 60 en 70 op zijn kop
En dat is Kunst?
Hoe trek je eigenlijk ‘een paar kledij’ aan, Isis?
O, wacht; dàt was de Kunst.

dan zullen onze kunstcritici Van Blootenbil en Engel er zich over buigen en een passende boekbespreking plaatsen.
Zeg, doe me een lol! Dan moet ik eerst het hele Bukowski oeuvre door gaan nemen!

Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 4:35 pm

Welnee. De enige overeenkomst tussen die twee betreft de drank en de baard. En de veelwijverij wellicht. Maar ja, leg dat Isis maar eens uit. Vrouwen kiezen per slot van rekening voor foute mannen, las ik laatst in de Viva.

Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 6:14 pm

Parbleu! Zuigvis zit nu al onder de knoet bij Gleufspier, hij heeft ons getrakteert op een echte Nutloni IP-Ban! Mijn dag is weer helemaal goed.

François Labarbe Says:
januari 2nd, 2007 at 6:20 pm

‘t Laat mij ijs en ijskoud… kwam toch al nooit bij die jarretellen specialist

François Labarbe Says:
januari 2nd, 2007 at 6:20 pm

jarretellen ?????

François Labarbe Says:
januari 2nd, 2007 at 6:21 pm

Zit ik weer in de moderatie *huil*

Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 6:23 pm

Zeg, doe me een lol! Dan moet ik eerst het hele Bukowski oeuvre door gaan nemen!

ooooooowwww Bukowski, ik las per ongeluk dat het beide Bukake liefhebbers waren

Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 6:35 pm

Ik zag het, dat de hele Lucawashier goegemeente was geband door die ruige man. Ik reageerde er dan ook passend op. Bij Lucaswashier ownen we nu eenmaal dat vk blog. Gisteren uit het niets op nummer een, nu weer regaren en ondertussen zijn we nog met iets grappigs bezig, in het kader van onze totale lul. En dan heb ik zelfs een PERMANENTE ban, zoals de redactie dat zo mooi weet te omschrijven. Ben benieuwd of onze Bukake de reactie lang laat staan. En zo niet, hij leest hem wel.
MUHAHAHAHAHA.

ZOENVIS / 02-01-2007 15:35
I.p. ban en reactie verwijderd voor/van Robert Engel, Conan, Christina, La Farbe alias de lucaswashier goegemeente

Robert Engel (ip: 85.195.123.26) / 02-01-2007 18:18
Zeg Zoenvis,

Ben jij nou die robuuste kunstenaar, die noeste man, die ruwe bolster blanke pit, die grote schrijver, die zich over op het internet in grove bewoordingen uitlaat over Gristenen, SGP en andere lieden die Uw persoontje niet welgevallig zijn?

Dan kun je toch op zijn minst wat kritiek op je eigen typetje velen? Of is het zo dat alleen jij gelijk hebt, en in het geval dat een ander gelijk heeft, dan heb je toch gelijk, omdat je een IP bannetje uitdeelt? Zo deden ze dat bij de Nazi’s ook, weet je?
En weet je ook? Engel doet niet aan IP bans. Dat werkt niet bij hem. Dat zag je gisteren maar weer, met dat fraaie stuk van onze site, dat de hele dag bovenaan de ranglijst stond, alhiero.

Met hoogachtende groet,
Robert Engel

Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 8:01 pm

Dat noem ik slopen. Onze Fredje van der Jarretelletjes heeft zijn hele blog maar van het net gehaald. Onze ruige, noeste, drieste kunstenaar toch. En we drongen niet eens aan.

Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 8:18 pm

deze doet het nog gewoon, hij heeft 1 pagina verwijderd

Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 9:02 pm

Het lijkt er wel op dat Isis al de bons heeft gekregen van’m ;-) ze reaguurt zich een slag in de rondte op zijn vkblogje, echt sneu, maar Pantyman laat niks van zich horen. (zichzelf per ongeluk verhangen met een jarretel?)

TRS Says:
januari 2nd, 2007 at 9:07 pm

HOERRRRR

Conan de Rabarber Says:
januari 2nd, 2007 at 9:13 pm

Die gast is ook echt niet te lezen, vd Wal menstrueert meer woorden dan een Kouwes op speed, helaas bezit vd Wal nog geen minuscuul flintertje van de genialiteit van Kouwes.

François Labarbe Says:
januari 2nd, 2007 at 9:19 pm

Ik denk dat echtgenote van Fred-de-jarretel-tijger ‘t in de gaten heeft gekregen en ‘m vervolgens een deegrol in z’n hol heeft gedouwd… dat vertraagt natuurlijk zijn reactiesnelheid… ‘t zit zo ook wat lastig achter de ordinateur daar in Frankrijk…

Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 10:52 pm

Inderdaad. Want wat ik mis in het hele verhaal, is de scheiding van Van der Voorbindlul en die vrouw van hem, die Ina van der Wal - Bosse.

Robert Engel Says:
januari 3rd, 2007 at 12:09 am

fred van der wal / 18-12-2006 12:44
lieve isis, wat heb je eigenlijk een aangenaam ogende benen en gestalte plus een mooie kop, maar dat heb ik je al tienduizend keer verklaard, dus nu dan voor de tien duizend en eenste keer. Op naar het miljoen…

En Isis trapt er met open ogen in.
Conan de Rabarber Says:
januari 3rd, 2007 at 12:10 am

ze heeft behoefte aan een vaderfiguur. Hoe oud istie, 73?

Robert Engel Says:
januari 3rd, 2007 at 12:13 am

Lijkt mij meer 89. Zij is toch 73?

fred van der wal Says:
januari 9th, 2007 at 9:42 am

Menig Engels des lichts is een kind van de duisternis zo waarschuwt de H.S. ons en ook Engel zit niet helemaal koosjer in malkander, alhoewel ik er zeer van heb genoten hoe ook de meest kritische webloggers waar onder meheer Engel in mijn pseudo otobiografiese verhalen trappen.
Waar de waarheid ligt? In het midden? Laten wij de middenweg bewandelen,d aar in de Watergraafsmeer, U weet wel, op weg naar de Wethouder Franken weg en dan even langs het Mariotteplein 17, op zoek, naar wat, maar niet naar de verloren tijd…U mag het zeggen, Engeltje! Ik luister wel. In jarretelgordel, nerveus opgensneden tangaslip, nylons, beha met speelopeningen, strak onderjurkje, pumps ter grootte van kanos en lagen make up. Komt U ook eens langs voor een grote beurt?

Conan de Rabarber Says:
januari 9th, 2007 at 10:14 am

He daar hebben we Taalbeest! Zekers, wij beleven ook veel plezier aan deez’ koninklijken romance, deze juvenile uitspatting van vleesch ende ongeharschte kuiten. Hoe hebben we ge noten toen daar die vul kanische uit barst ing van geriatrisch oe stroegeen tot ene weder op standing van verbale test osteron salvo’s leidde. Droge Isis in den leer bij de Lof der Zot heid, dat gaf schraal’hoop op nieuwe in zichten voor den verdorde Egyptische poes, zou ze eindelijk de geheime kamer met inzichten ontsluit en het talent to t relatie veren tot zich nemen? Zou den rooden heksch zich de sleutel tot humor bemacht igen? Helaasch, bij d’n eerschte beproeving zakte den Gleufspier zwaar door het ijsch, hoewel wij ver moeden dat Danny La Rue toch een ietwat dempende invloed op heur kolkenden incontinente wateren heeft uit ge oefend toen de rakkers van LWH ene parodie waagden te plaat sen. En waarom strooit gij hier met adressen, gij grijze schelm?

Robert Engel Says:
januari 9th, 2007 at 5:48 pm

Hey lulletje zoenvis,
Ik een grote beurt? Ha! I’m way out of your league. Waarom doe je het anders met Isis Nedloni en loop je er te koop mee alsof je het stuk van de eeuw hebt veroverd?
(Engel) ain’t the same ballpark, ain’t the same league, ain’t even the same fuckin’ sport, you dwarf.
Waarmee ik meteen de bom voor 2007 lanceer: de scrample. Een written sample uit een filmscript. Deze was natuurlijk uit Pulp Fiction, maar dat snapt de oplettende lezer natuurlijk als vanzelf.

Conan de Rabarber Says:
januari 9th, 2007 at 6:39 pm

@Robert, ja ‘t is net Kouwes onze Fred, alleen weten we zeker dat het bij Kouwes een act betreft en bij Fred niet.

fred van der wal Says:
januari 11th, 2007 at 3:48 pm

ach meneer lucas wasnergens en komt nooit niet ergens aan, dat stuk frustraat heeft het over Kouwes? De naam alleen al. Jaloers pikkie, hee, meheer Lucas komt er niet. Liever een Zoenvis in de hanmd dan tien Lucassenkomtnergens in de lucht, want die ploffen naar als een loden Zeppelin

Conan de Rabarber Says:
januari 11th, 2007 at 4:02 pm

shit, Fret gebruikt opeens interpunctie, dat moet je niet doen Fret, daar wordt je niet beter leesbaar van.
Robert Engel Says:
januari 11th, 2007 at 4:03 pm

Loden Zeppelins komen niet van de grond, lulletje freddewater, zoals het oude spreekwoord luidt, ontstaan in de tijd dat Plant en Page een nieuwe band oprichtten die volgens hun vrienden niet van de grond zou komen.
Als metofoor dus totaal ongeschikt, mijn waarde taalbeest, omdat de geschiedenis bekend is, omtrent die loden zeppelin.

Conan de Rabarber Says:
januari 11th, 2007 at 4:06 pm

Fret loopt waarschijnlijk de hele dag aan zijn vingers te ruiken, vandaar dat het afkalven van zijn frontale lobben nu wat sneller gaat.

fred van der wal Says:
januari 11th, 2007 at 5:12 pm

alle pseudoniempjes van bovenstaande piemeltjes dienen alleen om op een onderkruiperige, laffe, kinderlijke manier weg te duiken uit angst. Wat jullie doen is roepen in het donker naar een onzekere overkant waar niemand luistert.
Geef mij maar de Grote Meedogenloze Mooie Muze waar jullie in je stout ste dromen niet aan kunnen tippen en in het geheim verhit haar geur pogen op te snuiven als zij voobij gaat aan jullie goesting. Ja, Isis is het stuk van de Eeuw en ziet de kleintjes zoals jullie gewoon over het hoofd en wimpelt ze weg met een achteloos handgebaar van haar artistieke handen. En kijk: daar vallen ze om, die flinke jongens Barbarbersteel, Engeltje die niet eens op andermans tong kan piesen, Labarbe lik me reet, voor ik het vergeet, deze rond wandelende butt plug, die kont op wielen, en wil wil wel met zijn geurige blootebipsje die bagger schijt, alleen Christina Keeler mag mee doen met Kiele Kiele, maar dan virtueel…

Conan de Rabarber Says:
januari 11th, 2007 at 5:19 pm

owww Fret, wat ben je geil als je vieze praatjes verkoopt!

christinA Says:
januari 11th, 2007 at 5:32 pm

Tja Coon, gekrulde haren, zinnen én lingerie.
Tis meegenomen dattie onleesbaar schrijft, spaart tijd.

Conan de Rabarber Says:
januari 11th, 2007 at 5:43 pm

och mumke, Fret kan wel bluffen over z’n mooie garderobe en pumps, maar in werkelijkheid is die sexy lingerie al jaren vervangen door een papieren pamper en ‘n rollatortje. Je mag die twee retardo’s natuurlijk ‘t geluk niet ontzeggen, dat zou gemeen zijn want ze passen goed bijmekaar. Het doet me wat denken aan die serie waarin Corky ook eindelijk verkering krijgt, …met het verschil en geluk natuurlijk dat Fret en Crisis al jaren niet meer kunnen reproduceren.

Robert Engel Says:
januari 11th, 2007 at 5:51 pm

Ja, Isis is het stuk van de Eeuw en ziet de kleintjes zoals jullie gewoon over het hoofd en wimpelt ze weg met een achteloos handgebaar van haar artistieke handen.
Gelukkig hoeven we Fred Jarretet nooit meer serieus te nemen. Voor zover iemand dat al deed.

Conan de Rabarber Says:
januari 11th, 2007 at 6:03 pm

En dat “achteloos handgebaar” van La Isis kennen we wel ja: madame gaat krijsen en stampvoeten als een klein kind met bloedvat vernauwing bij alles wat vagelijk naar kritiek op haar kunsss en dichterlijke proesta ruikt.
Robert Engel Says:
januari 11th, 2007 at 6:14 pm

Waarom zou ik mijn excuses aan Conan moeten aanbieden? Iemand die mij constant heeft lastig gevallen met vreemde reacties en hem daarom bij de bagger heb gezet. Ja, kijk maar op dat gecopieerde lijstje, daar staat racisme, intriges en bagger en nog wat. Wat een dom spel.Pak lekker iemand anders. Weet je…ik heb in levende lijve intriganten meegemaakt. Psychopaten, intriganten,verkrachters,gewelddadigheden, gangsters, onderwereld en ben dat leven lang geleden ontvlucht, overwonnen en dwaal ik rond tussen de zgn brave burgerij en jullie hebben dezelfde kenmerken als al die gekken.
Alleen dan laffer, achter internet!
Jullie gebruiken straks deze tekst weer om mij in de maling te nemen.
De bijdrage hiervoor word ik weer in de maling genomen!!!!!!
.Het is andersom.
JULLIE BIEDEN EXCUUS AAN MIJ AAN! Goedkoop tering zooitje!!!
Reacties vervalsen!!!
Namen vervalsen!!!
En dan aan mij vragen of ik mn excuse aan bied!
FUCK YOU!!!!
PARTY IS OVER!
IK VERTREK VAN HET INTERNET!
NOOIT MEER KOM IK MEER HIER!
HET VOLKSKRANTBLOG KAN ME OOK GESTOLEN WORDEN
NOOIT MEER ENER VERZOENINGSPOGING!!
NOOIT MEER ZAL IK VREDE OF RUST PROBEREN TE ZOEKEN!
IK HANG MEZELF OP
IT WAS NICE MEETING YOU

Da’s inderdaad een schoolvoorbeeld van een achteloos handgebaar. Staat er hier vol van.

fred van der wal Says:
januari 14th, 2007 at 8:45 pm

Haarlem is het riool dat verstopt raakt door pseudo artistiekerige lulletjes als Lucaswas nergens en komt nooit ergens. Haarlem is een stad van ge frusteerde klootzakkies die huizen hoog op kijken tegen Amsterdam waar ze nooit aan te pas zullen komen. Haarlem is het dorpje van fake artiesten en kroegtijgers met de grote babbels over het boek dat ze nooit zullen schrijven en het schilderij dat ze nooit zullen schilderen. Haarlem is de stad van Godfried Bomans en daar is alles mee gezegd. Haarlem is een achterlijk gat vol stukken frustraat en inteelt en zo kan ik nog wel even door gaan…

fred van der wal Says:
januari 14th, 2007 at 8:46 pm
En daar woont de slappe piemel Lucaskomtnergens…

christinA Says:
januari 14th, 2007 at 8:59 pm

@fred
Haarlem is de stad waar ik geboren ben en waaraan niks mankeerde tot allerlei zogenaamd kunstzinnige types er zich vestigden in de zestiger jaren.
Lucas woont natuurlijk niet in Haarlem.

Conan de Rabarber Says:
januari 14th, 2007 at 9:47 pm

Last van Gilles de la Tourette, Fret? Arme stumpert, ‘t zit ook in die twee vingers waar je mee typt, hè?

Robert Engel Says:
januari 14th, 2007 at 9:54 pm

Da’s een man van de feiten, die Van der Wal. En dat stellen we best op prijs.

Conan de Rabarber Says:
januari 14th, 2007 at 10:02 pm

Ik weet wel wat het is met Frek, hij wil dat we weer een topic aan hem wijden. Te krenterig om via de geeikte media dat bakstenen boek van hem aan te prijzen komtie hier zeuren. Stuur eens een review exemplaartje Fret, ik heb nog wat extra ballast nodig in m’n parasolstandaard
lucaswashier » Blog Archive » Gastcolumnist: Fred van der Wal Says:
januari 14th, 2007 at 10:46 pm

[…] Vandaag roerde travestiet, kunstenaar, Taalbeest, Isis Nedloni neukert en veelwijver Fred van der Wal zich weer. Met een wel erg sterke reactie. Zo sterk, dat wij Fred verwelkomen als gastcolumist. Over Haarlem. En Lucas./ Fred, a vous. […]
fred van der wal Says:
januari 18th, 2007 at 10:18 pm

Ja, Isis is het stuk van de eeuw, goed gezien Luukje en aan haar valt heel wat meer te beleven dan aan een ranzige gefrustreerde nep- en namaak intellektuweel zoals jij, een van de vele impotente paljassen van de Hollandsche scheld kultuur
fred van der wal Says:
januari 18th, 2007 at 10:18 pm

Ja, Isis is het stuk van de eeuw, goed gezien Luukje en aan haar valt heel wat meer te beleven dan aan een ranzige gefrustreerde nep- en namaak intellektuweel zoals jij, een van de vele impotente paljassen van de Hollandsche scheld kultuur

Robert Engel Says:
januari 18th, 2007 at 10:30 pm

Dat begrijpen we na een enkel keertje zeggen ook wel, Frettepet. Hoe noem je jouw reacties hier, overigens? Cultureel verantwoorde literatuur? Geloofwaardig is het in elk geval niet, als je Isis het stuk van de eeuw noemt.

fred van der wal Says:
januari 22nd, 2007 at 1:18 pm

Roberta,
Je hebt gewoon geen idee wie Isis is en wat ze te bieden heeft! Ja, niet aan jou, maar dat spreekt toch vanzelf, klein gifkikkertje…

Conan de Rabarber Says:
januari 22nd, 2007 at 1:42 pm

Baai the weej Fret, je hebt weer aflevering uit de serie The Bawled and the Pityfull gemist, wel ff klikken ja, we werken hier niet voor de kat z’n kut.

Conan de Rabarber Says:
januari 22nd, 2007 at 1:45 pm

En zoals Kouwes het prachtig uitdrukt, Fret is onze eigen huis-inde lek-juweel.

Robert Engel Says:
januari 22nd, 2007 at 1:57 pm

Roberta,
Je hebt gewoon geen idee wie Isis is en wat ze te bieden heeft! Ja, niet aan jou, maar dat spreekt toch vanzelf, klein gifkikkertje…
Kijk, Fretteket, het verschil tussen jou en mij is dat je mij niet hoort over vrouwen. Dat is een kenmerkend verschil. Mannen die veel lullen over neuken en tepelklemmen, die neuken nooit. Die mannen hebben iets te compenseren. We kennen allemaal de loser met een grote muil aan de bar, die met hangende pootjes afdruipt als zijn vrouw hem belt. Het is het verschil tussen de loser en de winners. Ofwel je praat erover, ofwel je zwijgt en doet het. En als je er dan toch over praat, noem dan een lekker wijf het stuk van de eeuw. Niet Isis. Die maakt nog niet eens kans op de titel stuk van de dag in een inteeltgemeente als Ermelo.

En weer is het tijd voor een wrample:
Losers always whine at their best, winners go home and fuck the prom queen.
Sean Connery, The Rock

fred van der wal Says:
februari 20th, 2007 at 4:13 pm

een homo die een oordeel geeft over een vrouw als Isis? laat me niet lachen; boy; ga jij nou maar gauw met je lul in je hand door piemeltjesland…

Conan de Rabarber Says:
februari 20th, 2007 at 4:18 pm

Je praat dubbel, geriatrische trafo.

Robert Engel Says:
februari 20th, 2007 at 4:19 pm

Da’s twee keer. Maar wat te denken van een homo die Isis neukt? Vergeet niet dat jij aantoonbaar homo bent, Wallekepalleke van me.

Conan de Rabarber Says:
februari 20th, 2007 at 4:21 pm

heheheh, hij blijft sputteren die van der Wal, hebben we toch veel plezier an zo.

Robert Engel Says:
februari 20th, 2007 at 4:24 pm

Kleine investeringen lonen, dat zie je maar weer.

Conan de Rabarber Says:
februari 20th, 2007 at 4:32 pm

Toch heeft die ouwe geilbaard nog geluk dat Isis hem nog wil: op die leeftijd en met zulke broze botje achter je rollatortje lopen is gevaarlijk, zeker als je net als Fruts lijdt aan priapisme. Nou kannie lekker in zijn rolstoeltje zitten terwijl Isis hem door het dorpje doordouwt. Lekker he Fruts, die wind weer eens door je dunne witte haartjes? Isis, vergeet niet om z’n kin af en toe droog te deppen, kan dat ouwetje ook niks aan doen dat hij uit de mondhoeken kwijlt.
Leave a Reply

Website

Lucaswashier is proudly powered by WordPress
Entries (RSS) and Comments (RSS).

Zij noemt hem TAALBEEST. Hij noemt haar zijn MUZE. Zij is zijn ZOENVIS. Hij haar GITARMAN. Hij noemt haar een DANSTER. Een WOORDPRINSES. Zij vind hem een LO(N)KVOGEL. Hij haar een GLEUFDIER. Samen zijn het RODINLIEFHEBSTERREN. GENIE KINDEREN. KUNSTGEKKEN. IDIOTEN. LIJPO’S. KLEFKEZEN. VOORAANSTAANDE VOLKSKRANTBLOGGERS.
Wij zijn ER TROTS OP U het nu al HET GELUKKIGSTE PAAR van 2007 te mogen VOORSTELLEN. Fred “ZOENVIS” van der Wal en Isis “GLEUFDIER” Nedloni. Feliciteren kan hier.

In het kader van we hebben het hier nooit over het Volkskrantblog en de Weekend zijn we al helemaal niet, is het aardig om eens te kijken wie Fred van der Wal is. Fred is een Volkskrantblogger, die de gemoederen aldaro bezig houdt met zijn opbloeiende liefde voor Isis Nedloni. Fred houdt naast de gemoederen ook zichzelf bezig. Bovenal is hij kunstenaar. Hij exposeerde meer dan 250 keer in Nederland en in landen over de hele wereld. Fred wordt gezien als één van de belangrijkste representanten van de Nederlandse realisten. Onze kunstenaar is geen kleine jongen, qua schilder. Nu weten we dat het beoefenen van schone kunsten niet als vanzelfsprekend garant staat voor een mooie romance, zodat wij verder keken. Per slot van rekening gunnen we Isis het allerbeste, na een leven vol kommer, kwel en andere onsmakelijkheden.
Fred blijkt zich nogal te roeren in het leven en op internet.
Fred is een biseksueel, die zich het liefst hult in vrouwenkleren en aardig in het rond neukt. Ik draag al sinds mijn veertiende een jarretelgordel, damesslipje, nylons, bustehouder, onderjurken, soms een rok of jurk en ook wel panties, zegt de kunstenaar op vrouwblog. Natuurlijk moet een ieder dat voor zichzelf weten, maar denkt U eens aan de volgende uitspraak van zijn nieuwste verovering Isis Nedloni: Ik aai zijn mannen lijf en pellen we kleren, telkens als een vers welriekend stukje huid naakt in het licht valt, zuigt Beest ze warm zoenend en bijtend alsof ze voor het eerst geboren zijn. Dat moet een vermakelijke striptease zijn, compleet met rondvliegende jarretelgordels, weggeslingerde bustehouders en panties die landen op de schemerlamp.
Wij vrezen dat de sekspartij na de komische uitkleedpartij dooft als een nachtkaars. Ik ben met hem gegaan in 1967 maar hij kon niet eens neuken. Tenminste niet zo als ik gewend was. Hij is een mietje en een nepkunstenaar die vrouwen uit vreet, weet C. S., met wie de kunstenaar een relatie onderhield ons te melden. Tom Laurijssens vertelt ons over Freds SM voorkeuren: wie hing er in nylons, jarretelgordel, tangaslipje,beha en onderjurk op pumps bij mij in de touwen als bisexuele travestie S.M.-er? Juist! Fred van der Wal. Tussen de bedrijven door scheldt Fred iedereen die hem voor de voeten loopt de tiefus, op het internet en in real life.
Al met al een kleurrijk personage, onze Fred. De relatie met Isis zien wij niet standhouden. We laten de kunste naar daarover zelf aan het slotwoord: Fred van der Wal, die neukt in een week meer dan een griffermeerde ouderling in tien jaar.

This entry was posted on maandag, januari 1st, 2007 at 9:31 pm and is filed under Robert Engel. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
66 Responses to “Fred van de Wal: veelwijverij in dameskleren”

François Labarbe Says:
januari 1st, 2007 at 9:42 pm

Wel een beest, die Fred

christinA Says:
januari 1st, 2007 at 9:53 pm

Die Isis, ze heeft hoop ik voor haar, toch een beetje info opgedoken……
Dan zou t verder toch volkomen ok zijn , bij partners met gelijke wensen en blahblah zo verder.

Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 9:57 pm

Dat beloofd nog geinige stukjes van de hand van Isis op vkblog. Niet dat de eerdere stukjes van Isis niet geinig waren, maar ik hoop echt dat die twee een reality soap gaan krijgen.

Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 10:11 pm

nog een oud vrindje van Fredje

Robert Engel Says:
januari 1st, 2007 at 10:16 pm

LOL @ Conan
TRS Says:
januari 1st, 2007 at 10:22 pm

dit lijkt wel *kuch* onderzoeksjournalistiek *kuch*
Wil Vanblootenbil Says:
januari 1st, 2007 at 10:29 pm

Dat moet een vermakelijke striptease zijn, compleet met rondvliegende jarretelgordels, weggeslingerde bustehouders en panties die landen op de schemerlamp.

Ach, wat is mijn leven saai geweest! Had ik ook maar kunstenaar geworden!

Conan de Rabarber Says:
januari 1st, 2007 at 11:07 pm

De Freule is wakker en “not amused”

Isis Nedloni Says:
januari 2nd, 2007 at 12:28 am
Ach ,jullie goedkopen hadden weer geen genoeg voer tot schrijven en flatsen en bullshit stukje in elkaar…als een stelletje amateuristische….sensatiebakkerige…leugenachtige malloten…..Maf kezen!!!!! Fred is de meest liefste, heerlijkste,eerlijkste,verrukkelijkste, intelligentste ,provocerende,Bukowski achtige man,waar jullie ooit over zullen schrijven…eehhhhh…In iedergeval bedankt voor de reclame!! Alhoewel menige niet doorleefde preutse of gelovige lezer jullie trash onmiddelijk geloven…zielig is het…echt zielig…Gelukkig nieuwjaar!!!!
Robert Engel Says:
januari 2nd, 2007 at 12:32 am

ALLEEN TOEGANKELIJK VOOR DE VOLWASSEN LEZER

2011-12-23T13:28:00.001-08:00

ALLEEN TOEGANKELIJK VOOR DE VOLWASSEN LEZER

OPGEDRAGEN AAN AUTEUR: AVONTURIER WILLEM WATERMAN, NAAR AANLEIDING VAN EEN ZIJNER VERTELLINGEN, GEREVISEERD EN HERSCHREVEN DOOR FRED VAN DER WAL

Advocaat Beenstra uit Leeuwarden, die tot curator was be noemd in het bankroet van Onze Frank Forrest, had hem wel gesommeerd zijn sleutelbos van café De Spil af te geven, maar er liepen nog ettelijke pseudo ex-barkeepers rond, meestal bekakte werkstudenten, benevens Cat, die allemaal beschikten over talloze kopiesleutels. Waar geen mens naar vroeg, want niemand kon het wat verdommen. Het leek wel een inloophuis voor half zat krimmeneel Amsterdam. Zo lang er drank in het vat zat was het feest en anders knokken tot in de hal, een loojen pijp voor het geeval.
Voorbijlopende klanten en andere hoerenlopers hadden ook al snel op gemerkt, dat het oude slot niet was vervangen, en dat daarbinnen alles er nog precies zo bij stond als zij het onlangs hadden waar genomen.
En op een goede avond wilde het Lot, dat deze zelfde rood harige Cat en Mike elkaar weer na lange tijd ontmoetten. Dat moest gevierd worden en Mike zoop als een aap de ene na de andere kopstoot op!
Hij klom op een eikenhouten tafel en haalde die avond in de volle kroeg ten aanschouwe van het verbijsterde kroeg publiek zijn lul uit zijn gulp en legde die met een blaadje sla tussen een wit kadetje en riep: “Wie wil er een broodje pikkelillie?”
Een studente spijkerschrift trok de konsekwentie van de aangeboden verse waar en prikte in de aangeboden worst met een vorkje.
Het bloed spoot er uit en het werd een spoedopname in het Wilhel minagasthuis waar de hele zooi weer aan elkaar genaaid werd want de lappen frikando hingen er bij!.
Fred van der Wal, Haring Arie, Ibis Nolenski, Zwarte Joop en Flip van der Burgt, en ik zelve zei de gek en nog wat losse lieden uit de warme buurt bij elkaar zaten in De Oude Wester, op de hoek van de Rozengracht, toen Onze Frank daar binnen kwam steigeren en stuiteren want hij had ‘m al weer behoorlijk om en dat was anders dan een broodje half om of een koffie verkeerd; van zijn tenen tot aan zijn haarwortels ston ie vol gelaaien met sterke drank en te zien aan zijn duivelse grijns in een uitermate balsturige bui.
Hij wilde een aantal nachtclubs af en had nog maar een tientje of zoiets op zak, dus dat zou al bij de portier van de eerste de beste roze gelegenheid al stront op leveren nog voor hij binnen was en uit monden op aftocht met stille trom en een bebloede kop voor Frank die tot zijn spijt niet echt een goede vechter was dankzij zijn slechte conditie en gebrek aan doorzettingsvermogen zodat de twee bokslessen die hij vanaf de bank had bijgewoond niet hadden geresulteerd in een afge trainde vechtmachine.
Integendeel; hij was met zijn bleke kop zo leptosoom als een half verzopen regen worm na een lente buitje.
Op dat moment was er juist een dispuut aan de gang tussen eigenaar Johan en Rooie Rufus, Rochus en Tinus Tussengas welke laatste een aanvullend kredietje wilde in de vorm van een half flesje Jonge Jajem om mee te nemen, wat niet zo vlot wilde lukken, dus de situuwaatsie werd met de minuut dreigender.
Op dat moment brulde ineens Cat, die bij vlagen nog gekker en geiler was dan wij allemaal bij elkaar: “Kom maar lekker met mij mee, Rufus - ik heb nog een sleutel van de Spil, die staat nog vol met door de curator gekonfiskeerde flessen. De hele gotskolere boel is daar toch failliet en ze hebben een belastingschuld van een paar ton omdat ze de boel jaren lang flesten. Kan ons wat verdommen wat er van gaat kommen! We zuipen de tent gewoon leeg! En daar na: Een stevig potje neuken op
de bar en Breekfeest! Slaan we alles kort en klein en dan de hens er in.”
Het werd ineens even heel stil.
Er zitten daar in die kroeg altijd een heel stel vaste Jordaners die in de haven of bij Artis als dierenoppassers in het olifantenhok werkten, drollenscheppers die wel wat gewend waren meet een slurf en alle goeie Jordaners hebben iets van stiekeme stukken ongeregeld in zich na die schietpartij bij dat oproer in de dertiger jaren.
Je zag al die ontuchtige hoerenlopers oren zich spitsen als die van herdershonden, die een van geilheid jankende loopse teef ontwaren.
Maar, maar ... dat mag toch niet van de polietsies?” zei de één of andere slappe lul met een kop van stopverf die voor het zestiende jaar rechten bleek te studeren aan de UVA en Hans Meijerbroek bleek te heten. Hij was net de vorige week door zijn lieve vrouw Aaltje Knopendoos het huis uit geflikkerd omdat hij al het vakantiegeld had verzopen.
Ach, sodemieter op, gannef! Weten wij veel!” riep onze uit de zand gronden der kanninefaten getrokken nep- en namaak Balkanstoot uit de grond van haar hart, dat misschien wel niet van 22 karaats goud was maar dan toch tenminste van doublé of roestvrij staal.
'Als jullie daar over vijf minuten de deur open vinden... kunnen jullie dat dan helpen? En wat doen we met een open deur…? Juist! Die gaan we binnen want dan haddenz edie deur maar moeten dicht timmeren vanwege de schulde aan de brouwerij!'
Zeven minuten later had Jopie nog maar een klant over, en dat was een toevallig binnen geraakte koeterwalende Italiaan, die natuurlijk door niemand werd ingelicht. Er is gelukkig geen volk zo eenkennig als de Prinsengracht-Jordaankliek en allochtonen werden toen nog terecht gemeden als de pest omdat er in the sixties geen allochtonen waren in Amsterdam behalve de beroepsneger Martin Sterman op zijn boot en een danser uit New York die met Adèle Bloemendaal de kachel aan maakte. Heette die niet Donald Jones?
En toen wij (overeenkomstig de fabel van La Fontaine) - na die enkele minuten van afwachten - de Spil binnen kwamen, stond Cat op haar gewone plaats achter de tapkast, en nam juist de telefoon op.
'GotskolereMoederMaria aller Balkanbewoners in den Hoge! Wat heb ik nou aan mijn kutflappen hangen?' brieste zij vol ontzag.
'Zelfs die kuttelefoon is nog niet eens afgesneden!'
'Geef hier dat ding!' brulde Frank die altijd al in moderne kommunikaatsie middelen was geïnteresseerd.
'Ik gaan de meiden opbellen! Dat wordt neuken en zuipen en zuipen en neuken!'
Dat is nog eens vrouwonvriendelijk om het over neeuken tee hebben in het openbaar!” meuterde een zwaar brillende politiek korrekte oud-dierenarts uit Friesland die net naar de hoeren was geweest, omdat ie 'm wel eens ergens anders in wild stoppen dan in een koeienkut of een paardenhol en voor het gemak van de WAO vrat vanwege manisch depressief gedrag. In één van zijn manische buien had hij het met de omstreden kunstenaar Fred van der Wal aan de stok gehad. Zijn ruime uitkering zoop ie op in de kroeg, samen met jerry, een geflipte slager, die de hele dag rond liep in smoking om de grote meneer uit te hangen.
Niemand gaf sjoege.
Op boerenkinkels als de Friese dierenarts werd niet gelet. Hij moest toch de laatste trein halen, zodat het probleem zichzelf oploste.
Nu zijn er, vanzelfsprekend, weinig situaties die inspirerender werken dan de mogelijkheid om zich met man en meid te wijden aan het droog- en uitzuipen van een toch al failliete kroeg.
Met ware raketsnelheid suisde de mare van bar tot kroeg en vice versa door heel kunstzinnig Amsterdam. Iedereen raakte high – alleen al bij het idee dat er uit te vreten viel- daar kwam geen stikkie aan te pas. Elke brochum nam zijn kansen waar om te scoren.
Het duurde geen uur, of het vrijwel voltallige Spil publiek, plus wat uit andere etablissementen meegelopen fellow-travellers, derde weggers, drankorgels en kroegtijgers, hoste, tierde en lalde half ontkleed in het rond in de morsige ruimte.
De orgie zelf - dat is bij de reconstructie in daarop volgende dagen exact vastge steld - begon op het moment, dat een Amerikaanse griet, die we bij het seksblad Lollipop Lickmepick gebruikten als naaktmodel voor biseksuele groepsseks scènes waar het mokkul wel pap van lustte, boven op het buffet klom, en daar een potje wild go-go ging staan dansen, tot Theo van Koningsbruggen een arm omhoog stak, en met een behendige ruk haar minislipje naar beneden trok, waarna zij dat het publiek in schopte, haar rok optilde en in haar natuurlijke schaambos erop los cancande. Niets nieuws onder de zon wat betreft het gesubsidieerde artiestenpublikje met zijn aan- en inhang.
Op zichzelf natuurlijk helemaal niets bijzonders, in onze kringen, maar dit geanimeerde tafereel bracht het lesbisch koppel Miep Zwiep en Margo Springfonteyn zodanig in vervoering, dat zij innig omstrengeld aan het dansen sloegen, in tussen de rechterhand tot over de elleboog ver in elkaars opengeknoopte spijkerbroeken en van boven met halfopen geile bekken in elkaars oortjes hijgend en afwisselend hun handen in mal kanders crotch of bloesje lieten verdwijnen het geen de hetero heren van de weeromstuit tot ongekende geile hoogten opjuinden.
Een zich zelf genererende dynamische groepsseksituuwaatsie zoals gangbaar in het Eroties Café en de parenclub De Grote Vrijheid!
Iets dergelijks was zelfs in de Spil kroeg nog nooit vertoond.
Dit café was duidelijk altijd een half filosofies praat- en zuiphuis ge weest vol gesubsidieerde suffe filosoferende kunstartiesten, mafketels met gelul over kunst en vliegwerk uit Limburg, over powezie, toneel, film, literatuur en museumpolitiek waar ze zelf niet aan te pas kwamen, was niet van de lucht, het leek vreetkroeg De Vette Bobbel uut Maastreech wel, maar dan minder netjes, alhoewel ik van Martin Welman zelf gehoord heb dat ze na een uur of twee daar ook geregeld op het biljart lagen te neuken en die sjieke sociëteit aan het Rokin waar door het groene laken op een en dezelfde plek al gauw versleten was en kringen vertoonde vanwege de geslachtelijke sappen.
Af fijn, een k*t is geen konijn in dit kultureel gezelschapje waar nimmer intieme handtastelijkheden boven tafel voor kwamen, van welke aard ook, maar nu draaide de windwijzer met een straffe wind honderdtachtig graden om van kultureel naar kuttureel .
Maar na het faillissement golden de aloude regels van burgermansfatsoen en moraaaltheologie gotbetert al lang niet meer - dat werd instinctief door iedereen begrepen: er was nu net als in het bijna neer gestorte vliegtuig dat net niet verongelukte boven de Atlantiese Oceaan waar de brood magere Friese Beeldhouwster Eja Siepman en de verneukte neus Lode Piemelaer, die doekjes van Jan Roeland naschilderde, getuige van waren als passagiers van een goddeloze groeps sekssituuwaatsies aan boord met het karakter van een generaal seksjuweel catch-as-catch-can, waarbij de stemming er aardig in begon te komen, net als op dit moment in de Spil. Van barbediening was uiteraard vanaf het eerste begin geen sprake of vorm van overleg geweest: iedereen greep de fles en het wijf dat hem het beste aanstond, en handelde daar mee naar goed dunken.
De enkele nogal netjes gehuwde vrouwen uit het gezelschap, plus wat in de stroming mee naar binnen gevoerde meisjes uit d concertgebouwbuurt stonden daarbij met stiekem glinsterende oogjes om zich heen te kijken - zo in de trant van: zolang wij zelf onze kleren maar aanhouwen, mogen we best kijken naar andermans losgeslagen uitspattingen, hebben we nog wat om straks bij het vingeren te memoreren en wat het maagddenvlies betreft; wie wat bewaart, die heeft wat. Nou - die uitspattingen lieten dan ook niet lang op zich wachten.
Onze Amerikaanse, blonde geile gogo-danseres, een geboren snol, boven op de bar geraakte zo opgehitst door het algemeen gejuich, dat zij succes sievelijk al haar kledij het gepeupel in had geslingerd tot aan haar kletsnatte slipje, want gog-go dansen geilt op, daar krijgt ieder leeuk misje het warm van en daar ze zo nu en dan een balletgetraind been zo steil de lucht in stak kreeg ze als bij elke toneeelvoorstelling een open doekje, omdat het publiek een eerste rangs inzicht verkreeg in haar veelvuldige gebruikte goed ingenaaide goud op snee editie van een puur Amsterdamse ras vagina van de hoogste klasse.
In de volgende fase kreeg een ons volkomen onbekende dame in een opoejurk diezelfde jurk van onder bij de zoom beet gepakt en tot over haar oren omhoog gesjord.
Zij bleek er geen draad onder aan te hebben, en ondanks haar geroep en gespartel werd die jurk boven haar hoofd met een leren veter tot een dot ineengeknoopt.
Dat had mede als gevolg, dat haar armen veilig in gepakt zaten en tegen spartelen er niet langer bij was.
Iemand der aanwezigen goot nu een glas cognac leeg over haar weelderige schaampruik, waarna een langharig jongmens voor haar op de knieën zeeg, de armen om haar bilwerk sloeg en begon te roepen: 'Madonna, madonna! Holy Maria in den Hoge!' met periodieke kussen op haar intieme goed gekutkapte met alcohol doordrenkte haardracht.
Van de natte gemeente", schreeuwde Fred van der Wal boven het gejoel uit en klokte een fles Sancerre achter elkaar naar binnen. Het was van hetzelfde merk die hij jaren later aan Zoenvis zou geven.
Het mokkul dat nu kletsnat was van de cognac gilde het uit en niet alleen van de pret, want de drank zette haar k*t in vuur en vlam tot groot leedvermaak van de toeschouwers! Daar was toen nog juist de ruimte voor, want er bleven steeds meer mensen binnendringen, waardoor alles steeds dichter opeengepakt raakte.
Het meest verwonderlijke in het geheel was, dat een groot deel van het publiek daar zo vriendelijk en waarnemend tussen door stond, zonder merkbaar ergens van in opwinding te geraken, alsof ze zulke liederlijke tafereeltjes daaglijks bij moeder de vrouw thuis mee maakten tussen de schuifdeuren en mischien was dat ook wel zo.
Op een gegeven moment verloor de gogo-danseres eindelijk haar even wicht ( het werd tijd!), en lazerde ze naakt zijwaarts neer op de hoofden en ijlings opgestoken armen van de eerste en tweede rij publiek langs het buffet, waar zij met luid gejuich werd ontvangen en ruggelings op wat bar krukken neergelegd alsof zij op het altaar van het hete vlees zou worden geofferd aan de godt van de ontucht. Daarvan heb ik haar die avond niet meer overeind van zien komen, want de een na de andere brochum stopte zijn veneriese natte l*l diep d’r in.
Maar in tussen was het ook al zo stampvol geworden, dat elk redelijk over zicht kon worden af geschreven.
Een tweetal studenten sociologie met een cassette recorder en een student kunsthistorie in wie wij de latere Meestervervalser GeertJan Jansen herken de drongen zich door het volksgewoel heen en stelde hier en daar in dring end bedoelde vragen over de kunsthistorische en sociale relevantie, die niemand de moeite nam, serieus te beantwoorden.
Zo nu en dan kwam er uit de meute iets aparts in het eigen waarne mingsveld, zoals een Jeroen Bosch-achtige groep van vier leden, die met de linker handen een deerlijk ontblote dame aan armen en voeten tussen zich in zeulden en met de rechterhand hun rond zwiepende penissen leken te gebruiken om zich al molenwiekend als een helikopter een weg te banen door het publiek... in de richting van een schemerige ruimte voorbij de bocht van de bar, waar wat stoelen stonden rondom lege houten bierton nen. Uit die hoek kwam al enige tijd veel seksjuweel geladen lustgekrijs en opgewonden rumoer van die krijsketel... tot een gillende dame in een paarse jurk met hoepels van oorringen in haar oren iedereen deed opschrik ken met luid gekrijt om hulp: 'Der zit gotverdommu iemand hartstikke dood te bloeden op de plee en het is deze keer vast geen abortus!'
Daar troffen wij inderdaad een afschuwelijk tafereel aan. Een zekere Hans Meijerbroek: een klassiek mislukt student, die zich voor doktorandus uitgaf en enorm ingewikkelde verhalen bedacht om iemand voor een tientje te tillen, lag half bewusteloos op de knieën met de armen rond de porseleinen plee-pot, die vol lag met stukjes geronnen bloed. 'Jezus Maria Keristussene ziele nog an toe – niks aabortus, die goosser heb een maagbloeding als je het mij vraagt! Die maakt het niet lang meer! Die kenne we gelijk beter met een ziekenfondstaxi naar het leipespeis weg brengen! Return to sender!'
'Dat heb je nou altijd met die studentikoze gereformeerde zenuwpezen., die kristullukke klootzakken van de VU werken zichzelf de vernieling in! Eige schuld dikke bult. Laat ‘m stikken in zijn bloed!'
'Leg niet te zeiken , man en bel de G.G.D. spoed eisende hulp en de polietsies anders zitten we hier zo meteen met een dooie op de pispot en kunnen we bij buro Marnixplein gaan verklaren wat er aan de hand is.
Voor je het weet ga jezelf nog voor schut! Bellen, die hap, kolerelijers! Je ken een mens tocch niet in zijn eige bloed laten stikken? Of wel soms? Wat zijn jullie voor eeen teringlijers!'
Bellen, daar was niemand erg vlot mee, want die kordate knapen met die witte jassen van de GGD en de zwarte uniformen met hoerapetten pasten niet in de algemene feestelijke sfeer, vond men terecht en van de polietsies had niemand een hoge pet op!
Bovendien was de telefoon continu in gebruik bij lieden die gratis opbellen naar hun neukie in de States of famielje in Verweggistan niet zomaar lieten lopen voor een melding dat er eentje lag te kreperen. Ieder voor zich en Godt voor ons allen gold bij uitstek in De Spil!
Tot ineens de slimme Gertrut Tothebel van Mandelpit bis Bieszlook de betrokkene in de oren gilde: 'Kloothommeljurken! Het is helemaal geen bloed! Het zijn ingemaakte kersen! We worden belazerd door die miesgasser! Trek die knakker door de plee met ze veneriese kolensjouwers rotkop!' Bij de reeds gemelde reconstructie, de volgende dag, werd duidelijk, dat Meijerbroek een speciale cocktail had zitten hijsen van waterglazen, halfvol met inge maakte kersen op sap, plus pure wodka. Kun je echt heel goed stapelkots in je gorgel van worden als je het mixt met sterke drank. Het was vroeger in de Spil nooit erg helder verlicht geweest, en nu raakte het laatste elek trisch licht ook nog gedoofd doordat de rekeningen niet betaald werden en werd vervangen door wat druiperskaarsen in flessen op het buffet om sfeer te scheppen. Dat maakte wat schuchtere lieden een tikje brutaler, maar onder alle om standigheden was het in deze opeen gedrongen meute toch al volko men uitgesloten om liggend, of zelfs comfortabel zittend, ontucht te bedrijven: men mocht al blij zijn, als er tussen het gedrang voldoende speling kon wor den gevonden om een lul zijn natuurlijke erectie te verschaffen en tegen de reet van een ander op te schuren... hetgeen hier en daar toch wel leek te gebeuren.
Merkwaardig was, dat niemand de moeite scheen te willen nemen zijn of haar partner mee te nemen naar de eigen woning - iedereen wilde er toch wel bij blijven en ik heb zelden zoveel staan de mensen op zoveel impro visorische wijzen met elkaar zien vozen, vingeren, aflebberen en weettik veel wat nog meer mogelijk is tussen kreatieve personen met een hete broek. En gezopen dat er werd!
Het onderscheid tussen de sexen telde voor niemand meer! Vrouwen met mannen, vrouwen met vrouwen, mannen met vrouwen en mannen met mannen, onder, op- en boven elkaar! Menig verstokte hetero werd die avond omgeturnd van mono tot de stereo wijze van omgaan met de naaste!

Ik meen te mogen zeggen, dat zelfs die Romein Claudius of de zuur realistiese schilder Chris van Geest ervan aan het stotteren zou zijn geraakt als ie tenminste niet al stotterde.
De jukebox daverde onophoudelijk door op topvolume “Blue Suede Shoes” en verse flessen werden boven de hoofden op dienbladen doorgegeven aan wie maar pakken wilde. En toen ontstond er in eens uit het niets een ontzag wekkende vechtpartij om niks zoals meestal. Dat had je met die vetkuif rokkenrol platen uit de fifties! Daar kreeg je gewoon een kind van, die al lang achterhaalde muziek, dat werkte op je nerven! Nee, gaf mij maar Fen Morresson of de Zingende Zusjes. Ik heb al eerder achteloos vermeld, dat er zich onder de vaste klanten ook ex-parachutist en bevonden, en aanverwante rauwe knapen uit de rouwdouwers karateschool van Jon Bluming sport school “Oyama”.
Wie daar kampioen werd kon zich gerust we reldkampioen noemen, want het nivo was hoger dan in Japan. Elke zichzelf respekterende pooier of kunstenaar van één meter negentig en honderdvijfentwintig kilos schoon aan de haak trainde zich daar de ballen uit zijn broek. Vandaar, dat er in de Spil ook nooit iemand handtastelijk werd, want dan was het eind zoek. Karatejongens als Jacob Olie of Fred van der Wal stampten dwars door zes centimeter hardhout zonder blikken of blozen en als het even mee zat en iets beviel ze niet bij iemand thuis dan douwden ze de gastvrouw voorover met d’r kop in de houten bak met pindas, gingen in de hoek van de kamer zitten kakken, pisten de brandende open haard uit, verkrachtten de vrouw des huizes en haar minderjarige dochters in een simultaan partijtje op de korte keu, trokken een brandende kolenhaard uit de muur om die vanaf de eerst etage de Prinsengracht in te kwakken.
Zo had kunstschilder Fred van der Wal eigenhandig een valse bouvier zijn ribbenkast dwars door zijn vacht heen geschopt met een ura mawashigeri en 'm daarna de nek gebroken met een blikem snelle slag van zijn hand kant ondanks dat hij een grote dierenvriend was. Alles had zo zijn grenzen in de simpele optiek van onze kunstartiest.
Er waren die avond in De Spil echter uit andere etablissementen ook een tweetal (niet algemeen bekende) travestieten komen binnen dwarrelen waaronder één uit Friesland, die als cameraman bij de Fryske Omrop werkte. Nu bestaan er mannelijke travestieten die er, goed opgemaakt en met de juiste kleren aan en make up op d’r ontuchtige smoeltje, uitzien als de meest bloedstollende heerlijke geile wijven met van die lik me en pak me smoelen waar iedere gezonde Hollandsche jongen voor plat gaat. Vertel de geperveteerde Fred van der Wal wat!
Dat hou je soms echt niet voor mogelijk... tot je aan je eigen seksjuwelen geaardheid gaat twijfelen en na een paar potjes pils geen enkel bezwaar meer hebt tegen een travestiet of een transeksueel die zich een paar lekkere tieten met bijbehorende jampot deksel grote tepels heeft laten zetten in de transgender kliniek van Dr. Vogel waar wat afgevogeld wordt.
En bijna iedereen weet langzamerhand wel in het kreatieve circuit dat Fred van der Wal vanaf zijn zestiende levensjaar ook geregeld een paar zwarte naadnylons aantrok, benevens een spannende jarretel gordel, een nerveus opgesneden slipje en een knaap van een doorkijkbustehouder om zich zo nu en dan te laten oppikken in de Haarlemmer Hout als hij Els Dubbeldam naar de trein had gebracht, toen hij tussen 1957 en 1967 in Heemstede woonde, dat vond iedereen toen al heel normaal in de sien.
En laat een van die rauwe ex-huurlingen uit Rodesia daar aan de bar van De Spil nou als een expresse trein gaan tippelen op een van die twee lollepotcostumières kampioenen. En die travestiet, die wist vanzelf niet beter dan dat ze straks mee naar huis met een gezonde geile ruim denk ende hetero of biseksjuwelen knakker zouden gaan voor wat lol in de badkuip of in bed... wist DIE veel?
Die waren nog nooit eerder in de De Spil geweest. Die dachten in die alge mene geile bende: 'Dit is me nog eens een práchtkroeg, zeg! Dat ik die niet eerder heb ontdekt! Die zijn hier echt voor van àlles in! Hier kan ik mijn gram nog eens halen! This is paradise regained and paradise by the dashboardlight!'
En die stonden verheerlijkt ruggelings als divas die in hun minijupes op klaar komen stonden tegen de wand geleund met half geloken slaapkamerogen, die bonken van huurlingen lonkend te versieren en maar op te geilen tot kookhitte. Tot die ene knaap zijn hitsige klauw begerig onder die leren rok stopt om even koetje te keuren. In de verwachting een handvol sappig, opgezwollen k*tspek aan te treffen.. en daar tot zijn verrassing een forse penis in erektie met een paar goed ontwikkelde testikels in de houdgreep heeft. En me daar toch godverdomme kwáád wordt... en gelijk die tra vestiet begint af te tuigen en in z’n kolere zijn pruik van zijn kop rukt.
Daar sprongen toen allerlei andere even ruimdenkende lieden op en tussen, met zeer uiteenlopende bedoelingen, en iede reen had ineens wel weer een vriendin of een billenmaat, die even het leven uit moest worden geholpen of juist verdedigd tegen algemene aantijgingen. Messen flitsten in het schaarse kaarslicht en hier en daar werd zelfs een gas pistool getrokken. Verschillende gasten grepen ook gretig de gelegenheid om ouwe vijanden een ram recht op de bek te geven, een kruisslag, een trap in de ballen of een peut in de maag die een Zwaargewicht Kampioen Boksen niet zou mis staan tijdens een partij over vijftien ronden, onregle mentaire, doffe klappen in de nek, die tegen de barspiegel weerkaatsten, snijtanden vlogen in het rond met de bebloede wortels er nog aan, kletterden tegen de plavuizen als een gebroken snoer pa rels- ach, bloed spoot in het rond: u weet hoe dat gaat onder echte vrienden in het geperveteerde artistieke kroeg leven, daar kan een kunsthandelaar Pieter “peanuts” Breekhout uit Kortezwaag over mee lullen, die kwakte een glas rode wijn over de Haute Couture dress van een metgezellin van mij in 2001.

Welnu - toen grepen de buren, tatoeage apen uit de bouw met honkbal knuppels in en zijn er drie auto's van de politie knuppelend aan te pas gekomen om de zaak te ontruimen. Dat werd ook nog een enorme heisa, want toen het gevecht een maal goed op gang raakte was de helft van het vrouwvolk - al dan niet op de grens van een orgasme, want martelen, moorden, marcheren en geweld geilt iedereen op - half gekleed of liever ontkleed, de gracht op gevlucht of het water in gekieperd om af te koelen, met achterlating van tasjes, schoenen, kondooms, dildos, vibrators, zweepjes, pepper spraybussen, Derringers, handboeien, tepelklemmen, lipsticks, king size pakken maandverband, flagyl tabletten tegen de kutschimmels, spuitbussen haarlak, al of niet gebruikte tampons of andere vrouwentroep.
Veel lol viel er voor de politie overigens niet aan te beleven, want geen mens wilde een aanklacht indienen. De sfeer verbroederde na afloop met de minuut. Iedereen was weer als vanouds de dikste vrienden met mekaar en stonden elkaar met bebloede koppen, blauwe plekken, schrammen en builen weer als vanouds af te lebberen en met blikken van verstandhouding lachend toe te drinken!
Geen mens ook bracht de politie ervan op de hoogte dat het betrokken café officieel al weken failliet was. De absolute kick voor de insiders kwam, toen Onze Frank door de Sterke Arm bedreigd werd met de waarschuwing: “Nog één keer zo’n grapje , en U bent uw vergunning voor goed kwijt!”
Ach, Heren, doe me dat niet áán!'” jammerde de al maanden failliete, beroepswerkeloze Frank hypokriet.
Ik zal zorgen dat het nooit meer voorkomt, heren, maar trek mijn ver gunning niet in, anders ben ik mijn broodwinning en mijn wijf kwijt aan Fred van der Wal, die tippelt al jaren op d’r!” slijmde hij onderdanig.
"Voor deze ene keer dan, maar laat het niet weer gebeuren!”
De medeburgers die dat gezellig avondje hebben meegemaakt, praten er onder elkaar weemoedig nog wel eens over. En het was er alleen maar door begonnen omdat Cat, de dorstige Rooie Rufus, Rochus de Rufter, Bertus Stijgerpijp samen met Tinus Tussengas aan een simpele fles jonge jajem wilde helpen als smeermiddel voor een gortdroge, schorre strot. Frank zei later tegen mij: 'Ik ben de volgende morgen met die dolle Mafk*t stiekum nog effe gaan kijken naar de kolereklotezooi van de vorige nacht. De barkrukken aan barrels, geen glas meer heel, de spiegels naar got, de bierpomp half afgebroken, in de spoelbak lag een walmende drol, door geseken slipjes lagen in de toiletten, bebloede maandverbanden, opgezette tampons ter dikte van kachel pijpen verstopten de spoelbakken en de grote spiegelruit was gebroken door een tafeltje dat er dwars door heen naar buiten was gegooid.
Ik lazerde na drie passen al op mijn bek. Het was er spekglad. De hele tegelvloer was één glij baan van plassen drank, ingetrapte bitterballen en kroketten, tevergeefs vergoten bloed, stront en rottend sperma.
Je glibberde op het geil gewoon de gracht in! Bah. Niks voor mij als propere boy!'
Maar aan die studenten sociologie is die avond helemaal niet besteed ge weest. Die orgie was niet sociaal bewogen geweest, de falsifikatie theorie van Popper was er niet op van toepassing en dan hebben ze er statisties niks aan op de Universiteit, die positivisten, geloof ik, maar dat moet ik even vragen aan die Groningse Hans doktorandus van Seventer die van de hoed en de rand weet als het de algemene veldtheorie van de echtelijke gristullukke samenleving in vrijgemaakt gereformeerd kunstmaand verband betreft. Gotsalmeliefhebbe!
Ik ben de kleurrijke Mike Podulke na zomer 1969 uit het oog verloren. Ik wist dat hij en zijn maten je met liefde mee trokken in de algemeen gangbare gallemiesse in een neer waartse spiraal.
De weg naar de hel is geplaveid met drankgelagen, gebroken bierglazen en kroegmaten. Daar had ik geen zin in.
Ik ontmoette Mike nog één maal op een warme zomermiddag in een gracht enkroeg waar hij strontlazerus zat te ravotten met de roemruchte Haring Arie, een bekende vechtersbaas en pooier van de Wallen, die zijn otobiografie aan het schrijven was.
Voor het eerst had ik minachting voor en medelijden met Mike. Ik zag hoe een groot talent al zijn kansen vergooide en ten onder ging in de drank.
Ik voelde iets van mededogen, pijn, spijt en onmacht dat ik hier niets aan kon veranderen en besloot dat ik hier niet meer bij wilde horen.
Ik ben na een tiental pilsjes opgestaan en weg gelopen zonder te groeten of af te rekenen. Gulle Mike keek immers niet op een paar pilsjes meer of minder. Huiswaarts. Onze dochter was nog geen half jaar. Ik zette een streep onder mijn verleden van drankzucht, tegennatuurlijke uitspattingen, ontucht, roof moord, doodslag, overspel, groepseks, zwarte magie, rituele moord, mensenoffers, geweld en drugs. Ik was besloten een brave burger te worden. Getemd door Kerk, Kut, Karnaval, Kaas en Kapitaal. In het gareel gehouden door het lieve vrouwtje. Gevangen in het huwelijk. De grote Kut val van het officiële boteerbiefje was dichtgeklapt nadat ik aan als een muis figuurlijk aan de muizenval met het blok kaas dat k*t heet had geroken. Ik zat gevangen. Ik werd een karakterloze meeloper. Net als al die andere BKR artiesten. Lekker slijmen met de subsidieverleners. Stroop smeren, reten en hielen likken tot je tong een stuk grof schuur papier was geworden.
Nou hangt het er natuurlijk vanaf wat er aan een te likken reet vast zit want ik ken enkele mannen en vrouwen die ik met liefde gerimd hebt en ook nog een die ik uitvoerig ga rimmen, maar dat is de laatste en haar naam ga ik hier niet noemen want dan staat heel de kunstwereld van Arnhem en omstreken op zijn achterste, harige benen of kromme poten. U moet maar wachten op mijn otobiografie, daar kunt U het allemaal fijn in lezen over vijftien jaar.
Nee, ik ben nooit gepakt door justitie! Ik beken! In moreel opzicht ben ik mischien schuldig! Wie zal mij oordelen? Wie is een held? Hij die straffeloos onvoor zichtig is geweest Ik was altijd al zo link als een looien deur! In 1975 ver trok Mike naar Duitsland en woonde in Bremen samen met een Duitse kleuteronderwijzeres. Hij exposeerde zijn werk nog een maal in Amstedram in een kroeg. Hij gebruikte het pseudoniem Gabriel Peczuro uit het boke Lieve Zuster Ursula van Henk Romijn Meijer, een boek waar ik zelf ook nog in voor kom. Ik kwam bij Mike Podulke jaren over huis toen ik nog in de Nieuwe Spiegelstraat woonde. Zijn huis was op de Leidsekade. In 1988 overleed Mike veel te vroeg. Ouder dan 66 jaar zou hij niet worden. Ik heb veel van hem geleerd. Hoeveel fotos van tentoonstellings opening en in Galerie Mokum in de sixties heb ik niet waar hij op staat? Soms denk ik aan hem en rouw…maar niet voor lang! Mijn leven gaat door. Andere verten roepen, andere horizonten ontplooi en zich. Ik zal nog eens doorbreken naar boulevards van mededogen, samen met de Maan godin Isis...

Mijn tentoonstellingen in Galerie Mokum 1967-2006

2011-12-09T04:03:00.000-08:00

Belangrijkste groepstentoonstellingen:

1967.Galerie Mokum, Amsterdam. (Nieuwe Figuratieven)
Anne Frankhuis,Amsterdam (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
1968.Zomertentoonstelling Galerie Mokum,Amsterdam.
1969.Gemeentemuseum Arnhem. (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
Galerie Mokum, Amsterdam. (Eenmanstentoonsstelling)
Kunstforum Göhrde, BRD. (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
Galerie Schürmann,Helmstedt,BRD. (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
Galerie Mokum,Amsterdam.
1970.Rondreizende tentoonstelling “Vijftig Jaar Nederlands Realisme.”Amstelveen, Assen, Apeldoorn, Zaan
dijk, Sittard,Nijmegen, Eindhoven,Stockholm. (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
Galerie Mokum, Amsterdam.
Liljevachs Konsthall,Hollandsk Realism,Stockholm. (Onder auspiciën van Galerie Mokum)
1971.Galerie Mokum,Amsterdam.
1972.Rondreizende tentoonstelling “Tien Jaar Galerie Mokum.”(Amsterdam, Apeldoorn, Hapert)
Galerie Mokum, Amsterdam.
Portal Gallery,Londen.Contemporary Dutch fantasy and Magic realist painting. (Onder auspiciën van
Galerie Mokum)
1977.Galerie Mokum,Amsterdam.
1978. Zomer tentoonstelling Galerie Mokum,Amsterdam.
Wintertentoonstelling Galerie Mokum,Amsterdam.
1979.Galerie Mokum,Amsterdam.
2005. Galerie Mokum. Hreinnringstentoonstelling Dieuwke Bakker.

VOORWOORD BIJ “ AL IS HET WIJNTJE ZUUR , HET BLIJFT OP TAFEL!”

2011-12-08T06:40:00.000-08:00

VOORWOORD BIJ “ AL IS HET WIJNTJE ZUUR , HET BLIJFT OP TAFEL!”

Zoals de grote Nieuw Testamentische Paulus in de onfeilbare Heilige Schrift eens en voor altijd zo overduidelijk en vooral onnavolgbaar zegt: “Ik wil een iegelijk uit nemender achten dan mijzelve.”

Proficiat!Een ijzersterk statement!

Fred van der Wal zou daar cynies aan toe willen voegen wat de kollegaatjes in het kunstenaars plant soen betreft:

”Ik wil een iegelijk uitnemender achten dan mijzelve,maar hij/zij dient dat dan wel eerst even te bewijzen,
want voor niks gaat de zon op en treedt voor je het weet een levenslange bijstandsuitkering in werking!”
Alstublieft, dank U wel! Pot voor meneer!
Die zit! Prachtig geformuleerd, niet waar? Dat kunt U tenminste vandaag nog in Uw zak steken! Daar heeft U geen wisselgeld bij nodig!

U zult het zoals gewoonlijk wel weer met mij eens zijn:Zo’n zelden in kunstenaarsland vertoonde fan tastiese breedheid van visie en dan ook nog die zelden vertoonde ongebreidelde grootsheid van op vatting waar de ex-Amsterdammer Fred van der Wal in al zijn onmetelijke ruimheid van denken nu al decennia lang op Friese doorlopers in lijkt te gros sieren,die verfijnde,culturele,grootsteedse bree ding (in tegenstelling tot die Friese en Groningse zwak begaafde kunstknakkers met dat afgeknepen, onver staanbare dialekt en die gemene,afgetrokken noorde lijke rukkerskoppen) gekoppeld aan dat heldere,tran cedentale licht van zijn geniale op de Renaissance gebaseerde kunstenaarschap (volgens kunst histo rikus Drs. J. Corver,Groningen) maar vooral dat wijdse,vanzelfsprekende perspektieviese uitzicht op de harde alledaagse werkelijkheid in het algemeen, uiter aard in kombinatie met een woordeloze eensgezindheid in het bijzonder met de zo sympatieke RPF voorman de Zeeuwse ex-houthakker Leendert van Dijke ten aanzien van zijn onverbiddelijk afwijzen van de eigentijdse, los geslagen, steeds vaker vluchtend in de verslavende zinsverdovende roes van de tegennatuurlijke ontucht van de weinig smakelijke of op enigerlei wijze tot de heterosexuele verbeelding sprekende in het wilde weg homohuwelijkende aidsofielterige medemens en dan ook nog die indolente,misselijk makende naar Sex voor de Buch loerende Veronicakijker daarbij opgeteld om de finale rekening van het maat schappelijk failliet te presenteren,nou, daar sluit Fred van der Wal met ten hemel schreiend geheven protest lap vol slordig gekalkte slogans en de fier op gestoken middelvinger naar zowel het tegemoet komend- als het achterliggende snel verkeer,zich weer eens van harte bij aan!Wat U!Krijg nou wat! Eigen volk eerst!
“En wat de o-zo-gevoelige artistieke,griffermeerde, doch voornamelijk onnozele kollegaatjes van die ta lentloze rankunelijers van de op kalvinistiese leest geschoeide vrijetijdsverenigingen Christian Artists van die bleekscheet Leen de la Rivièra of die ama teuristiese kunst beoefenaren vergaderd in die gezel ligheidsvereniging Art Revisited van de Griffer meerde Glimpieper die Groningse padvinder Hans doktorandus Sukkel-van Seventer verder betreft als ik hun magere resultaten minachtend in ogen schouw neem dan denk ik toch wel het meest aan die prachtige tophit van die pure,met een brede ka meelkleurige Stetson kojboj hoed vast gekit op zijn briljantiene vetkuif de aldus afdoend goed gemut ste All American Country Boy Hank Locklin “Plea se help me I’m falling!!!”

Het vorige, in eigen beheer uitsluitend voor intimi uitgegeven boek “Daaaaag dagboek”, waarvan de eerste druk uit slechts enkele gratis uitgereikte exemplaren bestond en een luttele 183 paginas telde (weliswaar in corps 10 pt. gedrukt zodat er me toch een joekel van een lap tekst overblijft om te verwerken en te overdenken van achter de door het ziekenfonds betaalde hoornen dubbelfocus leesbril met de onbreekbare licht getinte polycarbonaat gla zen sterkte plus drie tegen speciaal tarief verstrekt aan de verziende medelander en anders gekleurde Afghaanse en Afrikaanse import,die de boel hier komt verzieken) en in tegenstelling tot de voor een veel breder publiek gekorrigeerde ongekuiste twee de druk van drie honderd zes en veertig paginas,wel een groot aantal illustraties heeft,schreef de sinds 1976 niet langer door de over heid gesubsieerde beeldend kunstenaar Fred van der Wal in een tijd spanne van drie maanden voor de verjaardag van zijn geliefde oudste dochter Misja Natalie Pauline.
Een bofkont van het zuiverste water,aangelengd met pure Wiskey Malt,want het is me een brok van een meid waar iedere barman voor siddert als hij uit de verte haar door de wiskey en zware sjek gebro ken stem hoort donderen nog voor haar strakke Dub bel D cups opdoemen aan de horizon!
Het eerste werk van Fred van der Wal “Dàààg Dagboek” betrof een verzameling van bijeen gesprokkelde dagboekfrag menten van een vrij wel aaneen gesloten,zeer turbulente periode uit het boeiende,veel bewogen leven,dankzij de knijptubes van dokter Vogels biofor cecreme altijd weer in zijn proza verrassend jong gebleven rimpelloze,naar Chanel Egoiste geurende auteur/kunstschilder Fred van der Wal (de enige niet naar tenenkaas stinkende in Friesland woon ach tige beeldend kunstenaar) op zijn vrijetijds ge zondheidssandalen.Niet voor niets lakte hij zijn na gels in 1979 nog donkerblauw en rood!
Het was me trouwens wel een verzameling pakken de stories in dundruk betreffende meneer de kunste naar Himself,zijn echtgenote en de twee in de horeka sektor aktieve dochters, van oudsher toch al twee moeilijk opvoedbare blonde stoten van meiden van heb ik jou daar met borsten uit de dubbel D cup klasse, gedeeltelijk zich afspelend in het morsige uitgaanscircuit van het suffe,weinig beschaafde Friesland in die Wonder Years van 1984 tot 1988 toen alles kon op elk gebied en enkele afgedrukte fragmentariese brokstukken van de daar op vol gende rustige,ingetogen,bijna kuise jaren van kriste lijke,evangeliese bezinning,diep gravende Bijbelstu dies,kontemplatie op eenzame hoogtes in de Arden nen,toch wel de Himalaya van de Belgen en temidden van de glooiende heuvels van de Morvan,waar bij rusiende beken veel gezongen werd of stukken voor gelezen uit een werkje van C.S. Lewis door het echtpaar A.& H. Fonteyn en tallzoze bespiegelingen uitend tegen malkander met een blikje coke in de hand op Parijse kerkhoven,in de voorjaarszon gezeten op koele,blauwgrijze graf stenen die de graven van internationale beroemd heden nog enige opsmuk gaven,maar ook dat omzien in verwondering naar elkaar in de stinkende subway van Londen en die jarenlange keiharde konsolidatie van de toch altijd al gerieflijke finan ciële positie op de beurs en vervolgens om wakker te blijven de nog hardere konfrontaties dan ooit met de griffermeerde semi-artistieke medemens,alsmede andere stiekeme E.O. klootzakkies en vrome incest plegers van 1988 tot 1998,toen Fred van der Wal gaandeweg de belangstelling voor het regelmatig bijhouden van een dagboek voor goed verloor en tot 1993 zich vier keer per week intensief bezig ging houden met zijn full contact kyokushinkai karate training om die te kenleraren van Christian Artists eens en voor goed mores te kunnen leren.De dienstweigerachtige,uiterst rielekste,niet stuk te krij gen beroepskunstenaar Fred van der Wal,die tijdens zijn veel te korte leven drie keiharde Oosterse vechtsporten intensief beoefende en daar ook nog drie eerste kyu graden in haalde (alsof je een em mer leeg gooit!) stopte op 53-jarige leeftijd met de gerespekteerde martial arts en liet de superieu re,Japanse full contact vechtkunst van de lege hand voor wat het was.Zijn enige kommentaar toen hij met een machtige direkte vuiststoot dwars door zes centimeter hout stootte was:”Don’t look back!!!”En daarmee kunnen wij het als labiele,overgevoelige stijve harken met een simpele levenslange bijstands uitkering in het artiestenplantsoen als zijn kollega het mee doen.Er zijn nu eenmaal in de kunst Heren en slaven en Fred van der Wal is een Heer…!!!
Zong de langzamerhand bejaarde,achterhaalde pro testzanger Bob Dylan niet voor niets over the empty handed painter of your streets,waarmede weer alles voor vandaag tot aan de dagsluiting verklaard is? Enfin,genoeg geluld!Zo kunnen we nog wel uren aan een stuk door gaan!
Het beheer,de administratie en het verbouwen van de vijf huizen (vermeerdert men huizen,dan ver meerdert men smart,placht Fred van der Wal altijd te zeggen) die de zo succesvolle, onstuitbare van der Wals tot 1996 bezaten eisten bovendien veel te veel tijd op voor bezigheden van sportieve,hetzij introverte of reflektieve aard waar de bespiegelende kunstenaar zich zo vaak als artistieke Narcissus gaarne aan overgaf tijdens het bloemen plukken. Neemt men daarbij de drukke job van de echtgenote van de zo bevlogen artiest als full time docente aan de NHL te Leeuwarden in ogenschouw dan ziet U wel dat de beide echtelieden niet bepaald uit de goot komen of de hele dag achter het raam werke loos saffies met mariehu-wie-wat-war-wana hebben zitten draaien van onversneden pruimtabak gemix ed met okselbaai.
In 1996 verkocht Fred van der Wal het laatste van de huizen (G.Japicxstraat 39) in Leeuwarden.Het leverde hem als onder een gelukkig gesternte gebo ren hoog begaafde zakenman-artiest uiteraard geen wind eieren op en de vervolgens goed gekozen be leggingen in courante Nederlandse aandelenfondsen leverden binnen een ander half jaar meer dan zeven tig duizend gulden netto rendement op.Tellen wij daarbij het wachtgeld van meer dan vijftig duizend gulden netto per jaar van zijn echtgenote bij op en nemen wij de financiële reserves van het echtpaar van der Wal van tegen de drie ton cash in acht,dan begrijpt U dat de van der Wals,die zonder een cent begonnen en zelfs in de sweet silver sixties geen na gel hadden om genoeglijk hun eigen of ander mans reet te krabben er langzamerhand warmpjes bij blij ken te zitten en al jaren lang onder de kunst paeda gogiese,steeds zorgelijker kijkender kulturele kol legaatjes die hun ganse bestaan voor de klas dienen te slijten uiteindelijk toch de lachende derde blijk en!En zo hoort het ook!Wie risikos in het leven neemt moet beloond worden!Menig tekenleraar wil zijn als een wild stromende rivier,maar met behoud van maand salaris en dat gaat nu eenmaal niet!
Het arbeidsloze inkomen is volgens onze artistieke, romantiese levenskunstenaar die Fred van der Wal uiteindelijk is toch maar het mooiste inkomen!De kunstenaar die zegt zijn magistrale meesterwerken tussen twee lachbuien door te vervaardigen draait er echter zijn hand niet voor om!
Alleen al het sorteren van de niet altijd op volgorde juist gedateerde handgeschreven,soms nauwelijks leesbare,beschimmelde,zwaar besmeurde dagboek bladen die uit alle gaten en hoeken van het huis werden opgescharreld kostte dagen aan een stuk. Het nauwelijks te ontcijferen,soms raadselachtige materiaal;slordige,doch enthousiast neergepende in tieme konfidenties in een minutieus,sierlijk,maar bijkans onleesbaar handschrift tijdens zonnige rust- en vakantie periodes in Nederland,Belgie,Enge land,Duitsland en Frankrijk was vaak nauwelijks leesbaar.Tevens ging door slordig beheer een aan zienlijk gedeelte (enige duizenden paginas tekst en fotos betreffende de Renkumse jaren 1942-1944,de Amsterdamse jaren 1944 – 1957,de Heemsteedes en Bloemendaalse jaren 1957 - 1967 en wederom die hippe Amsterdamse jaren 1967 – 1978) van de herowiese jaren van voor 1984 verloren bij de vele verhuizingen die de van der Wals ondernamen.In zijn gansche leven verhuisde de artiste peintre meer dan twintig keer.Het zoeken naar zijn allereigenste “roots” bechouwde hij dan ook als onbegonnen werk,te meer daar de ene tak van de familie uit mid den-Frankrijk (Beauvais) en de andere uit Fries land afkomstig was.

NATUURTAART MARTINE RASING, PANNENKOEK OF DOORGESUDDERDE PEKING EEND A LA CARTE?

2011-09-04T00:01:00.000-07:00

NATUURTAART MARTINE RASING, PANNENKOEK OF DOORGESUDDERDE PEKING EEND A LA CARTE?

Citaat 2 - 06 - 2010

Martine Rasing

In mijn early twenties leefde ik voornamelijk als een vleermuis. Ik dronk whisky alsof het water was, rookte als een schoorsteen en bracht mijn nachten dansend door in discotheek de Roxy in Amsterdam.

Ik stond niet voor de middag op. Dat kon makkelijk omdat ik werkte als kok en pas om een uur of drie moest beginnen. Mijn eten moest wel lekker zijn, maar over de voedingswaarde ervan dacht ik niet echt na.

Sowieso dacht ik niet echt na. Dat kan je je permitteren als je een jong en sterk lichaam hebt en geen last krijgt van het mitrailleurvuur dat je er dagelijks op los laat. De prijs komt pas later of, als je geluk hebt, helemaal niet.

De jaren gaan langzaam voorbij en ik merkte dat ik een paar dagen moest bijkomen als ik een nacht flink had gefeest. Dat weerhield me nog steeds niet echt, tot het echt niet meer ging en mijn lichaam en geest me dwong tot meer aandacht. Mijn lichaam pikte het misbruik niet langer meer en meldde zich ziek. Het duurde een paar jaar voordat ik weer volledig genezen was.

Zelfkennis is een mooi ding. Het beeld dat de van huis uit oppervlakkige mevrouw Rasing van zichzelf schetst is niet bepaald positief. De tol die zij heeft moeten betalen voor een hoofdstedelijk losbandig leven zij haar gegund.

Wie in het los geslagen walgelijke discotheek milieu zijn heil ooit heeft gevonden kan zich niet verheugen in mijn belangstelling doch slechts rekenen op mijn persisterende minachting.

In een klimaat waarin De Volkskrant afgleed naar een gematigd linkse kopie van De Tele graaf is een ex-diskotheek juffrouw ongetwijfeld een aanwinst voor de redactie. Eventueel voor de garderobe.

Mijn abonnement op de Volskkrant heb ik begin mei 2011 opgezegd.

Mejuffrouw Rasing zal als redactie asssistente en ex-kokkin ongetwijfeld hebben gezorgd op de Volkskrantburelen voor een uitmuntend bakje koffie met zelf gebakken appeltaart- haar voornaamste talent- en het op tijd rond brengen van vegetarische Pizzas in de vroege avond voor het personeel dat overwerkt.

Ik zie in deze het treffende evenbeeld van juffrouw Jannie van Jiskefet in de sketches Debiteuren-Crediteuren voor mij als ik aan de functie van Rasing denk en krijg visioenen van pannenkoekenhuizen en de onaangenaam ogende rond wandelende pannenkoek Sylvia Witteman, de onbenulligste columniste die ik ooit heb gelezen en haar job te danken heeft aan het hoofdredacteurschap van haar echtvriend.

Het poffertje Sylvia heeft de ronde zelfingenomen vol gevreten pannenkoek kop die hoogst waarschijnlijk bij de Volkskrant Nieuwe Stijl hoort.

Uiteindelijk is de niet echt appetijtelijke mejuffrouw Rasing van het pyknische tiepe op mid delbare leeftijd toch nog aan een huwelijks kandidaat gekomen en vierde haar huwelijk in stijl tuttebel, trutmans & co als ik de fotos mag beoordelen met mijn selectieve, moderatieve, esthetische kunstenaarsoog.

De jurk die zij droeg flatteerde haar niet.

Na haar tijdelijke promotie bij de Volkskrant redactie van koffiedame tot moderatrice ging het snel berg afwaarts met het Volkskrantblog o.a. door een raadselachtige vorm van modereren van de steeds mindder bfrekwwent verschijnende weblogs.

Een absoluut dieptepunt was haar verschijnen met hond bij een cabaret avond van een mij vijandig gezinde weblogger die om zijn schrale lerarenpensioen op te vijzelen voor bejaarden huizen en aanverwante instellingen zoveeelste rangs Freek de Jonge imitaties voor de vuist weg geeft en onder de niet begrijpende, tandeloze oudjes veel applaus oogst.

De snorkende aankondiging door de Freek de Jonge impersonator Frans Muthert dat Isis Nedloni en Fred van der Wal belachelijk zouden worden gemaakt, een bericht dat ondersteund werd door enkele paladijnen/Volskrantbloggers, allen vrindjes van de zesde rangs komiek, die zelfs zo nu en dan mochten mee varen met het zeilbootje van de potsen maker als ze hun kritiek maar voor zich hielden, was de reden voor Isis en mij om vooral niet te komen. Hoe koopt een potsenmaker zijn aanhang?

Een moderatrice, die als betrokkene bij de beoordeling van webloggers en weblogs de schijn van partijdigheid dient te vermijden hoort niet thuis op een dergelijke festiviteit die in de jaren vijftig ongetwijfeld veel succes op de jaarlijkse school avond van een middelbare school zou hebben opgeleverd, maar nu een achterhaalde, melige zaak is.

Het Volkskrantweblog onder bewind van hoofdredacteur internet redactie GJ Bogaerts was aanvankelijk bedoeld om een vorm van burgerjournalistiek te introduceren waarbij de professionele journalistiek en de webloggers elkaar zouden inspireren.

Het conservatieve, logge blok van de schrijvende journalistiek bleek een niet te onderschatten tegenstander van de webloggers en vooral de ombudsman met zijn semi opgewekte kop juichte voorbarig met de pennelikkende journalisten mee dat het Vkblog ging verdwijnen. Niet veel later was hij zelf ontslagen en besteedt zijn tijd in de WW met vissen.

In de loop van de jaren hanteerde de moderatie van Vkblog een steeds striktere vorm van beoordelen en werd polemiek onder de merkwaardige term “metabloggen” verboden. Het behoorde bij het onmoedigingsbeleid met als gevolg dat webloggers weg liepen.

Geruime tijd geleden heb ik al eens geschreven dat de moderatie en de internet redactie bewust het Vkblog wilde politiseren en tot een instrument van de sociaal democratie maken waarin van de pot gerukte socios over het lot van de wereld hun trommeltje mochten roeren.

Politiek correcte solidariteit met de mond beleden kost immers niets.

De dagboek- en ego documenten op het Vkblog, die m.i. tot de meest lezenswaardige behoorden, waaronder bijdragen van Isis Nedloni en Klaverblad, maar ook mijn bijdragen, waren vanaf het begin in de ogen van de moderatie ongewenst, maar werden oogluikend toegestaan.

Mijn vermoedens van een totaal willekeurig moderatiebeleid van mejuffrouw Rasing is bevestigd door het gehoor geven van haar kant van potsenmaker Muthert die de moderatrice smeekte om mij een schorsing op te leggen vlak voor het sluiten van het Vkblog.

Pannenkoeken specialist Rasing heeft daar gehoor aan gegeven en op gronden die geen weblogger duidelijk waren zoals mij in mails van mijn medestanders duidelijk zijn gemaakt, mij een onbegrijpelijke schorsing opgelegd.

Het is mij altijd duidelijk geweest uit correspondentie dat de moderatie op zijn zachtsts uitgedrukt niet bepaald een bewonderaar van mijn weblogbijdragen ooit is geweest, doch dit geheel terzijde.

De gehele mail correspondentie heb ik overigens opgeslagen.

Ik vermoed dat mejuffrouw Rasing ondanks het omhelzen van natuurvoeding, Ligakoeken en natuurgeneeswijzen nog steeds geteisterd wordt door een residu aan slechte eigenschappen van uit haar discotheektijd.

Laten wij hopen dat de koffie die mejuffouw Rasing weer als vanouds rond brengt er niet onder geleden heeft en moge zij bij een volgende salaris ronde niet gepasseerd worden. Die pas getrouwde stelletjes op leeftijd hebben het in de herfst van hun leventje hard nodig. Nog net zijn zij de houdbaarheidsdatum niet voorbij. Voor hoe lang is de vraag.

ELSJE STROETINGA & DE SPOKEN UIT HET VERLEDEN

2011-09-03T12:55:00.000-07:00

ELSJE STROETINGA & DE SPOKEN UIT HET VERLEDEN

Misja ontmoet 3 sept. 2011 in gezelschap van Robin A. in de post hippie commune Ruigoord

Elsje “Elysee” Stroetinga met haar huidige partner en zijn hartelijk ontvangen met glazen wijn in het huis waar Elsje woont als zij niet in haar huis in de Dordogne verkeert.

Herfst 1976 initieert Elsje S. op geraffineerde wijze een ruzie met mij op Arti et Amicitiae waar Chris van Geest, mijn echtgenote, Sjouk en Rini Stigter bij aanwezig zijn.

Tot 1976 was ik bevriend met Elsje en Chris en zagen wij elkaar minstens twee maal per week.

Chris van Geest en Elsje S. waren 30 oct. 1976 uitgenodigd op mijn verjaardag met Rini en Sjouk Stigter. Mijn wederhelft had in de voorkamer de grote tafel uitgeklapt en daar gedekt voor het aantal genodigden.

Een uur voor het etentje belde Elsje S. mij op met de vraag of haar Parijse vriendin ook welkom was. Ik vond het geen enkel probleem, maar Ina die meer aan afspraken hecht wel , dus ik belde terug dat de onbekende vriendin niet welkom was.

Het botte antwoord van Elsje S. was dat zij dan ook niet met Chris zou komen.

Ik vermoed dat de daar op volgende uitgelokte ruzie op Arti een wraakneming van Elsje is geweest.

Elsje S. meende zich te herinneren dat wij in onze luxueus ingerichte vrije sector woning aan het Galileïplantsoen in de Watergraafsmeer van een houten plank aten die aan de muur vast zat en droge witte boterhammen met kaaskorsten en ham zo hard als triplex onze gasten voor schotelden.

Het is helaas bezijden de waarheid want ik had het haar achteraf graag gegund.

Sporadisch heb ik Chris daarna in de jaren tachtig nog wel eens gesproken. Zo heeft hij mij geprobeerd een aantal falsificaties van Sonia Delaunay aan te smeren die hoogstwaarschijn lijk door een bekende Hollandse kunstvervalser, waar hij connecties mee had, zijn ver vaardigd.

Deze vervalser kwam in 1969 bij mij over huis in de Nieuwe Spiegelstraat. In 1971 verbrak ik het contact met hem omdat ik niet in de beeldende kunst ben gegaan om in de criminaliteit te belanden.

Ik had bij het zien van de grafiek al meteen mijn twijfels.

Begin jaren zeventig vertelde Elsje dat ze in Parijs had gewoond, een sportwagen en een appartement daar had bezeten en als fotomodel enige tijd had gewerkt. Ik nam toen aan dat het de waarheid was. Ze zag er goed uit en paste in het modebeeld.

Als ik me goed herinner was zij ook nog eens uitgeroepen als koningin van het Hoela Hoepen. Niet iets om je voor te schamen.

Vanmiddag in Ruigoord- na bijna 40 jaar later- ontkende zij ooit gezegd te hebben dat ze fotomodel was en meende daar alsnog beledigd over te moeten zijn. De reden om op het fotomodellen bestaan neer te kijken ontgaat mij, maar is wellicht in de eenzijdig georiënteerde ex-Amsterdamse post-hippiekringen geen aanbeveling.

Toevallig dineerde ik in een restaurant in de buurt van de Kalverstraaat geruime tijd geleden waar op de witte muur een video werd geprojecteerd van Ruigoord. Heel even zag ik daar Els je S. voor bij schuiven en herkende haar direct

In eerdere weblogs op Basic Publishing en Vkblog heb ik summier aandacht aan Elsje S. en Chris van G. besteed.

Summier, omdat ik mij niet echt bezig houd met ex-vrienden of vriendinnen en het eigenlijk nog steeds veel te druk heb om me er in te verdiepen.

In op korte termijn te publiceren boeken zal ik in de marge aandacht aan ze besteden.

Ik ga conflicten uit de weg, vermijd ruzies in gezelschap en om die reden heb ik Elsje noch Chris na de gebeurtenis ooit opgezocht. Het benauwde kleine kunstwereldje van Amsterdam heb ik altijd gemeden.

Het door Elsje S. in de jaren ‘80 op Arti et Amicitiae verspreide verhaal dat mijn biologische vader een ex- S.S.-er is geweest berust niet op feiten. Integendeel, hij leefde na 1972 van een uitkering van de Stichting 1940-1945.

PRIMA DAT VKBLOG EXIT IS.

2011-08-27T06:36:00.000-07:00

WAT MIJ BETREFT: PRIMA DAT VKBLOG EXIT IS. IK ZAL HET NIET MISSEN.

TIMMERARK ER IS LEVEN NA EEN SCHORSING…

Geachte Moderator van het VolkskrantBlog

Geplaatst op april 26, 2011 door timmerark

Geachte Moderator,

Is er een mogelijkheid om in beroep te gaan tegen deze schorsing?

Waarom is deze schorsing zo laat (acht dagen na publicatie van het betreffende Blog) uitgesproken, was u met vakantie?

Waarom schorst u iemand om een Blog reeds zelf door de Blogger verwijderd?

Is een mede Blogger een raadsel noemen veel erger dan veel door deze Blogger geuite termen als fascist en verwijzen naar de moeder van de een andere Blogger in termen waar zelfs G. Wilders braakneigingen van zou krijgen?

30 reacties op Geachte Moderator van het VolkskrantBlog

Fred van der Wal: Enkele reacties van Grutte Pier zijn weg gehaald vanwege niet ter zake doende mededelingen van zijn kant

fredvanderwal zegt: april 27, 2011 om 4:06 am

Gisteren is mij hetzelfde overkomen. Na een actie van één of meerdere webloggers, die mij zoals al langer bekend niet goed gezind zijn, ben ik voor twee weken geschorst om redenen die mij niet duiddelijk zijn. Een mail waarin ik vroeg om uitleg is niet beantwoord. Een beroepsmogelijkheid is er niet. Het recente moderatiebeleid in de einddfase van het weblog vind ik een smet op het VKblog. Inmiddels heb ik mijn abonnement op de krant opgezegd per 8 mei. Het enige argument waar een dgablad gevoelig voor is.

piet de vries zegt: april 27, 2011 om 6:44 am

Ik noem moderatie consekwent censuur, dat verduidelijkt het. Wie dezce censuur wil, en waarom, is uiteraard speculatie. Maar het is opvallend dat censuur vrijwel altijd plaatsvindt na uitingen die een bepaalde groep onwelgevallig zijn.

fredvanderwal zegt: april 27, 2011 om 7:06 am

@Piet de Vries

In het geval van de VKblog moderatie spelen persoonlijke motieven soms een rol, maar beslist geen internationale groepen. Zo is mij bekend dat een kleine groep Vkbloggers vanaf 2006 al anti-Fred van der Wal. VKbloggers nu al jaren lang aangevoerd wordt door twee academisch gevormde, helaas baanloze Vkbloggers en een gepensioneerde leraar Nederlands die de Freek de Jonge clown speelt om bij het schamele pensioen bij te beunen, een triootje, waarvan tenminste één persoon goed bevriend is met de moderatrice en regel matig beklag deed over mijn bijdragen aan het VKblog.

De gepensioneeerde leraar Nederlands, die als nauwelijkss gelezen weblogger eveneens anti mijn weblogbij drages meende te moeten schrijven dat mij de hand boven het hoofd werd gehouden door de moderatrice is een onplezierige meneer, die gedoogd wordt vanwwege zijn zeilbootje.

Mogelijk heeft de moderatrice om te haar onafhankelijkheid te demonstreren mij een schorsing opgelegd. De inhoud van mijn reacties op het weblog was neutraal.

Volgens Telmiep bezocht de Persgroep Be. gisteravond enkele van mijn weblog bijdrages van weken geleden, maar zag klaarblijkelijk geen reden voor verwijdering, anders had ik dat wel gehoord.

Van censuur zou ik ondnak alles niet willen spreken in het geval van de VKblog moderatie, wel van willekeur.

Inmiddels zijn veel Vkbloggers weg gelopen door een te strikte moderatie die elke vorm van polemiek en metabloggen heeft uitgebannen.

De spirit is door deze gang van zaken al lang uit het VKblog.

Andere weblogs gloren reeds aan de horizon.

Wat mij betreft; prima dat VKblog per 1 juni exit is. Ik zal het niet missen.

francois15 zegt: april 27, 2011 om 2:09 pm

De moderatie is inderdaad zeer zonderling geworden bij die club. Kennelijk is er ook geen controle meer op de moderatie zelf. Opvallend is dat iemand als Ticusescu inmiddels het VK-weblog heeft overgenomen

fredvanderwal zegt: april 27, 2011 om 3:56 pm

francois15

De klacht tegen mij is ingediend waarschijnlijk door de club van GP, Muthert en Kokopelli die mij enige tijd geleden beloofde “een tik uit te delen”. GP kondigde aan de moderatie te waarschuwen op het weblog van Ate om Partout weer dwars te zitten.

Aanleiding voor mijn schorsing is uiteraard het weblog van Ate, die op uiterst schijnheilige manier mij en Partout aanvalt.

Laat ze hun lol lekker hebben! Het laat een bitteere nasmaak na, te meer daar ik de moderatrices Jantien en Martine in de achterliggende periode openlijk door dik en dun gesteund heb. Wat is loyaliteit in de salonsocialistische kringen van de Volkskrant waard, vraag ik me dan wel af.

fredvanderwal zegt: april 27, 2011 om 5:47 pm

Ik heb de moderatie gisteren gemaild om uitleg schorsingen

geen antwoord

vandaag de moderatrice op haar persoonlijke facebook adres gemaild

geen antwoord

we wachten af

Enige tijd geleden stond ik op facebook pagina van de moderatrice in gezelschap van academici K. en M. Zij heeeft daar klaarblijkelijk spijt van gekregen of een vermaning van de internet redactie en verwijdderde mijn naam na een verwijt aan mijn adres van “mogelijke seniliteit op oudere leeftijd”waar ik aaan zou lijden. Het meiske komt uit de kringen van het Amsterdamse discotheekwezen, waar zoals wij weten niet de parels van de maatschappij zich bevinden.

Daarna werden M. en K. eveneens uit haaar facebook verwijderd om niet de schijn te wekken dat zij aan de kant van deze beide academici staat. Het is bekend dat de moderatrice mijn weblogs “vullis” vond en mijn vuige persoon niet al te aangenaam. De inhoudelijke mail uitwisseling met de moderatie heb ik in archief en zal binnenkort ter publicatie komen.

fredvanderwal zegt: april 27, 2011 om 9:28 pm

Meer dan 26 (!) Spamblogs vandaag. Diverse webloggers worden geschorst om niets. De Volkskrant een krant om een abonnement op te nemen? Ik dacht van niet! Het is een versie van De Telegraaf.

fredvanderwal zegt: april 28, 2011 om 5:35 am

Meneer Pier

het sieraad van onze maatschappij

kan hele nachten door bloggen

toch goed dat er uitkeringen zijn

alhoewel ik naaar puur Bijbels voorbeeld redeneer

wie niet werkt zal ook niet eten

een zo hoort het ook

fredvanderwal zegt: april 28, 2011 om 9:02 am

Timmerark

Ik heb de volgende mail gestuurd aan de moderatrice:

Geachte moderatie

Ik nam in vergelijking met enkele andere respondenten een gematigd commentaar aan op het weblog van Ate. De reden van schorsing vind ik niet terecht, maar er iets aan veranderen kan ik niet.

Vlak voor het definitieve einde van het Vkblog laat het een weinig prettige nasmaak na. Ik wil u herinneren aan het feit dat ik in achterliggende jaren de moderatie openlijk voor de volle honderd procent heb gesteund in mijn reacties op weblogs tegen een aantal klagers.

Waarschijnlijk zal U dat niet veel uitmaken wat Uw beslissing betreft, doch dit terzijde.

De langdurige, felle aanvallen van uit een aantal webloggers die mij vanaf het begin niet welgezind waren zullen U ongetwijfeld bekend zijn.

met een groet

Fred van der Wal

labello lipstick manon verdruis-vanheuvelstein zegt:

april 28, 2011 om 3:05 pm

CAM is toch dat dikke mens die als verkeerd uitgepakte gehaktbal achter die veroordeelde pedo stond en met iedereen mee slijmt als het hem of haar uit komt? Ik heb het vonnis gelezen en het is onmiskenbaar een veroordeling.

De Mevrouw zegt: april 28, 2011 om 3:07 pm

Goed dat ze die Fred van der Wal eens flink hebben aangepakt, Grutte Pier en Kokopelli, hulde!

A Deo

JOB zegt: april 28, 2011 om 4:50 pm

Prima om die van de wal in de sloot aan te pakken

Catadunya zegt: april 28, 2011 om 4:51 pm

Gsietern zat ik in mijn studio in MANHATTAN, GISTEREN IN girona, vandaag BRUSSEL WAAR IK EEN CONFERENTIE MET paul cliteur bezocht

Catadunya zegt: april 28, 2011 om 4:52 pm

A DEO

GROET

JOB

fredvanderwal zegt: april 28, 2011 om 6:56 pm

Wie Cam is heb ik geen idee

en wat ze bedoelt ook niet

fredvanderwal zegt: april 28, 2011 om 7:00 pm

@Labello

Geen commentaar

@De Mevrouw is bekend. Vraag maar aan Ma. Als ze ‘m missen is ie net pisssen en als ze ‘m roepen is ie met zijn vette pens net poepen.

@Job

Geen commentaar

@Catadunya

Uw lulverhalen zijn inmiddels breeduit bekend geraakt. Drie maal de Uriotprijs? Conferenties in Brusssel? Paul Cliteur? Heeft U de lagere school afgemaakt? Ik heb enige tijd geleden wel met Cliteur contact gehad. U niet. Paul Cliteur kende U niet. De mail heb ik in mijn archief.

fredvanderwal zegt: april 29, 2011 om 5:29 am

Grutte Pier

De aanleiding en reden zijn jou bekend. In de reactieruimte van Ate heb je een reactie neer gezet-als die al niet gewist is door Ate- dat je de moderatie zou benaderen met een klacht over Partout en klaarblijkelijk ook over mij. Als jij daar je lol uit put; ga je gang.

In de eindfase van het VKblog blijf ik het een vreemde zaak vinden.

fredvanderwal zegt: april 29, 2011 om 7:51 am

In een standaard frase van de moderatie afdeling, die niet is ondertekend op persoonlijke titel deze keer, werd vermeld bij mijn merkwaardige schorsing een voortdurend schelden op andere webloggers waar geen sprake van is. De weblogbijdrage van Ate, wie zich daar ook achter mag verschuilen, is uitermate tendentieus.

Specifieke voorbeelden van mijn “overtredingen” werden niet genoemd.

Correspondentie met de moderatie afdeling geschiedde regelmatig over andere zaken dan over weblog aangelegenheden, des te vreemder komt deze schorsing op mij over.

Toevallig had ik vantevoren een aantal weblogbijdrages ingepland voor komende dagen.

timmerark zegt: april 29, 2011 om 11:41 am

Allen bedankt voor het reageren, al ben ik het niet met iedereen eens, maar dat lijkt me logisch. Over mijn geval (letterlijk), ik had zelf na een korte tijd het Blog weggehaald, het was grappig maar niet verheffend. Dat ik dan meer dan een week na dato geschorst wordt en ik meerdere malen heb geklaagd over de spammblogs alwaar ik niets over hoor en die ook gewoon blijven verschijnen blijf ik vreemd vinden.

Verder is het geen ramp.

Kan ik eens iets op mijn Blog CV plaatsen…

Gegroet,

Timmer Ark

fredvanderwal zegt: april 29, 2011 om 11:53 am

De verstandhouding met de moderatie was altijd heel goed des te meer bevreemdt mij deze schorsingen van de laatste tijd

De spamblogs zouden niet behoren te verschijnen op het VKblog en ik vraag mij het een en ander af.

Maakt het opzettelijk deel uit van een ontmoedigingsbeleid?

Ik zou het haast gaan geloven

fredvanderwal zegt: april 29, 2011 om 9:53 pm

@Grutte

Mijn commentaren bij Ate zijn niet dusdanig geweest dat een sanctie daarop te verwachten viel. Het weblog van Ate is bedoeld om Partout en mij niet alleen uit te lokken, maar vooral in een kwaad daglicht te stellen en te trachten Developer, die net iets slimmer is dan de gemiddelde VKblogger, tegen Partout en mij op te zetten.

Je mededeling dat je geen belletjetrekker bent neem ik met een korreltje zout. Je bent voor mij niet geloofwaardig waar je het zelf naar hebt gemaakt enige tijd geleden. Ik hoef zeker niet in details te treden?

De diverse mails, in het bijzonder met één van de moderatrices, gingen over van alles, zelfs over zaken die weinig of niets met het weblog te maken hadden maar in de persoonlijke sfeer lagen. Menig maal zette ik boven een mail ironisch GEEN KLACHT of ALWEER GEEN KLACHT maar betrof het een mededeling over zo nu en dan heel persoonlijke zaken die je niet aan gaan.

Tot voor twee weken had ik een hoge opinie van de moderatie en heb altijd door dik en dun hun standpunten en wijze van modereren openlijk verdedigd.

Ik heb elke mail opgeslagen waarin sprake was van een persoonlijke correspondentie dus kan ik moeiteloos met de bewijsjes aan komen als dat zou moeten, hetgeen ik niet erg sjiek vind tegenover de afzender. Daarbij komt dat briefgeheim door mij gerespecteerd wordt.

Nogal logisch dat ik de moderatie inlichtte over de verwijten die Ate aan mij en Partout openlijk kon neer zetten. Ik vind dat niet IK een schorsing had moeten krijgen maar Ate met zijn insinuaties.

Een bloedhekel aan leugenaars? Ik gebruik geen prrxies. Daar kun je mij niet van beschul digen.

Nogmaals: de gang van zaken is meer dan merkwaardig.

In de laatste weken van het VKblog verdient deze sitatie geen schoonheidsprijs.

Je antipathie ten opzichte van mij heb je constant gedemonstreerd waarmee je de toon hebt gezet. Anderen zijn daar in mee gegaan. Verwacht niet van mij enige sympathie. Je hebt dat verspeeld.

Daar ben je overigens niet de enige in, doch dit terzijde.

Niemand kan van mij verwachten serieus te worden genomen als hij of zij zich neerbuigend en vol hovaardij mij denkt te bejegenen.

Een enkele weblogger meent dat ik hogelijk geniet van deze controverses; zij vergisssen zich.

Mag ik misschien even een academicus aanhalen die mij bespotte dat ik uit het bestuur van de stichting van Developer trad vanwege ziekte?

Ik mag hem van hieruit dan mede delen dat een glaucoom en artrose mij nu al een vier jaar het leven meeer dan moeilijk hebben gemaakt.

Moge hij zich daar in verheugen. Ik gun hun de lol. Op het VKblog had ik weinig zin daaar mededelingen over te doen. Hier, met het beperkte aantal lezers is het een andere zaak.

Grutte Pier, jij zal het wel weer als “leugen” beschouwen.

fredvanderwal zegt:

april 30, 2011 om 9:44 am

Inderdaad Timmerark. Grutte Pier lokt elke keer weer om mij onbekende redenen een onaangename, vrijwel nooit ter zake doende discussie uit. Ik sluit verder de reactiedraad mijnerzijds.

timmerark zegt:

mei 6, 2011 om 1:39 pm

Grutte Pier,

Nee geen donderslag bij heldere hemel, daarin heb je gelijk. Ik heb het er zelf wel wat naar gemaakt. Toch verdient het niet de schoonheidsprijs. Ik wordt voor twee weken geschorst om een blog die ik zelf binnen een paar uur, en ook nog eens negen dagen voor de schorsing, ZELF heb weggehaald.

Het onderwerp van de spot, want dat was het, geen belediging of aanval, heeft weken nadat hij moeders van bloggers heeft aangevallen, waar was dat in godsnaam voor nodig?, kunnen door bloggen.

Fred van der Wal zegt: augustus 23, 2011 om 7:40 pm

WIE NAM DE MODERATIE NA WILLEKEUR NOG SERIEUS? Ik in elk geval niet. Het meisje zal nu wel weer als voorheen koffie mogen rond brengen op de redactie als “redactie assistente” eeen eufemisme voor koffiejuffrouw. Doet mee denken aan juffrouw Jannie van Jiskefet.

En Grutte Pier? Ach, een Fries, dan weet je het wel.

Ik hoorde van Knutselsmurf dat GP des avonds rond loopt met een lamme hond en een zaklantaren als beveiligings medewerker met uniform van Firma Lageboom. Of het waar is? Wie zal het zeggen…

VOLKSKRANT SCHUIFT VKBLOGGERS DOOR

2011-08-27T06:34:00.000-07:00

VOLKSKRANT SCHUIFT VKBLOGGERS DOOR NAAR SANOMA ZONDER RESULTAAT

Beste (?) Volkskrant-blogger,

Zoals we u begin dit jaar al vertelden, gaat VKblog stoppen. In de nacht van zondag 21 op maandag 22 augustus gaat VKblog offline. Vanaf dinsdag 23 augustus kunt u een weblog aanmaken op Weblog.nl.

Nadat deze geactiveerd is, kunt u daar onder 'Plugins' uw volledige VKblog-archief overzetten naar het nieuwe weblog met behulp van de 'VKblog.nl import plugin'. Dit doet u met de inloggegevens van uw VKblog-account.

Hoogachtend,

Bart Franssen

Hoofdredacteur De Persgroep Online

Het is nu zaterdag en nog steeds slaagt het uitgebreide IT team van Sanoma er niet in om de wblogs van het Vkblog te migreren. Op mijn vraag wat het commerciële Sanoma beweegt om een niet commercieel weblog op te zetten weigert Sanoma te antwoorden.

Een zelfde vraag aan meneer Coen die de IT operatie op weblog.nl zonder veel succes leidt weigerde meneer Coen eveneens te beantwoorden, waarschijnlijk in opdracht van zijn Sanoma superieuren.

Mag ik de lezer er aan herinneren dat Vkbloggers Ina Dijstelberge en Knutselsmurf in vier weken (sic!) voor elkaar kregen wat Sanoma sinds 2010 niet schijnt te lukken.

Voor mij is het nu wel zeker; mijn Vkblog zal ik niet over laten zetten naar Sanomas Weblog. Nl.

fredvanderwal zegt: 22 augustus 2011 om 14:10

SNAPPEN DOE IK HET OOK NIET ALS SEMI DIGIBEET van HOE OF WAT HET ALLEMAAL IN ELKAAR ZIT, maar begrijp wel dat je een melding moet doen van het weblog nl dus doe ik dat

OBA is wel een enorm succes dankzij beheerder en Knutsel

Beheerder zegt: 22 augustus 2011 om 14:14

Maar Fred jij zit toch niet op Web-log? Dus dit bericht is niet van toepassing, behalve natuurlijk als je je vkblog ook nog eens gaat overzetten naar web-log en daar verder gaat bloggen. Dan is er een mogelijkheid om dat Weblog blog bij je account aan te hangen.

fredvanderwal zegt: 22 augustus 2011 om 14:35

Beste Beheerder

Dank voor reactie, snap het nu iets meer

ik zie eigenlijk niet zo veel

in dat Sanoma geval

en kan moeilijk geloven in hun altruïstische handelwijze

fredvanderwal zegt: 22 augustus 2011 om 16:35

Beheerster

Ik heb een ongemeen domme vraag

wellicht

hoogstwaarschijnlijk

kan op het wordpress migratie blog ook nog weblogs

van het VKblog die nadien zijn verschenen bijgevoegd worden?

Beheerder zegt: 22 augustus 2011 om 16:45

Knutselsmurf heeft inderdaad zijn database geupdate zodat ook de bijdragen die mensen na 1 juni op hun vkblog zijn geplaatst daarin zijn opgenomen. We moeten nog even kijken hoe we dat gaan aanbieden.

fredvanderwal zegt: 22 augustus 2011 om 18:53

DANK VOOR DUIDELIJKE INFO

leokorff zegt: 23 augustus 2011 om 07:52

Even uitgeprobeerd:

Als je nu naar http://www.vkblog.nl surft verschijnt er alleen nog een mededeling van Bart Franssen,

Hoofdredacteur De Persgroep Online. Daarin staat onder andere:

“Vanaf dinsdag 23 augustus kunt u een weblog aanmaken op Weblog.nl. Nadat deze geactiveerd is, kunt u daar onder ‘Plugins’ uw volledige VKblog-archief overzetten naar het nieuwe weblog met behulp van de ‘VKblog.nl import plugin’. Dit doet u met de inloggegevens van uw VKblog-account.”

Als je probeert op Weblog een blog te starten lees je dit:

“In verband met de opkomende migratie van het web-log.nl platform is het tijdelijk niet meer mogelijk om een nieuwe blog te registreren. Volg het nieuws op de homepage en registreer een nieuw blog op het nieuwe weblog.nl wanneer de migratie is voltooid.”

Knulliger kan het niet.

Leo Korff

knutselsmurf zegt: 23 augustus 2011 om 09:11

De planning was vrij ambitieus, maar het komt vast wel goed. Ooit.

fredvanderwal zegt: 23 augustus 2011 om 13:15

HOE KAN HET DAT KNUTSELSMURF HET WEL VOOR ELKAAR KRIJGT IN VIER WEKEN EN EEN MULTINATIONAL ALS SANOMA NIET

knutselsmurf zegt: 23 augustus 2011 om 13:54

Omdat ik geniaal ben, natuurlijk.

Nee, het komt doordat het meer werk is. Als je alles in je eentje kan doen, gaat het vaak sneller dan in een team. Als een team het moet doen, heb je 5 mensen nodig voor het werk van 2. Je kan er nog een 6-e bij plaatsen, maar dat levert dan geen enkele prestatiewinst meer op.

fredvanderwal zegt: 23 augustus 2011 om 14:08

Uit respect en loyaliteit voor Ina D. en Knutselsmurf ga ik niet over naar weblog.nl. Moge er meerderen volgen.

Xiwel zegt: 24 augustus 2011 om 09:54

Sinds vanochted vroeg gaan steeds meer webminlogs op wit en inmiddels bijna allemaal.

De typische webminlogmethode van eerst de oude schepen verbranden en van de as nieuwe bouwen is in volle gang.

Beheerder zegt: 24 augustus 2011 om 10:47

En de voorpagina staat inmiddels ook op wit.

Bart zegt: 24 augustus 2011 om 11:19

Ja, alle Web-log blogs lijken inmiddels op wit te staan.

Oeps…als dat maar goed gaat…

IK DENK DAT IK ME VOORTAAN DOOR BOKITO LAAT INTERVIEWEN

2011-06-04T06:30:00.000-07:00

IK DENK DAT IK ME VOORTAAN DOOR BOKITO LAAT INTERVIEWEN

"'t Valt me mee dat u zonder een Tom Tom mijn huis hebt kunnen vinden, want de inwonerse van Couloutre heb ik de opdracht gegeven om mijn adres aan geen enkele Hollander te openbaren die op Bokito op doorreis lijkt en een banaan in zijn bek heeft" zegt Fred van der Wal, ooit omschreven als de meest gehate kunstschilder van realistisch schilderend Neder land.

Naast hem Isis Nedloni, zijn vaste begeleidster in binnen- en buitenland, die zelfs bereid is een invalidekarretje te duwen in geval de artiest pootloos door het leven zou moeten gaan, maar voorlopig is het nog niet zo ver.

Het heeft mij ettelijke mails gekost alvorens de meester in een gesprek toestemde.

Na een pornografische kaart met een zelfportret er op waar op de gevreesde kunstenaaar in dameslingerie te bewonderen valt met een paar chroomstalen tepelklemmen aangezet terwijl hij zichzelf bewerkt met een dildo van een aanvaardbaar damesformaatje: "Ik heb helemaal geen zin in een vraaggesprek. Ik ben net lekker bezig! Zo kom ik toch nooit op tijd klaar?", kwam drie weken later een korte mail met het jawoord.

Hij zit keurig gekleed, rookt Camel en straalt een beetje nervositeit uit. Voor hem ligt een digitale camera, een dure Canon .

"Fantastisch ding. Kun je prima reproduceerbare foto's mee maken van je werk. Heel handig ook", lacht hij.

Fred springt blijkbaar even vlot om met de camera als met de pen en de penseel. Een staaltje daarvan: de voortreffelijke fotos indertijd in o.a. De Telegraaf ter promotie van het boek Handschoenen en tassen van zijn voormalige echtgenote.

"Benieuwd hoeveel mensen er vanavond naar mijn lezing komen. Als er honderd man is, ben ik al erg tevreden.Achteraf mogen er vragen worden gesteld. Tenminste als ze daar zin in hebben. GSM’s dienen uit te staan en ik wil geen gehoest of gesnotter horen."

"Wat drinken we vandaag? vraagt Fred.

Hoe bent u aan dat imago van een hooghartig en boosaardig iemand gekomen?

F: Wie mijn blogs heeft gelezen, zal dat een beetje begrijpen. Ik heb er veel vijanden. Vooral academici zonder baan met een overschot aan vrije tijd. Toch vreemd. Ik denk dat het met zelfhaat te maken heeft van dat soort mensen en jaloezie dat ze zich zo agressief en ongenuanceerd uiten.

Eigenlijk heb ik het allemaal neer geschreven om de mensen leringh ende vermaeck te geven. Een opvoedende taak is mij van boven toe bedeeld, dat zal het wel zijn. Maar, ja, ze zijn zo eigenwijs dat ze de hand niet in eigen boezem steken of zich willen laten leren. Ze gaan als pvda aanhangers liever naar die onsmakelijke dikzak Paul de Leeeuw loeren of die ouwe hoer Freek de Jonge imiteren om openlijk in de tegenaanval tegen mij te gaan met andermans woorden en declameren dat ik giftig, gemeen, vals, doortrapt, leugenachtig en ongenadig ben. Een of andere beroepswerkeloze econoom beweert dat ik alles bij elkaar lieg en dat wordt nagepraat door een wiskundige die uit zijn job is gezet en wankelend door het leven gaat met een kenau van een wijf die drie hatelijke weblogss vol onzin over mij neer kalkte. En nog slecht geschreven ook. Dat is allemaal onzin wat ze over mij beweren. Ik heb die mensen nog nooit gezien of gesproken. Na enkele minuten lezen heb je al door dat ze niet deugen. Of niet, soms? Wat denkt U er van?

Toen u in 2002 naar de Bourgogne vertrok zei u op Uw weblog dat u nogal wat waardering had voor Frankrijk en Marie LePen, maar toch SP blijft stemmen. Is dat niet met elkaar in tegenspraak?

F: Ik denk niet dat mijn critici daar echt blij mee zijn. Maar ik hou van dit land. Ondanks al die dwaze verhalen over Frankrijk die ik dom en ongeloofwaardig vind. Ik kreeg onlangs nog een mail van een fijn christelijke Fries die beweerde dat in Frankrijk de duivel huisde.

Welke verhalen?

F: Nou ja... De Hollanders krakelen graag onder elkaar, maar bloedvergieten is er nog net niet bij. Frankrijk is gelukkig geen Afghanistan. Natuurlijk zitten jullie in Holland met door de socialisten zelf veroorzaakte huizenhoge problemen. Soms wordt er betoogd, gooien ze al eens een raam in of een waxinelichtje tegen de gouden koets, maar dat is ook alles.

Iedereen kan nog ongestoord zijn pilsje drinken op een terras of een sigaretje rollen zonder dat een gek naaar buiten rent met een zwaard om iemand zijn kop af te hakken. Zo mag ik het graag. Verder ben ik gek op het landschap van de Bourgogne, al wordt daar nog zoveel over geëmmerd. Jullie platteland in Holland is lelijk. Alle moderne architectuur daar is niet om aan te zien.

(wordt vervolgd)

DOORSTOMENDE KLAVERBLADDIAANSE POST FREUDIAANSE HETE SEX VRAGEN OOK HIER BEANTWOORD

2011-05-22T09:12:00.000-07:00

DOORSTOMENDE KLAVERBLADDIAANSE POST FREUDIAANSE HETE SEX VRAGEN OOK HIER BEANTWOORD OHNE DOPPELTE BODEN UND JETZT KOMM ICH! RAAAAAAAAAABIERELULLLLLLLL…..

Hele folianten lopen als olifanten door de skejsuwelen porseleinkast over van het seksjuwelen geëtter.

De paginas glibberen van het geil uit je begerige poten. Verwacht van mij geen doekjes voor het bloeden, want alle burning desire doekjes staan als koekjes van eigen deeg stijf van de kwakken en dat geeft een andere kijk op de zaak.

We gaan eens effe het doosnee seksjuwe len leven van een Begenadigd en aan de andere kant toch ook weer groot artist (spreek uit:artiest) behandelen op vrijwillige basis in kort verband.

Klavervraag 1: Het lijkt me dat je als kind warmte moet hebben ervaren wil je tot liefde kunnen komen?

Daar kunnen we kort over zijn; die warmte was er niet en dat maakt van kleine jongens grote jongens. Meisjes met grote jongens of kleine jongens maken mij niets uit. Het zit 'm niet in het formaat.

Klavervraag 2: Was er zoiets als een bepalend beeld dat je vanuit je kinder tijd meekreeg?

Dat de wereld van de grote mensen bedreigend was . Een bedreiging die moest worden bezworen.

Klavervraag 3: De generatie die niet voorgelicht werd over sexualiteit of lichamelijkheid.

Beide begrippen over het wippen werden als smerig gezien.

Klavervraag 4: En dan zie je vaak dat er afwijkende patronen ontstaan.

In dat homo gedoe zag ik niks. Ik ben altijdd een romanticus pur sang geweest. Daar is in het homoseksjuwele leven geen enkele plaats voor, daar is het uiteindelijk toch van met mijn lul in de hand, kom ik door het ganse land. Wie er wat van zegt kan een proces aan zijn verstelde heterobroek krijgen. De maatschappij is totaal verhomoniseerd. Mannen met oorbellen, wenkbrauw piercings, tepelringen en tattoos. Getverdemme!

Klavervraag 5: Hoe ontwikkelde zich dan je sexualiteit?

Het bleef in de ouwe doos. Mannenkoor karren spoor. Lekker op de trekker…ik bedoel het is zo lekker om te trekken aan je stekker! Ik ben voor de mutuele masturbatie.

Klavervraag 6: Ondertussen was er in de 70's het proces, de periode van het door breken van sexuele taboes.

Niet aan mee gedaan. Ik ben nogal een loner.

Klavervraag 7: Ik mag aannemen dat je uit liefde getrouwd bent?

Er moest een kindje komen. Liefde? Wat is dat? Haar naam was Lotje; zij kwam uit een gescheurd kapotje!

Klavervraag 8: Als je 68 bent, kun je de vraag beantwoorden: Wat is liefde?

Zoals de Amerikanen zeggen: Love is just a four letter word. En verder? Love stinks!

Klavervraag 9: Hoe zou je, als single en niet-getrouwd, je sexualiteit hebben beleefd?

In elk geval niet naar de hoeren. Misschien een roze rubberen fopkut met pomp, zuig en klop mechanisme kopen maar wel op tijd de batterij vervangen. En een anus vibrator voor dubbel genoegen. Plus vibrerende tepelklemmen. Een electrotorture sex apparaat.

Klavervraag 10: Hoe zie je sexuele opvoeding?

Die was er niet. Ik vond het trouwens een privé zaak. Ik houd helemaal niet van dat modieuze geëmmer om over gevoelens eindeloos door te lullen

REACTIE VAN LEZERS OP CYCLUS GESPREK MET AUTEUR ADRIAAN MORRIËN DOOR FRED VAN DER WAL

2011-05-12T06:06:00.000-07:00

REACTIE VAN LEZERS OP CYCLUS GESPREK MET AUTEUR ADRIAAN MORRIËN DOOR FRED VAN DER WAL

Joostx 10-05-2011 21:38

Morrieën had de erotiek ook familiair dichtbij

in een gedicht waaruit spijt klonk dat de dochters uit bed moesten

voor het arbeidsproces.

Ik vond dat een heel mooi gedicht.

Zijn er weer nieuwe feiten?

Goed dat je ban is opgeheven.

fred van der wal 10-05-2011 21:46

Morriën is een heel bijzonder mens geweest

heb je zijn vuistdikke biografie gelezen?

Die man heeft erg veel gedaan voor de literatuur

een veel prettiger mens dan die hele Hermans

een libertijn

die zich los heeft gevochten van zijn calvinistische achtergrond

er zijn aspecten in zijn leven waar ik minder van ben gecharmeerd

maar we kunnen niet alles hebben

PS Kijk uit voor die buurman

Die schorsing is na 2 weken opgeheven

ik kom daar op terug na 1 juni

nu niet

het was niet een groot probleem

het wordt hard tijd dat je publiceert in boekvorm

Selma 10-05-2011 22:13

"Ik heb nu weer de tijd"

staat in de kast,

zal het snel gaan herlezen!

Woon tenslotte op de plek waar AM zijn jeugd doorbracht,

en zat (veel later) op dezelfde hbs, in IJmuiden

fred van der wal 10-05-2011 22:18

Dag Selma

Bijzonder mens

meeslepende voordracht

door Hermans slecht behandeld

hoe Morriën zich heeft ontworsteld aan zijn milieu

top

hij behoort tot diegenen uit het cultuurplantsoen die als zij overlijden een

vacuüm achterlaten

dat door zijn unieke onmisbare persoonlijkheid

niet gevuld kan en zal worden

nooit zal er een tweede Hermans op staan

net zo min als met Morriën het geval is

fred van der wal 10-05-2011 22:18

Selma

Ik heb je reacties op de Grote Drie gelezen bij Klaverblad en kan mij daar zeer in vinden

Selma 10-05-2011 22:21

Maar ik heb Morriëns verzamelde gedichten ook in de kast,

gesigneerd, want ik heb hem gewoon eens opgezocht op een zonnige middag in zijn kroeg in de Plantagebuurt, en hij was toen erg vriendelijk tegen zijn onbekende lezeres.

fred van der wal 10-05-2011 23:14

Ik heb ook het een en ander van Morrien

dichtbundel en essayistisch werk

verspreide publicaties

inerdaad

hij was optimaal benaderbaar een te laat geboren romanticus?

Niet opgewassen tegen cynicus Wim Hermans

zei Hermans niet eens dat over het proza van Morriën een langdradig lentezonnetje schijnt

ik denk in de Mandarijnen

die tijdbom onder reputaties die op lucht waren gebouwd

fred van der wal 10-05-2011 23:23

JOOSTX

MORRIËN WAS GEOBSEDEERD DOOR SEXUALITEIT

dwangmatig

neurotisch

Klaverblad 11-05-2011 00:12

Met interesse gelezen.

Ik lees elke avond minstens één gedicht.

Deze avond:

Onderwereld

Als man ben ik een vrouw en daarom houd

ik lesbisch van vrouwen, homoseksueel

door dubbele omkering van 't geijkt systeem

der ruimte, slechts vermoedend wat er scheelt

als ik een schoot ontbloot en toegang zoek

tot ondergrond waar ik op eigen diepte stoot.

't Verhoogt de bittere voldoening van mijn bloed

een zwangerschp te voelen aan de leegte van

mijn buik die zich verdwaald weet in een man.

Ik draag een moeder in mij die mij kwelt

omdat zij koestert wat ik haar verwijten moet,

waarvoor geen nieuwe wetten zijn gesteld.

Zo wemel ik van bloedverwantschap met mijzelf,

een groot gezin van lusten die ik vluchtig ken,

maar onderhand ontdek als ik mij spelend meet

met vrouwen die haar naaktheid lang en breed

uitspreiden, niet verstrooid door wat een huid bedekt

die zich begerig uit haar voegen strekt.

Fred van der Wal 11-05-2011 08:44

Klaverblad

het geconstrueerde wereldbeeld

van een complexe persoonlijkheid

bereelk 11-05-2011 11:29

Interview met Morriën in de 'Nieuwe' Revu begin jaren 80;

"Ik ben anaal erotisch gefixeerd."

Ik had net een blowtje binnen en heb 10 minuten in een lachstuip gelegen

Fred van der Wal 11-05-2011 12:54

Bereelk

Ik vind dit soort mededelingen interessant omdat je daar aan ziet hoe literatuur en auteurs in brede zin kan functioneren en reacties uit lokken.

Fred van der Wal 11-05-2011 09:17

De cursief geschreven gedeeltes zijn in de eerste versie niet cursief gedrukt.

De goede verstaaander en lezer moge zich afvragen wat de reden daarvan is.

En die, goede verstaander en lezer, mag U zelf verzinnen.

Fred van der Wal 11-05-2011 09:20

Een enkele lezer heeft mij merkwaardig genoeg enkele malen verweten dat ik weblogbijdrages altijd bij stel en bij schaaf.

Hetgeen ik ddoe omdat ik nooit tevreden been over mijn tekst.

En dat zal die enkele lezer zich niet in zijn stoutste fantasie hebben afgevraagd of dat soms de reden was.

Hoe bevooroordeeld is menig lezer van huis uit niet?

Fred van der Wal 11-05-2011 09:21

Morriën poogde mij intieme details van mijn seksjuwelen leven te ontlokken. Ik ben daar niet op in gegaan.

Joostx 12-05-2011 02:58

ik ken maar een gedicht Fred

jij maakt er wel heel wat van,

dat seksjuwele leven van Adriaan.

je zal toch niet toevallig verliefd zijn?

je hebt mij beschuldigd

dat ik je beschuldigde en je beschuldiging

teruggetrokken omdat ik mijn fout zag

rond het woordje incest

nooit gedaan en goed beschreven

dat is Adriaan Morriën voor mij

en zijn dochters werden hoeren

in de buurt waar ik grote lessen leerde.

Niet teveel drinken Fred;

ik zie niet zo gauw taalfauten bei jau.

Wanneer ga je dit nou eindelijk eens uitgeven?

Fred van der Wal 12-05-2011 07:30

JoostX

Het veelzijdige rijke seksjuwelen leven van Morriën is bekend

hij maakte daar geen geheim van

en ventileerde dat via de roeptoeter van pulp bladen als

Nieuwe Revu

zoals je begrijpt ga ik niet in op het verleden

lijkt me net wat handiger

de dochters van Adriaan hoeren?

Eén werkte in de Yab Yum

en dan nog

heb ik daar geen moreel oordeel over

het is een vak vol gevaren

dat is mijn voornaamste bezwaar

de laatste vraag stelde ik ook een paar keer aan jou

ISIS 11-05-2011 17:04

LIEVE BEEST

JE BENT ER WEER.....

NA EEN ONTERECHTE SCHORSING

VAN TWEE WEKEN

KINDERACHTIG WAS HET......

MAAR JA...DE REDACTIE KAN HET ALLEMAAL NIET OVERZIEN

EN DE QUERULANTEN

NIET VAN DE ANDER ONDERSCHEIDEN

WE DOEN NET ALSOF WE RUSSISCH SPREKEN

EN VERSTAAN IN HET VERVOLG

DE INFANTILITEITEN VAN DE ANDER NIET.....

MMMMM......

MAAR NU TERZAKE......AANGAANDE JE BOEIENDE BIJDRAGEN

MET VOLLE BEWONDERING

GA IK JE DAGBOEKFRAGMENTEN DOOR SPITTEN

ZODRA MIJN OGEN

HET WEER TOELATEN

EN DAARNA EEN LIEFDEVOL

VOORWOORD VOOR JE SCHRIJVEN

VAN MIJN INDRUKKEN VAN DE FRAGMENTEN

VERVLOCHTEN

MET DE MAN DIE HIER ACHTER STEEKT

DE MAN WAARVAN IK HOU

TOT STRAKS LIEVE BEEST

XXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Verban deze gebruiker (86.84.245.200) Verwijder deze reactie

Fred van der Wal 11-05-2011 18:36

hahahHAHAHAHA

IK BLIJF LACHIE LACHIE DOENE

EN NA 1 JUNI ZAL IK VGERDER IN GAAN OP SCHORSIE SCHORSENEREN

DE SCHORS DUS VAN D EKURK EIK

HÈ KURK EIK

ZEG VAN DE WALLEN BEJJE VAN DE POT GERUKT JA

GELUKKIG WEL

IK HEB VANDAAG EEN BOEK BINNEN GEKREGEN

EEN REPRINT VAN

ANDY WARHOL MET INTEVIEWS VAN FACTORY DEELNEMERS

EN THE VELVET UNDERGROUND

DAT ONVINDBAAR WAS

TE KOOP VOOR 700 BUCKS ANTIQUARISCH

DE REPRINT IS MOOIER DAN HET ORIGINEEL

EEN HARD COVER

IEKE BLIJ

HET ORIGINEEL HAD IK IN 1971 IN HANDEN

EEN UNDERGROUND UITGAVE

ZAG ER DIRECT DE KUNSTHISSTORISCHE WAARDE VAN IN

DE VOLGENDE DAG WAS HET AAN

EEN ANDER VERKOCHT

PETRA VAN DE ATHENEUM BOEKHANDEL AMSTERDAM

WEIGERDE HET BIJ TE BESTELLEN

IKW AS TE BLEU OM TE PROTESTEREN

partout 11-05-2011 22:19

Welkom, back in town Fred.

Die Adrien Morrien met dubbele puntjes is een van mijn lievelingsdichters.

Ik heb op de Toneelschool destijds vele schunnige gedichten van hem voorgedragen.

Wat een po-eet!

Fred van der Wal 11-05-2011 23:01

HALLO PARTOUT

HET GAAT GOED MET JE HEB IK BEGREPEN

goed om te horen

Morrien aparte figuur

zijn poëtica sterker dan zijn wat temerige langdradige proza

als recensent schreef hij soms degelijke, leesbare kritieken

zijn ongebreidelde sexualiteit is de mijne gotsijdanck niet

deze man was grenzeloos geobsedeerd

het milieu rond Marte Röling niet de mijne

Henk Jurriaans een jurk van een kerel

elke introspectie ontbrak in die kunstenaarskliek

een en al lawaai en hoempapa

niet mijn kop van thee

Joostx 12-05-2011 02:47

De eerste zin had de laatste zin kunnen zijn;

wat je daartussen tovert blijft wonderlijk.

Ik lees niemand op de letter

want ik heb geen letter gelezen.

Aanbevolen.

Fred van der Wal 12-05-2011 07:25

JoostX

letters zijn er om te lezen

Fred van der Wal 12-05-2011 07:25

en verder handjes boven de dekens

Fred van der Wal 11-05-2011 23:46

EEN GOED GESPREK IS NOOIT WEG

Verban deze gebruiker (77.165.28.216) Verwijder deze reactie

Fred van der Wal 12-05-2011 08:32

EEN SLECHT GESPREK OOK NIET

Lange jaren

2011-05-09T09:23:00.000-07:00

Zaterdag 23 maart 1996.

De kou van deze mistroostige, mistige, koude dag staat symbolies voor de bijna zes lange, uitzichtsloze jaren die ik aan de Da Costakweekschool voor onderwijzers , Koepellaan 8 te Bloemendaal , tegen mijn zin, doorbracht.

Ik sta vierendertig jaar later met dezelfde oudleerlingen (op twee na) van de tweede klas in het tekenlokaal waar je van alles leerde, behalve tekenen.

Ik weet op dat moment nog niet dat in de villa achter de kweeekschool in de Potgieterlaan de eens zo aantrekkelijke, blonde Els Bouma al negen jaar (na haar scheiding van Pierre Vinken, president-directeur van Elsevier), woont en we anderhalf jaar later in nov. 1997 een met alcohol overvloedig besproeide avond, wilde nacht en ochtend in haar prachtig gedecoreerde huis vol schilderijen en antieke meubelen, zullen doorbrengen en zij om half drie ‘s nachts aankondigt haar slaapkamerdeur (voor het geval dat) open te laten en einde loos blijft talmen in de deuropening van de slaapkamer waar wij zullen gaan slapen.

Ik ben er niet helemaal zeker van wat haar bedoeling is en speel het low profile. Zeg dat ik moe ben en wil gaan slapen.

Ik blijf onder alle omstandigheden de koele, afstandelijke minnaar van de koele meren des doods. Elke passie is mij vreemd.

Wil zij een eroties samenzijn in tijdelijk driehoeksverband?

Dan zijn we tien,vijftien jaar te laat. De tijd van erotiese spelletjes is voorbij. Waarom was ze nooit to the point en duidelijk in wat zij wilde?

Misschien zou de match geslaagd zijn in de jaren tachtig, die decade vol van sexuele experi menten voor mij en mijn wederhelft, maar het is nu over en sluiten voor mij in het aids tijd perk. Geen komplikaties op het erotiese vlak!

Ik zag Els Bouma voor het laatst in 1976 en nam na een vervelende, overbodige ruzie waarbij ze mij in het atelier van een Haarlemse kontraprestatie artiest beledigde, voor een periode van twintig jaar verontwaardigd afscheid van haar.

De reïnie. Meer dan dertig jaar geleden vormde dit handjevol vermoeid ogende grijzende mannen en vrouwen van deze reünie mijn klasgenoten met wie ik minder kontakt had dan met de kat van de buren. Ik voel me deze middag slecht op mijn gemak in de grauwe, verveloze en verwaarloosde leslokalen van de villa waar eeens de kweekschool was geves tigd, een gebouw in dertig jaar in niets veranderd. Het trieste grauwe onbestemde licht van deze mistige winterdag stemt mij niet echt vrolijk.

Wat doe ik hier in Godsnaam? Waarom heb ik me door Dick van Heyst over laten halen voor deze Mission Impossible? Wie geconfronteerd wordt met het topografiese terrein van zijn morele nederlagen en zijn verdriet om wat niet is en nooit iets zou worden moet meer onverschilligheid en optimisme geneties hebben mee gekregen dan ik ooit heb kunnen opbrengen.

Nooit zag ik tijdens die kweekschooljaren de zon door de ramen of in andermans water schijnen. Niemand heeft ooit een woord van troost of mede leven met mijn lot uit gespro ken.

Mijn leermeesters aan dit instituut van de middelmaat heetten; niks, naks,notting en niemendal.

De door bevlogen, onnozele adspirant schooljuffrouwen geadoreerde leraar Nederlands, Leen Kip, die zichzelf een miskende kruising waande tussen: Sarte, Camus, Vestdijk en de al lang terecht vergeten Zweedse filmer sombermans Ingmar B., is al lang en breed verlaten door zijn tweede vrouw (vriendin van Marlou W.) en eenzaam overleden in bitter heid en gramschap. De films van Ingmar opgeslagen in bestofte, verroeste ronde filmblik ken ergens in een filmmuseum.

De enige afwezige manlijke klasgenoot, Kees Bregman, zijn achternaam een anagram van Bergmann, is al jaren gedompeld in de absolute waanzin en slijt monomaan mompelend een doelloos bestaan in de psychiatriese inrichting Vogelenzang waar de ingeslotenen vogeltjes aan de binnenkant van de hersenpan horen kwetteren en imaginaire snaveltjes tegen het schedeldak tikken.

Soms belt hij mij nog wel eens op. Een urenlange trieste monoloog van droefgeestige waan zin en flarden van een opgerakeld verleden dat niets met mij te maken heeft. Hij herinnert mij aan voorvallen die ik al lang vergeten ben.

De Gemeente Haarlem, omringd door gekkenhuizen tot diep in het duinlandschap, dat dorp Haarlem voorzien van verhoudingsgewijs de meeste kroegen van alle steden, zorgt voor een konstante aanvoer van Korsakowlijders en andere artistieke geloofswaanzinnigen, die in rijen van drie de inrichtingen luidkeels De Internationale of een psalm in de O.B. (Oude Berijming) zingend het hek van het gesticht binnen marcheren.

Klasgenoot Kees Bregman, die me na vijfentwintig jaar per brief mededeelde dat hij op onverklaarbare wijze nu een slordige 130 kilo zwaar was geworden, schoon aan de haak en last had van vol gelopen, natte benen, die in het ziekenhuis werden leeg gepompt alsof het een ondergelopen kelder na een water ramp betrof. Emmers vuil water tapten zij af uit een ventielslang die onderhuids was in gebracht. Het brakke breekwater uit zijn lendenen vloei de traag af naar het Spaarne via een ingenieus afwateringssysteem.

Is dat de reden dat hij nooit een vrouw heeft kunnen krijgen?

De leraar Nederlands, voor de klas kauwend op lucifershoutjes, moderne zwavelstokken gedompeld in aluinzuur en fosfor, heette Kip. Zoals menig gefrustreerde onderwijskracht meende hij zijn uil een valk te zijn. Marlou vond hem hoog begaafd. Het is mij nooit opge vallen. Ik vond hem een beroepsoudehoer die boekjes nawauwelde. Als zijn naam in plaats van Kip nu nog adelaar was geweest zou er mischien nog een loodzware schrijf machine naar hem zijn genoemd. Deze leraar was een liefhebber van Vestdijk. Ik hoorde bij het W F Hermanskamp, een verboden schrijver op het christelijke instituut.

Goede raad verschaften mijn leraren mij nooit en met het uit ‘t hoofd leren van vijftig psalmen en gezangen van tenminste drie coupletten, waar ik de nodige moeite mee had, omdat ik niet uit een christelijk gezin kwam, komt niemand een steek verder, tenzij hij een zoveelste schisma wil bewerken of kerkelijk werk wenst te verrichten. De kerk, vluchthonk voor de onbekwamen en de onnozelen. Ik heb nooit de ambitie gehad mijn 95 stellingen aan de deur van de school te nagelen, daar vond ik het allemaal veel te onbelangrijk voor.

Het gezeur en geleuter van de aan de school verbonden moraaltheologen en fenomenolo gisch geschoolde pedagogen ging mijn ene oor in en het andere nog sneller weer uit, alsof een deeltjesversneller in mijn hersenen de nonsens vleugels gaf met de snelheid van het licht.

Eigenlijk bracht ik de schooltijd grotendeels half slapend of mijmerend in de achterste bank door en zorgde ervoor om voor alles een zes te halen.

Mijn eindexamenlijst was een en al zessen parade tot grote woede van de direkteur, die mij het liefst had laten zakken. Superieur grijnzend hoorde ik bij de diploma uitreiking zijn emotionele tirade over mij aan.

“Een jongen die wel kan, maar niet wil! Dit is een schande, die wij als direktie niet zouden moeten laten passeren, maar wij kunnen niet anders! Hier staan wij! Wat moeten wij? Zo helpe mij Godt Allemachtig!”

Godtallemachtig nog an toe, beaamde ik in stilte, geen ogenblik van mijn stuk gebracht, hand in hand met de slanke Els D., die in een strak jurkje van zwart fluweel was gekleed.

“Ik herkende je totaal niet,” zegt tijdens de reunie een gedistingeerde, vriendelijke dame met veel goudkleurige sieraden mij. Ik houd van dames die als kerstbomen zijn opgetuigd. Zelfs haar fonkelende brilleglazen zijn in een gouden montuur gevat. Het staat haar goed. De mis kommunikatie is ook van mijn kant bij voorbaat al evident.

Ik antwoord: ”Dat is dan in ieder geval, om mee te beginnen (later zien we wel verder of niet) geheel en al wederzijds!”

Ze bevalt mij wel. In tegenspraak met haar delikate verschijning zal zij even later een grote stationwagon met een snelheid en een alerte bedrevenheid keren en wenden die mij doet verbazen. De nog steeds ietwat exoties ogende Jolly van der L., eens de Sofia Loren van de klas, doch niet gezegend met al te veel intellekt, is het aanzien als curiositeit waard, maar voor hoe lang. Haar basedowse ogen vermoeden een vroege blindheid.

De jaren blijken voor sommige aanwezigen dubbel te hebben geteld. Nog even en zij kunnen figureren in een onsmakelijke reclamespot voor incontinente, lekkende Tenaladies, realiseer ik mij.

Nooit wisselde ik met een van de aanwezigen meer dan drie zinnen.

Een vrouw naast mij hoor ik tegen Ina over mij zeggen:”Hij was een stille jongen, die nooit wat zei. We hebben nooit geweten of hij eigenlijk wel kon praten. Hij had het niet zo leuk bij hem thuis. We hadden geen van allen een hoge pet van hem op. Hij maakte een ongemeen domme indruk! Non communicatief is missschien een betere term. Wij dachten; dat wordt nooit wat met die jongen! Er komt niets uit! Hij kenmerkte zich door een zwijgend bestaan.”

Dat zal wel, schiet het door mij heen, maar niet voor Els D. Tegen haar heb ik zo verschrik kelijk veel gesproken tot ik uitgesproken en genezen was van mijn onzekerheid en bitter heid.

Zij maakte mij in elk geval duidelijk dat Gods wegen duister waren en zelden aangenaam. Om de Heire der Heirscharen te behagen moest je zaken als literatuur, kunst, powezie, popmuziek en belangstelling voor oude een moderne Jazzz opgeven, dat wist zij zeker.

Wie in een hogere macht gelooft zou met ten hemel geslagen ogen vroom zeggen: zij is niet voor niets op je pad gebracht.

Ik moet even denken aan dat boek van C.S. Lewis” Surprised by Joy “of aan dat Engelse spreekwoord in een leerboekje:”Life is full of strange surprises.” Joy heb ik in elk geval niet ervaren in christelijke kringen.

“In mijn herinnering was jij een domme, dikke, grote, slome, saaie, onhandige, onappetijte lijke, weinig interessante, altijd nurkse, zwijgende, ongewassen jongen,” typeert Meta mij op haar eigen zo sympatieke wijze, maar ze voegt er aan toe:”Ik geloof toch dat het niet helemaal klopt, dat beeld dat ik van jou had, misschien heb ik het wel helemaal mis en is het inlegkunde, omdat ik een hekel aan je had.”

Ik glimlach begrijpend en ga er niet op in. Het is een bewijs hoe de lachspiegel van de herin nering soms faalt en altijd vervormt. Ik was in de derde en vierde klas al lang sterk verma gerd en dertig kilo lichter dan nu, maar wat maakt het nog uit.

Ik verveel me in dit weinig inspirerende gezelschap van afgebrande onderwijskrachten, die zich druk maken om bapo uren, de vakantie uitkering en de VUT.

Ik glimlach als ik denk aan 1968 toen ik nog verder vermagerd was dat ik nauwelijks meer uit bed kon komen, die laatste twee weken voordat de eerste cheque binnen kwam die me een redelijk bestaansminimum als beeldend kunstenaar in de BKR garandeerde.

Het waren de gouden jaren, dat ik ‘s ochtends laat opstond, in de Nieuwe Spiegelstraat woondde, ontbeet in een coffee shop, naar het Stedelijk Museum wandelde om koffie te drinken, de laatste (gratis) catalogi van de lopende tentoonstelling op te halen, met mijn mooie vriendinnen, de exoties ogende Indiese Helen of negen jaar jongere asblonde Joke uit Haarlem naar het strand te gaan als het mooi weer was. Daar waren Yvonne, de bisexuele Catharina , mijn zomerliefde van de late sixties, de oogverblindende Mila , de langharige Aletta uit Rotterdam, Minouche uit Den Haag, Marijke uit Nijmegen en het dozijn dames dat ik al vergeten ben omdat er weinig aan te onthouden viel, maar alles aan te veergeten.

De ervaringen van dertig voorbijgevlogen jaren na die kweekschool leerden mij niets te verwachten van al of niet geplande ontmoetingen, van wie of wat dan ook die ooit betrok ken was bij dat onderwijs instituut. Wie op mensen bouwt doet dat op drijfzand en wie met schoolmeesters in debat gaat krijgt nul op het rekest .

De enige vreugde van onderwijspersonel is het uitdelen van onvoldoendes. De rode inkt waar zij dat mee doen is giftiger dan avondmaalswijn. Iedere interesse in mijn werk of persoon van pedante schoolmeesters of ambtenaren stuit op afweer mijnerzijds. Zelfs ontmoetingen met gelijk gestemden, gevoelsgenoten uit de S.M. sien, het Landelijk Netwerk Bisexuelen Nederland of de artistieke kollegaatjes eindigden altijd weer in chaos, moedwil en misverstand. Er is geen nooduitgang.

De auteur van Last Exit to Brooklyn sprong van een New Yorkse flat in de sixties.

Mijn medeleerlingen waren roestige schepen die elkaar zwijgend passeerden in de nacht, de radar uitgeschakeld, de stuurman in een diepe, alcoholies roes buiten bewustzijn, niet eens zeker van het tijdstip van ontwaken en zonder uitgezette koers. Er is geen hoop voor het menselijk tekort.

Al gauw na die kweekschooltijd communiceerde ik alleen nog maar per brief, telefoon of verstuurde teksten, statements en gedrukte uitnodigingen voor mijn honderden tentoonstel lingen in Nederland, België, Frankrijk, Engeland, Duitsland en de V.S. Drie maal kreeg ik een uitnodiging om naar de V.S. te komen. Drie maal weigerde ik.

In Friesland noemen ze mij de bontste hond. De Friese kunsthistoricus drs. H.M. noemde me “ de belhamel met de grootste bek” en “een soft pornograaf”alhoewel hij mijn werk nooit gezien heeft.

Ik publiceerde vanaf 1965 teksten vol uitzichtsloos cynisme en in het gunstigste geval ver vuld van vrolijke wanhoop.

Anderen te ontmoeten op gezette tijden was mij al snel te veel moeite. De beeldende kunst werd voor mij een nooduitgang uit een ongelukkig bestaan. Als ik niet heel zeker had geweten dat het voor mijn geestelijk welzijn noodzakelijk was van tijd tot tijd mij onder de minder begaafde medemensen te mengen had ik zelfs dat nagelaten en me net als mijn gewaardeerde ex-klasgenoot van het Vossius gymnasium te Amsterdam, Martin Hartkamp, als auteur eenzaam en alleen gevestigd op de rand van Nederland aan de Oude Bildtdijk in de woeste Westhoek waar hij sinds 1977 woont en de hele dag in een gestreepte pyama rond loopt alsof hij een concntratiekamp gevangene is en uit verveling alle films van filmnet bekijkt. Sinds zijn scheiding van een hooggeleerde, tamelijk bekende criminologe nu einde lijk verkerende in een voortdurende inerte staat van rust.

Filmnet als de meest voor de hand liggende mogelijkheid om de tandeloze tijd door te ko men. Er zijn slechtere opties.

“Hij zat daar achter in de klas te vegeteren en tekende de hele dag rare, surrealistiese prent jes,” zegt Willy Z. over mij. Wat viel er meer te zeggen?

“Vanaf het derde leerjaar trok hij intensief op met Els D. Tussen de middag liepen ze vaak langs de lanen van Bloemendaal naar het kopje vlak bij het strand. Ik zag ze daar vaak staan op die uitkijktoren. Je vroeg je af of ze naar de toekomst keken, maar waarschijnlijk naar niets. Ze droeg in de derde klas een geruite, wollen, zwart wit geblokte cape, zoals die toen in de zestiger jaren in de mode waren, een zwarte trui en en zwart wit geblokte strakke rok en daaronder zwarte naadnylons. Ze had lang haar, een romantiese uitstraling, blauwgrijze ogen en leek nog het meeste op dat Franse tieneridool Francoise Hardy. Alleen in haar gezelschap overwon hij zijn reserves, onzkeerheid en zijn schuchterheid.

De koude liefdeloosheid van zijn haat dragende opvoeders bevroren jaren lang zijn gevoels leven tot ver beneden het absolute dieptepunt.

Zoals koning Midas alles in goud veranderde dat hij aan raakte, transmuteerden zijn opvoe ders bij Fred alles tot ijs, zegt een gedistingeerde dame uit het gezelschap heel stellig.

Weer weet ik niet wat ik op dit kommentaar moet zeggen, kijk een andere kant op en zwijg instemmend. Ze weten niets van mij af. Over niets valt meer iets te zeggen. Ik heb niets met de aanwezigen.

“Ik was korte tijd een jaargenoot uit een parallelklas van Fred. Ik herinner me heel goed hoe die vriendin van hem, Els heette ze geloof ik, hem totaal claimde, tot op het ziekelijke af. Ze liet hem geen minuut alleen. Hij liet het allemaal toe, dat viel me wel een beetje van hem tegen, vooral omdat ik zelf een oogje op hem had. En ik was niet het enige meisje dat belangstelling toonde. Beslist niet. Het leek wel alsof hem dat helemaal niet opviel. Hij werd helemaal door dat Amsterdamse, gehaaide mens in beslag genomen. Het leek wel alsof haar Amsterdamse afkomst een extra dimensie gaf aan zijn voorkeur. Nou ja, hij bleek zelf ook uit Amsterdam te komen, dus misschien dat hij zich daarom weigerde aan te passen aan onze toch wel wat dorpse mentaliteit die op de Da Costakweekschool heerste. Wij hadden als Beverwijkers en IJmuidenaren toch al een grote minachting voor alles wat in Heemstede woonde. Wij oriënteerden ons liever op Haarlem, want Amsterdam dat was eigenlijk net zo ver weg als Parijs voor ons. Daar konden we toch niet aan tippen, laat staan ons ooit in de hoofdstad handhaven. Haarlem was voor ons de wereld met een grote W. Verder dan de Italiaanse ijssalon kwamen we nooit.

We hebben het ook nooit begrepen dat hij van de ene dag op de andere naar Amsterdam vertrok en daar ook bleef. Dat was nog niemand van de Da Costakweekschool ooit gelukt. Het kan niet anders of hij heeft daar relaties gehad die hem die eerste jaren hebben ge holpen en wegwijs gemaakt in de artistieke kringen. Ja, daar hoor je hem natuurlijk niet over. Volgens hem heeft hij het allemaal aan zichzelf te danken, maar dat kan gewoon niet als je de man in kwestie kent. Hij haalde altijd lage cijfers en je kunt mij niet vertellen dat hij dat met opzet deed. Volgens ons was hij gewoon te dom om het hoge peil van de Da Costakweekschool te kunnen bijbenen, net als die vriend van hem die later in het gekken huis is terecht gekomen. Hij trok altijd al de gekken van de school aan, dat viel ons wel op. Initiatiefloos,vonden wij hem. Als er ook maar iets georganiseerd moest worden, een kampeerweek of zo, dan trok hij zich terug. Echt het tiepe van eeen ddienstweigeraar. Je kent ze wel, van die S5 lijders. Wij hielden ons als aanstaande hoofdmeesters ener lagere school toch liever wat afzijdig van in onze ogen artistieke langharige provo die hij toen nog leek. Wij gingen meer voor waardige, onberispelijke, driedelige, donkerblauwe pakken met gestreepte hockeydas in gedekte kleuren en een gouden dassspeld. Hij was in de derde klas toch wel een tamelijk opvallende verschijning op school met dat half lange goudblonde haar, een korte,artistieke baard en prachtige blauw grijze, melancholieke ogen. Hij droeg een donker blauwe fluwelen cape, zwarte kleding en suede schoenen van het merk Clarks dat alle mods droegen in die tijd. Het leek wel een halve mode flikker. Een soort Ray Davies van The Kinks meer dan een lid van The Rolling Stones, want de dynamiek van een Mick Jagger miste hij. Zo’n echt artistiek mietje, een Beatle, dat vonden we van hem. Een soort namaak Rolling Stoneslid! We namen hem ook niet helemaal serieus, hoor, wat dacht je! Het zou me ook niets verbazen als hij de lingerie van zijn vriendinnetje stiekem aantrok om zich bij af te rukken voor de spiegel op zijn bovenkamertje! Ze zeiden dat hij schilderde en zo nu en dan publiceerde hij van die rare, onbegrijpelijke surrealistiese gedichten of verontrustende verhaaltjes in de schoolkrant waar je niks mee kon. Bij een jaarlijkse schoolavond in de vijfde klas heeft hij toen verstek laten gaan alhoewel hij wel was inge deeld om zijn bizarre gedichten voor te lezen. Ongetwijfel heeft hij in zijn paranoia verwacht dat hij voor de gek werd gehouden.

Hij was altijd melancholiek, heel ernstig en ik heb hem ook nooit zien lachen al die jaren. Het was alsof hij een vreselijk geheim met zich meedroeg. Iets met incest of zo, je weet het maar nooit wat zich in die grote villa daar in Heemstede vlak bij de Heemsteedse Dreef heeft afgespeeld! Het moet in elk geval iets sexueels geweest zijn, dat ging toen nog alle maal heel stiekem in het vooronder! Tenminste; bij ons gereformeerde kwekelingen wel! Toch werden met de regelmaat van de klok meisjes op school zwanger.

Die Els, waar hij zo lang mee om ging, kwam uit zo’n vreselijk bekrompen gereformeerde familie uit de Watergraafsmeer waar in geen vijftig jaar wat veranderd was. Een benauw end kleinburgerlijk milieu waar hij eigenlijk helemaal niets te zoeken had met zijn belang stelling voor schilderkunst, psycho analyse, surrealisme, film, pop oude en moderne jazz, rock and roll, blues en literatuur, dat was allemaal maar heel verdacht in die gerefor meerde ogen. Ze namen het hem ook kwalijk dat zijn ouders gescheiden waren. Hij woonde bij zijn grootouders die geen enkele belangstelling voor hem hadden. Al met al is hij toch nog enkele jaren met Els omgegaan. Ze waren totaal aan elkaar verslingerd. Niemand kon er tussen komen! Zelfs als ze elkaar een hele dag hadden gezien belden ze elkaar ‘s avonds toch nog op om acht uur. Ze zagen elkaar dagelijks. Gingen vaak naar het strand of zaten uren op het station van Bloemendaal of Haarlem. Ze brachten hele middagen door in een artistiek café Het Goede Uur, waar klassieke muziek werd gedraaid in het halfduister, alsof hun relatie zo teer was dat het ‘t daglicht niet kon verdragen. In die pe riode is hij toch wel heel radikaal ten goede veranderd. Het was een cruciale tijd voor hem. Ja, toen ze na twee jaar zich op drieentwintigjarige leeftijd wilden verloven hebben de ouders daar wel een stokje voor gestoken, die waren het daar helemaal niet mee eens. In die streng gereformeerde kringen had de vader bijna onbeperkte macht. Het was een dikta tor. Hoe die mensen hun handelwijze ten op zichte van hem met hun geloof in overeen stemming brachten was mij een raadsel. Ook daar was hij eigenlijk nooit echt welkom. Ze tolereerden hem tot op zeker hoogte, maar daar was dan ook alles mee gezegd. In ieder geval moest hij dat laatste jaar van de kweekschool over doen omdat hij van Els, die dat jaar in Amsterdam studeerde, een werkstuk pedagogie overschreef en dat kwam op raadselachtige wij ze toch uit. Ach,iedereen gebruikte werkstukken van elkaar en hij had door het uitlopen van zijn scripie Nederlands en Surrealisme te weinig tijd voor een derde werkstuk. Mogelijk heeft de moedr van een klasgenoot uit Heemstede de gecomitteerden achter zijn rug om ingelicht, dat is nooit helemaal duidelijk geworden. In ieder geval waren er van die geruchten dat iemand hem een streek had geflikt. En toen hij ook nog een paar maanden op bed moest liggen met een heel zware vorm van de ziekte van Pfeiffer liet Els hem vallen als een baksteen en verloofde zich met een vroeger vriendje, een gereformeer de kwekeling zonder akte, geloof ik. Een Drentse boerenjongen.

Er waren tussen Els en hem al lang een aantal diepgaande meningsverschillen over o.a. de psycho analyse en dat Fred een aanhanger van Jung was dat was een doorn in het christe lijke oog van Els . Zij ging zich steeds meer van de toen in bepaalde kringen gangbare ana lytiese opvattingen en het existentialisme distantiëren en dat veroorzaakte weer enige wrevel bij Fred. Hij las veel moderne literatuur en dat kon zij ook niet verdragen.

Lange tijd sleepte ze hem me naar allerlei godsdienstige splintergroepjes waar het soms nogal extaties en hysteries aan toe ging en dat was helemaal niets voor zijn kritiese geest. Hij zag die hysteriese geloofs uitbarstingen allemaal als uitingen van onderdrukte sexualiteit en daar kwam hij ook vaak in zulke anti- intellectuele gezelschappen rond voor uit. Tot zijn vermaak werd hij dan regelmatig voor “kind van de duivel”of “Zoon van Satan” uitge maakt.

Hij voelde zich niet alleen intellectueel superieur aan die mensen; hij was dat ook. En dan zeiden zij weer tegen hem: ”Vermeerdert men kennis, dan vermeerdert men smart. Jij moet niet zoveel van die rotboekies lezen!” Ze bedoelden daar de na oorlogse literatuur mee. Hij hoorde er niet bij en daar zouden zij wel even met zijn allen en de gereformeerde dominee voor zorgen!

Of die vreselijke moeder van Els, dat volkswijffie van twee turven hoog, stond dan in zijn nek te gillen dat hij een kind van satan was en dan maakte ze rare afwerende bewegingen en sloeg een kruis! Daar kun je natuurlijk weinig op zeggen en dat deed hij dan ook maar niet. Ik herinner me nog hoe hij na een bezoek aan de sekte Stromen Van Kracht heel smakelijk vertelde hoe een plat Amsterdams sprekende evangelist met een corset stond te zwaaien van een boerin die zogenaamd door een wonder genezen was van jicht.

Hij vond het humoristies,maar meer ook niet. Later hoorde hij via via dat de vrouw in kwestie helemaal niet genezen was en er nog slechter aan toe was dan voorheen. Dat versterkte zijn scepsis natuurlijk. Hij liet zich niet graag voor de gek houden. Die periode met Els en haar familie zou hij later altijd de beste anti reklame voor het christelijk geloof blijven noemen.”

De overburen in de van Oostzaanenlaan,waar Fred tussen 1957 en 1967 woonde, herinne ren zich Els nog heel goed. Een altijd volgens de allerlaatste mode geklede, aantrekkelijke jonge vrouw met lang haar. Ze maakte een stralende, krachtige en opgewekte indruk. Soms droeg ze een band in het haar of een mooie zwarte winterjas, afgezet met zwart bont. Ze gingen zo nu en dan naar optredens van het Rob Hoeke Boogie Woogie kwartet. Ach, ze leken zich wel heel goed met elkaar te amuseren.Tenminste; zo leek het vanaf de overkant.

Zijn zuster Marjan zegt: ”Els was gewoon een heel bijzondere vrouw die heel veel liefde kon geven en volledig achter hem stond voor zo lang als het duurde, dat wel. Toch nog een dikke drie jaar hielden ze het met elkaar uit. Het is allemaal erg spijtig dat het zo gelopen is. Hij is na die relatie met Els heel cy nies, hard en meedogenloos geworden en trok zich echt van niemand meer iets aan. Hij trapte op mee dogenloze wijze mensen van zich af als hij ze niet langer nodig had, daarin is hij niet veranderd.”

Ze vindt het nog steeds jammer dat ze nooit meer iets van haar hoorde.

Fred van der Wal: Misschien zijn er voor anderen zinvolle momenten geweest in die lang jaren aan de Da Costakweekschool, maar niet voor mij. Nooit heb ik er iets geleerd dat ik mijzelf niet had kunnen bij brengen of dat ik nodig had voor mijn kunstenaarsloopbaan.)

“Wat deed jij de dag dat Kennedy vermoord werd?” vraagt de gastvrouw mij.

“Welke Kennedy?” vraag ik verbaasd,want ik herinner mij de dagen van beide moorden nog heel goed. Ik begrijp de zin van de vraag niet helemaal.

“John F. natuurlijk!” zegt ze enigszins gebelgd alsof dat vanzelf sprak.

“Oh, die hoerenloper? Ik hoorde het pas kwart over negen ‘s avonds,vlak nadat ik terug kwam van de bibliotheek in Heemstede, waar ik Marijke L. tegen kwam,” zeg ik om een en ander naar waarheid een geheimzinnig, romanties tintje te geven. Ik neem een slok van mijn zesde glas wijn. Het was waar; ik zag de mooie, donkere Marijke Last een paar keer per week in de bibliotheek.

“En wat deed je toen je hoorde dat kennedy dood geschoten was?”

“Ik belde Els om kwart over negen die avond in Amsterdam.”

“Waarom?”

“Omdat we elkaar elke avond, meestal om acht uur belden of we nou wel of niet de hele dag in elkaars gezelschap waren geweest. Het was standaardproce dure. We waren gek op elkaar!”

“Dus je belde niet omdat je zo geschokt was door de dood van Kennedy?”

“Welnee.Helemaal niet! Ik zag bij de verkiezingen trouwens veel meer in Nixon.”

“Oooh, wat erg!Nixon!” zegt ze zonder zich nader te verklaren.

“En wat deed je toen Robert Kennedy werd dood geschoten?”

“Ik was die dag in mijn werkruimte in ateliers 63 in Haarlem waar ik mijn tweede atelier had. Mijn andere atelier had ik in Amsterdam centrum in de Nieuwe Spiegelstraat en later op de Prinsengracht.”

“Maar wat deed je toen je het nieuws hoorde?”

“Ik werkte gewoon door aan een tekening. Ik bedoel :het deed me gewoon allemaal niets!”

“Precies!Dat bedoel ik nou!Je hebt nooit enig gevoel voor iets of iemand in je donder ge had! Vroeger niet en nu ook niet! Zie je wel dat je niets veranderd bent! Ik zou mijn kana rie nog niet aan je toe vertrouwen, want die draai je de nek om zodra ik mijn hielen heb gelicht!”

“Misschien zou ik veel liever jouw nek omdraaien nog voordat je je hielen hebt gelicht!” zeg ik grijnzend.

Vijf minuten later komt Leo binnen. Een grijze, breed lachende kamerolifant met een kogel rond, dik buikje alsof er een kindje van zeven maanden in zit. Hij heeft een stapel boeken onder zijn arm zoals een echte schoolmeester betaamt. Het blijken leer methodes voor het lager onderwijs te zijn die hij heeft geschreven. Hij wil ze aan iedereen laten zien. Niemand heeft er belangstelling voor. Het is me wel een gezelschap pedagogen. Het jaar tevoren was Kitty, de ex-vrouw van Leo nog bij ons op bezoek geweest met haar dochter Mariska, een slanke, adem benemend gestroomlijnde blondine in een strak truitje en een minirok ter hoogte van haar ceintuur en met de hersens van een garnaal van het rond borstige tiepe dat bij de Veronicakijkers zo getapt is. Ze blijkt goed in de markt te liggen bij vertegenwoordigers van het medi terrane soort en andere goud gerande bruin verbrande zonaanbidders.

“Wat doe je tegenwoordig voor de kost?” vraagt Leo mij nieuwsgierig.

“Hetzelfde dat ik al meer dan dertig jaar doe,” antwoord ik koel.

“En? Gaat het wel goed?” vraagt hij verder.

“Uitstekend!” zeg ik naar waarheid.

“Nou, mooi toch?”grijnst hij.

Hij zwijgt een paar minuten en stelt een andere vraag:”Komen jullie eigenlijk wel eens in Frankrijk of is dat terra incognita?”

“Zo nu en dan als we tijd hebben en tot nu toe is dat maar zelden het geval geweest. De laatste drie jaar zijn we helemaal niet op vakantie geweest. Veel te druk gehad met onze vijf huizen beheren.”

“En waar komen jullie zo al in Frankrijk?”

“Bretagne, Normandië, Morvan en een jaar geleden in Beauvais, waar mijn voorouders vandaan komen. Parijs.”

“Zo, zo! Komen je voorouders daar helemaal vandaan? Zo, zo! Nou,nou! Dat zou je ook niet zeggen! Hoeveel huizen hebben jullie, zei je ook weer?” vraagt hij ongelovig alsof hij het verkeerd gehoord heeft.

“Vijf. We kochten ze als beleggingspanden en knapten ze zelf op. De administratie doen we ook zelf, dat scheelt weer geld. Ik verhuur ze aan studenten.”

“Kunnen jullie dat dan, dat zelf opknappen? Je kon toch nooit wat met je handen? En ook niet met je hoofd?”

“Je hoeft geen schoolmeester met een handenarbeid akte te zijn om je enige manuele of administratieve vaardigheden eigen te maken!” zeg ik kortaf.

“Maar jij was toch degene die alleen maar zesjes haalde voor alle vakken? Ook voor handenarbeid!”

“Wat wil je daar mee zeggen?”

“Dat we nooit veel in je zagen! Dat wil ik daarmee zeggen!”

“Nou, dat heeft me nooit een moer geïnteresseerd!”

“Ja, dat zeg je achteraf, nu het jullie toevallig voor de wind is gegaan!”

“Okee, jij je zin; ik ben eigenlijk heel erg zielig en bijna aan de bedelstaf, wil je dat horen?” vraag ik ironies.

“Ja, eigenlijk wel, dat zou me gerust stellen!” zegt hij.

“Nou, jij je zin. Voel je je nou goed?”

“Ja. Jij ook?”

“Vooral als ik straks weg ga hier!”

“Hebben jullie geen zin langs Eveline en mij te komen in Frankrijk?”

“Lijkt me een goed idee! We waren toch van plan over twee weken weer eens naar Frankrijk te gaan en dan zien we wel hoe ver we komen.”

“Ik wilde jullie trouwens nog een briefje schrijven.”

“Direkt doen. Ik houd wel van ochtendpost als het niet regent, anders is het waterpost,” zeg ik ter aanmoediging.

De toegezegde brief van Leo zal hij echter nooit versturen en op mijn brief dat we in Frankrijk zijn zal hij nimmer antwoorden. Hij blijft hetzelfde labiele , onbe trouwbare, stiekeme gluiperd je en hoerenloper die hij altijd al was en waar zijn biseksuele ex-vrouw uitgebreid over mee kan praten. Na een jaar liggen krikken op een vriendin nam ze de benen en liet Leo achter.

In het hotel in Beauvais liet ik mijn trouwring en honkbalpet met de in oranje letters geborduurde tekst Giants liggen en pas vijftig kilometer verderop bemerkte ik het verlies, voerde een moeilijk gesprek met de hotelbalie per telefoon en keerde weer terug naar het hotel om mijn eigendommen op te halen.

Als we met het hele gezelschap oud-leerlingen van de Da Costakweekschool weer in die te grote, som bere, verwaarloosde villa staan in de Koepellaan 8, vraagt Leo mij als we de smalle trap naar boven lopen; ”Wat vind je er nu allemaal van?”

“Waarvan?”

“Hiervan!”

“Ik vind het helemaal niks. Ik heb er nooit iets mee te maken gehad en nu al helemaal niet! Ik ken die mensen niet en wil ze ook niet kennen!,” zeg ik grimmig, maar oprecht en kijk hem van opzij aan om zijn reaktie te peilen.

“Ik eigenlijk ook niet,” zegt hij en maakt een grimas die een vrolijke wanhoop uitdrukt. Ik glimlach even.

Het ijs is heel even gebroken, maar voor hoe lang? Ik weet uit ervaring hoe onbetrouwbaar en opportunis ties Leo is. Ik voel me licht misselijk en duizelig in het wiskundelokaal en in de slecht verlichte ruimte van de handenarbeidzolder. De spoken uit een verdrongen verleden dat langer dan vijf jaar aan een stuk duurde op deze plek tegenover het sombere Bloemendaalse bos, meer dan dertig jaar geleden doemen weer op in het half donkere,bsombere gebouw. Klasgenote Gerda Uilenreef blijkt een paar jaar geleden overleden aan kanker. Ik lees de biografiese gegevens over haar en herken daar uit nauwelijks de jonge, botte, bitse, onaantrekkelijke, onbegaafde, moeizaam lerende leerlinge met haar fonkelende dikke brillen glazen min twaalf, ter dikte van cola fles bodems en dankzij haar gebrek aan vrouwelijke hormonen de snor die haar bovenlip overschaduwde.

Heel voorzichtig zeg ik tegen Diny en Phia dat ik een totaal ander beeld van haar had.

“Wij van jou ook, hoor!” zeggen ze niet erg ter zake doende in koor. Ik glimlach om het flauwe antwoord. Wat valt er ook eigenlijk anders te verwachten van dames die zich nooit een moment voor me hebben geinteresseerd?

“Dat is geen antwoord op mijn opmerking. Het gaat nu even over Gerda.” zeg ik suikerzoet en zo vriendelijk mogelijk.

“Maar hoe was je beeld dan van Gerda?” vraagt Phia, alsof het er nog iets toe doet.

“Gerda was afwerend, hatelijk, afstandelijk, sjaggerijnig, cynies, wrikkig, totaal verkrampt en ook nog zo lelijk als de nacht ook tot overmaat van ramp. Dat er zulke mensen op aarde rond liepen had ik nooit voor mogelijk gehouden voor ik leerling van de Da Costakweekschool werd, dat asiel van overwegend lelijke meiden. Zulke vrouwen zouden bij voorbaat moeten worden verboden en afgeschaft! Of opgesloten in asiels voor lelijke wijven met een gaskamer,” zeg ik ze minzaam.

“Nou, zeg! Hou je een beetje in! Wij zijn er ook nog! Wat matig je je eigenlijk aan? En Els vond je zeker niet te lelijk? Daar lustte je wel pap van, hè?”

“Ja, die viel buiten elke kwalifikatie, omdat ze aan trekkelijk was en onder mijn handen steeds aantrekkelijker werd!”

“Natuurlijk was Gerda altijd heel erg afwerend, wat wil je ook, met die dikke brilleglazen van min tien viel ze bij de jongens niet bepaald in de hoofd prijzen. Ze viel overal op. Als de zon op haar bril viel leek ze wel een rondzwaaiend licht van de vuurtoren van Vlieland. Ze zond dodende stralen bundels uit. Het was net een alien uit een science fiction verhaal. Zoiets stoot af! Dat willen de man en niet! Die willen niet gelijk op het eerste gezicht verblind worden door een zwaaiend zoeklicht. Daar worden ze onzeker van!”

Ik geef toe dat ik het me goed kan voorstellen, maar enig postuum medelijden kan ik ondanks al die goed kope wijn niet meer opbrengen. Maanden tevoren kom ik bij Formido in Leeuwarden ex-klasgenoot Piet Wapstra, leraar Nederlands, tegen en omdat ik in gedachten verzonken ben herken ik hem niet meteen en realiseer me pas minuten later dat hij het was.We hebben elkaar sinds 1985 niet meer gezien, dus is dat niet zo ver wonderlijk. Ook Piet Wapstra gaf geen enkele blijk van herkenning, dus liet ik het er verder maar bij zitten. Ik vroeg me af wat Piet in een bouwmarkt heeft te zoeken, daar hij in een zo goed als onderhoudsvrije nieuwbouw woning tiepe betonnen zelfmoorddoos in een rijtje in een nieuwbouwbuurt woont. Staat de zaak nu al op instorten? Iedere emotionele investering in mijn ex-klas genootjes heeft nooit enig rendement opgeleverd en de koers er van zakte na mijn kweekschooljaren met het jaar naar nul en gener waarde. Geregeld maak ik de rekening op zonder er ooit het kind van te worden. Terwijl ik dit typ drink ik een stevig glas Malt Wisky, die meer dan acht jaar op fust heeft gelegen…U begrijpt waar dit op uitdraait!

Gesprek met Adriaan Morrien 1985

2011-05-09T09:18:00.000-07:00

19 nov. 1985. Arti et Amicitiae, half negen ‘s avonds. Ik zit aan de bar naast Adriaan Morriën. De televisie uitzending schiet me weer te binnen waarin Morriën vertelde dat hij als jongeman daaglijks zijn kop uren uit het raam stak om de passerende vrouwen te beloeren en onderdehand zich af zat te rukken. Niet voor niets kwalificeerde auteur W.F. Hermans collega Morriën als abject naar aanleiding van erotiese konfessies van de laatste. Aan de overkant van de bar zitten twee kennelijk zeer homofiele heren van middel bare leeftijd luidruchtig be schonken te wezen.

”Ik houd van mannen met volle lippen om mee te wippen,” roept de oudste man.

”Je boft dat je dunne lippen hebt,” zeg ik tegen Adriaan Morriën.

Morriën (lacht, mompelt) : ”Dan zijn ze bij mij toch aan het verkeerde adres”.

”Ik ben daar ook niet echt dol op,” zeg ik eensgezind onze eigen kleine samenzwering der heterosexuelen ondersteunend.

“Meneer Morriën, ik heb bijzonder genoten van de uitzending van de VPRO radio van het gesprek tussen Joop van Tijn en Uw beide dochters. U kwam daar bovendien als vader wel heel bijzonder uit de verf”.

Morriën (verlegen): “Ja, dat hebben meer mensen mij gezegd.”

“De sfeer van het gesprek was uniek.”

Morriën (typies meeslepende stem geluid): “Het was een beetje van een ginnegapperige gezelligheid. Van Tijn deed het ook uitstekend, zoals hij dat allemaal opving”.

‘Ik heb geprobeerd om het cassettebandje dat ik van de uitzending opnam aan mijn dochters te laten horen, maar ze hadden nog geen belangstelling. Ik denk dat ze nog te jong zijn om de charme van de discussie op te pakken.”

Morriën: “Hoe oud zijn je dochters?”

“Veertien en zestien en voluit aan het puberen”.

We praten verder. Ik laat hem de verhuiskaart met drie fotos zien van ons grote klassisistiese huis in Garijp. Er staan fotos van Ina en mij, maar ook een foto van het front aanzicht van het huis en een beschrijving van tuin en huis.

Morriën vertelt over zijn laatste ontmoeting met W.F.Hermans in het concertgebouw bij het boekenbal.Hoe hij (Morriën) stond te praten met Jan Mulder en Hermans niets in de gaten had en ze nog niet in het vizier had gekregen toen hij op ze af kwam en abrupt omkeerde toen hij in de gaten kreeg dat het Morriën was.

“Kijk” Zie je dat?Hermans druipt af! Wie zou dat verwachten van het monster uit de gruwe lkamer van Hermans.” zei Jan Mulder,”

“Ja” lachte Morriën, ”Typies, hè, hoe iemand zijn rancunes nu al meer dan dertig jaar voedt en koestert!”

Ik bied Morriën iets te drinken aan. Aarzelend vraagt hij of het een konjakje mocht zijn. ”Uiteraard” zeg ik en bestel een konjak en een glas bier in een groot formaat van een halve liter. We praten verder over Lucebert en Buddingh’. Ik vraag of hij het afkrakende stuk in de NRC van Hermans over het dagboek van Buddingh’ terecht vond.

Morriën: “Nee, helemaal niet! Hermans heeft dat nodig, hè, om anderen af te kraken en kapot te maken.”

“Zeg maar gerust de stront in te trappen.”

Morriën “Zo kun je het wel stellen.”

“Ook iets dat je volgens Hermans niet mag zeggen.

Morriën: “Volgens Hermans kan er maar één iets zeggen…”

“En dat is Hermans?”

Morriën: “Zo kun je het wel stellen!”

“Heb je wel eens iets gelezen van Bukowski?” vraag ik hem om zijn mening over een van mijn favoriete auteurs te horen.

Morriën: “Ja.Vooral “De moord op Ramon Vasquez” en die verkrachting van dat jonge meisje zijn mij bij gebleven”.

“Het zijn verhalen die zich in de herinnering inbranden,” zei ik.

Morriën: “Omdat hij aan iets raakt dat fundamenteel in ons allemaal zit”.

“Dat denk ik ook! Bukowski was laatst nog op de Duitse tv. Hij is daar veel populairder dan bij ons. Ik hoorde onlangs dat het broertje van Heere Heeresma, Marcus, zichzelf de Bukows ki van Nederland noemt”.

Morriën: Je hebt altijd weer van die schrijvers die een voorbeeld nodig hebben om te volgen”.

“Toen mijn echtgenote die uitzending zag waarin je vertelde over afrukken-met-kop-uit-raam vond ze dat schandalig, maar ik moest er erg om lachen”.

Morriën (grijnst): ”Ik vind dat je zulke dingen gewoon moet kunnen zeggen. Op hetzelfde moment dat ik me lig af te trekken doen tienduizenden mannen ter wereld precies hetzelfde”.

“Miljoenen, volgens mij!”

Morriën: “Misschien nog wel meer en raakt de aarde er door uit zijn evenwicht, maar waar het eigenlijk om gaat is dat vrouwen er over het algemeen geen idee van hebben dat sexualiteit in het leven van de meeste mannen een hele grote rol speelt en dat zij er voortdurend op uit zijn om hun sexuele wensen te bevredigen waar, wanneer en hoe vaak ze maar kunnen”.

“Ja, maar onderdehand denkt mijn echtgenote dat je een grote, gore sexmaniak bent!”

Morriën: Over sex gesproken. Ik kom binnenkort in een programma over incest. Toen mijn beide dochters klein waren en ik ze op het potje zette kwam het vaak voor dat ik een erektie kreeg. Ik vond dat allemaal heel opwindend! Had jij dat nou ook?”

“Nee. Helemaal niet.Ik vond het gewoon werk dat gedaan moest worden om te voor komen dat ze er een knoeiboel van maakten,” zei ik wat onthutst bij het merkwaardige, in mijn optiek , zieke idee van mijn gesprekspartner.

Morriën: ”En heb je nooit dat ze je nu opwinden?”

“Absoluut niet! Nooit gehad ook! Ik moet er gewoon niet aan denken. Ze zien er niet uit in die punkjekkies en hun soldatenschoenen. En afgezien daarvan:Ik denk dat ik voor zulke ideetjes nog net wat te normaal ben!”

Morriën: “Toch zijn er talloze mannen die wel door de aanblik van hun dochters in staat van hevige opwinding geraken. En als je ze naakt ziet, wat dan?”

“Nou, niks dan. We lopen zo vaak in de badkamer of op het strand naakt. Het doet me ge woon niets. Een verleidelijk geklede, goed opgemaakte, gepassioneerde vrouw die zich openlijk aanbiedt met haar te tonen intessante, sexy underwear doet me meer.

Lingerie. De taart moet goed verpakt worden. Ik ben helemaal niet zo sterk op ongebreidelde sexualiteit gericht. Enige selektie is toch wel op zijn plaats. Incestueuze verlangens heb ik nooit gekoesterd. Ik geloof dat ik altijd meer naar emotionele intimiteit dan naar direkte sex heb gezocht. Sexualiteit is voor mij altijd een sluitstuk van een relatie geweest en nooit een begin punt of een uitgangspunt.Ik ben ook niet bepaald een Casanova, hoor ,eerder het tegen deel. Ik heb genoeg aan één sexuele relatie met liefst een gepassioneerde dame die geen taboes kent in bed en soms best een beetje dominant mag zijn en sexueel zo haar eisen stelt. Ik houd niet van doetjes of cementzakken in bed, hoor! Er moet wel leven in zitten! Het moet er tusen de klamme lappen wild aan toe gaan ! Een stevige blonde of zwartharige, bij voor keur artistieke of intellectuele vrouw van boven de veertig en of die nou uit de leer en SM sien komt of een keurig, hooggehakt ,goed gekapt secretaresse bedrijvig in een kokerrokje Het geagiteerde geluid van haar hakken van de high heels op het parket of de plavuizen.

Ik ken een stijl gereformeerde automatiseringsambtenaar in Leeuwarden die beweerde dat orale sex De Zonde Van Jezebel was. Ik vroeg hem hoe hij aan die wijsheid kwam, maar hij had het in een Amerikaans zendingsblaadje van de pinkstergemeente gelezen.

Eigenlijk denk ik dat de ware vrouw een fiksie is, behalve dan mijn eerste liefde E. Haar hartstocht was mij soms te veel. Ze kon er geen genoeg van krijgen!

Ik kan er boekdelen over vol schrijven, maar het zou wel onder het hoofdstuk porno worden geklassificeerd en dat kan nooit het doel van de literatuur zijn.

Dat zoek ik in de vrouw! Eeuwigheidswaarden! Vriendschap, vrede en broederschap! In jonge vrouwen ben ik niet echt geïnteresseerd. Liever de wat rijpere vrouw,die van huis uit door haar opvoeding gewend is de poes niet alleen goed te onderhouden en regelmatig door de huisarts te laten checken, maar die vooral haar intieme delen vrij houdt van kiemen en vreemde smetten en als ze dan die blanke top der duinen puik in de Chanel weet te zetten, dan is alles weer okee!”

Zo gruwde ik bij die vreselijke mededelingen van dat gefrustreerde,onbenullige, Haarlemse vrouwtje J. S.,van die vreselijke familie salonsocialisten,die de kunstuitleen terroriseerde met haar wansmaak en mij ten huize van Els B. volkomen ongevraagd mededeelde dat zij altijd in de Haarlemse kliniek voor veneriese ziekten gratis terecht kon bij de beroemde dokter Peter Lens, als ze weer eens voor de zoveelste keer een “schimmeltje”had opgelopen. Ik wist werkelijk niet waar ze het over had, want ik kende in die tijd alleen de schimmel die Sinter klaas tussen zijn benen had en die had daar maar één keer per jaar last van.”

Morriën: ”Weet je wat me nou echt heel erg intrigeert en interesseert?Twee vrouwen die het met elkaar doen, waar ik naar kan kijken!”

“Misschien is dat ook wel leuk, als het tenminste twee mooie vrouwen zijn, anders kan ik me daar ook niet erg voor interesseren.”

Morriën: “Heb je als kunstschilder geen vriendinnen die dat wel even voor je willen doen?”

“Ik heb helemaal geen vriendinnen en voor zover ik ze had waren dat altijd van het aan gepaste soort welopgevoede, keurige, antiseptiese meisjes die onderwijzeres werden en er conventionele ideeën op na hielden van huisje, boompje, beestje en verder niets.

Ik zou het aanmoedigen als mijn echtgenote een relatie met een aantrekkelijke, blonde vrien din,wat oudere, goed door de wol geverfde dame onderhield omdat ik ver moed dat vrouwen elkaar sexueel veel meer te bieden hebben dan man en vrouw. In de jaren zestig had ik een biseksuele vriendin die het met een sensuele, blonde vrouw deed. Ze was zelf zwart harig, leek een Spaanse. Dat had me toen wel leuk geleken ,om er aan deel te nemen of gewoon eens een kijkje te nemen bij hun aktiviteiten, maar ze wilden het voor zichzelf houden en daar legde ik me uiteraard bij neer. Ik vond dat eigenlijk heel redelijk en diskreet. Zelfs toen de mooie Madeleine, het naaktmodel van akademie ’63 gehuld in slechts een handdoek mijn atelier binnen kwam, stuurde ik haar , enigszins geschokt ,verontwaardigd weg. Zo direkt wil ik niet benaderd worden! En vergis je niet: Ze was een prachtige, donker harige schoonheid waar ik geen enkel bezwaar tegen had als ze het subtieler en iets roman tieser had aangepakt. Ze verspreidde daarna het gerucht dat ik exclusief homosexueel was, omdat ze haar zin niet kreeg!

Twee dagen geleden sprak ik nog mijn ex-vriendin, Lila,die het wel eens met vrouwen deed, maar toch overwegend hetero is. Ze is nu in de veertig , maar heeft nog steeds een heel mooie kop. Achttien jaar geleden heb ik een korte relatie met haar gehad. Haar lijf was het mooiste vrouwenlijf dat ik ooit gezien heb! Ze was alleen niet te houden. Als ze een paar kadetjes ging halen om de hoek kwam ze acht uur later terug en was door ten minste twee dozijn kerels geneukt.

Zo hield ze er van. Was je met haar in een behoorlijk restaurant, bood ze gelijk de ge rant aan om even in de keuken te gaan helpen. Nou, daar voelden die koksmutsen met hun lange messen wel voor! Die wilden ze wel even slijpen voor het karwei! Van dat soort onmogelijke dingen.

Ze neukte het liefst met negers, die vindt ze het beste neuken van allemaal, die gedr geerde rastakoppen met bloed doorlopen ogen, die de hele tijd high zijn van de hasj en blanken haatten, behalve als ze de vrouwtjes kunnen naaien.

Ze was niet helemaal normaal en kan plotseling in huilen uitbarsten. Een teken van depres siviteit. Niet dat ik mij daarvoor in gezelschap schaam, hoor, helemaal niet! Het is integen deel heel interessant! Men trekt er en plein publique nog eens de aandacht mee! Wat wil je nog meer als kunstenaar dan het vermogen de vrouwen in tranen te doen uitbarsten alleen al door je aanwezigheid?

Ze drinkt vijf keer zo veel als ik en heeft nog nergens last van als ik al bijna van mijn stoel val.Rookt daarna nog vijf of zes sticks. Doet haar ook allemaal niets. Alleen wordt ze dan iets ontspannender, maar tegelijkertijd ook nauwelijks aanspreekbaar. Ik val na een pilsje al bewusteloos als ik teveel wiet daarna rook. Ik kan geen hele nachten doorzakken zoals Yacintha en Monique en dan des ochtends om zeven uur een strandwandeling van 25 km. gaan maken. Ik heb mijn rust nodig om normaal te kunnen funktioneren. In elk geval heeft ze wel eens een of meer vrouwen en ook nog honderden kerels geneukt en is eigenlijk al lang de tel kwijt. Daarbij vergeleken ben ik maar een mietje.Een droogbloeier. Ik heb slechts twaalf vrouwen bemind en met een paar van die vrouwen slechts een keer of twee in successie naar bed geweest. Thuis hingen bij Lila affiches van Lenin,Mao, Stalin en Che Quevara boven haar bed, misschien heeft dat iets met haar sexuele appetiet te maken gehad. Daar werd ik gewoon gelijk impotent van!Keek ik omhoog van het bed en zag dde priemdende ogen van moordenaars.

Ik vind dat weinig selektieve geneuk een beetje riskant in deze tijd.

Ik blijf toch maar liever gezond.

Ze was vroeger een bloedmooie meid met een fantasties lijf, maar nu ziet ze er wat uitgeteerd uit. Alleen haar kop is delikater dan ooit. In elk geval is het neuken haar niet in haar kouwe kleren gaan zitten, want ze is broodmager en vroeger was ze nog al gevuld.

Morriën: ”Interessant allemaal…”

“En ze is al weer twee weken weg bij haar man. Een doctor in de psychologie die weten schappelijk medewerker is aan de universiteit. Verdient net zo veel als I. Heeft een computer waar hij liever elke avond achter gaat zitten dan achter zijn wijf aan als ze naar bed gaat. Hij geeft haar vervolgens een oppervlakkige kus, wrijft drie keer over haar arm en gaat monomaan mompelend naar zijn werkkamer statistiese gegevens uitwerken van zijn onderzoek. Volgens haar probeert hij tijdens de schaarse keren dat ze nog met elkaar neuken moeizaam en half beneveld door de drank zijn slappe lul bij haar naar binnen te duwen, zonder enig tastbaar resultaat en dat noemt ze een grove belediging voor de eigentijdse vrouw anno nu in het algemeen en voor haar in het bijzonder. Daar bedankt ze toch hartelijk voor,zegt ze. Een slappe lul! Daar is ze niet voor in de wieg gelegd!Zij niet!Maar wie eigenlijk wel?Ze lult iedereen de oren van het hoofd af.Uren lang.Ze praat zo lang en zo veel dat je er al lang geen zin meer in hebt.Ze heeft de merkwaardige eigenschap om normale mannen omver te lullen tot ze voor goed impotent zijn en daar voelt ze zich goed bij.

Ik begrijp ook wel dat gevoelige, artistieke, culturele mannen er niet tegen op gewassen zijn,dat die ‘m zo gauw mogelijk smeren. Daarom importeert ze haar half of heel analfabete minnaars uit het Caraïbiese gebied,die weten van wanten,maar nergens anders van!Ze liet me een keer fotos zien van naakte negers met grote,over ontwikkelde geslachtsdelen,waar ze wel pap van lustte.Ik zei toch al dat ze niet helemaal normaal is!Ze is ook een tijd omgegaan met een zwarte pooier.Ze zegt trots dat ze een talent heeft voor het selekteren van mannen die goed kunnen neuken.Neuken is haar lust en haar leven.Nergens blinkt ze in uit,behalve daar in!En dat ze je de oren van je kop oeuwehoert tot je er horendol van wordt,maar dat doen zelfs de niet al te appetijtelijke vrouwelijke leden van de evangeliese omroep, is niets bijzonders.Op een dag werd ze wakker en waren haar soepele,grote,overvolle borsten(ik heb ze zelf gezien,dus ik weet waar ik over praat!) die nacht leeg gelopen.En ik houd nog zo van grote,volle,soepele borsten!Het waren alleen nog maar een paar lege zakkies zonder enige inhoud en ze begrijpt nog niet hoe dat kan.Het is de weg van alle vlees,zei ik.Ze heeft er mogelijk toch te veel en te vaak in laten knijpen,daar kan een opblaas speelgoedballon ook niet tegen.Wat wil je:ze is boven de veertig,dan is het langzamerhand toch bekeken,dan raakt de koek op.Maar hoe het kan dat die eens zo prachtig gevulde snoeptafel plotseling leeg liep,daar kan niemand een antwoord op geven. Zelfs de medici niet! Haar collega op kantoor zei voldaan dat de tijd waarin ze het met haar mooie lijf kon maken definitief voorbij was.”

Morriën: ”Je hebt van die vrouwen…”

“Maar die zijn heel zeldzaam…” vul ik aan.

Morriën: ”Theun de Winter heeft een interview met me gemaakt over mijn visie op vrouw en. Het zou in Playboy verschijnen, maar hij heeft er, denk ik, nog steeds niets aan gedaan. Ik denk dat ik het interview maar terug vraag, want ik kan het goed voor een boek gebruiken, waar ik op het ogenblik mee bezig ben. Die interessante vrouw waar je het over had…”

“Ze zit momenteel diep in de sado-masochistiese sien. Haar man is een echte s.m-er, zoals zo veel psychologen en psychiaters. Gaat naar de hoeren en werkt met kaarsen en zo. Alleen wil zij ook wel eens wat anders dan elke avond weer een set tepelklemmen op haar gevoelige uiteinden. Altijd weer die palen van hakken aan in bed om hem aan te sporen, die netnylons die overal aan blijven haken, die leren tangaslipjes en dan zo’n vetleren bustehouder met speelopeningen, die zo vreselijk knelt, ze is een beetje blasé op dat punt. Ze vindt het leuk voor een keer of twee in de week, maar niet elke avond.In zijn burola vond ze zwepen, riem en, tepelklemmen, dildos en elke keer weer andere s.m. bladen. Nogal logies dat ze meer neigt naar andere vrouwen.”

Morriën: ”Die vrouw waar je het steeds over hebt lijkt op…

“Die vrouw uit dat verhaal van Bukowski. Het poolhondennummer , over die vrouw die steeds maar weer uit haar bol wilde gaan, die als een loopse teef bij het dansen tegen alles en iedereen dat op twee poten rond liep op stond te rijden, die voortdurend uit was op kicks, die er nooit genoeg van kon krijgen. Binnen tien sekonden was ze zo vertrouwelijk met de bar keeper waar je ook maar was, dat het leek alsof ze elkaar al jaren lang intiem kenden. Ik was eens in een zeemanscafetaria vol ruwe zeebonken die aan de bar hingen op de Zeedijk, toen bood ze de kellner,een halfbeschonken, onguur, pokdalig, krimineel tiepe aan om samen met hem even de chocolade op te warmen achter de bar, dat moet je vooral in zo’n soort café zeggen, dat ziet iedereen gelijk zitten. Er ging gelijk een gejuich op!

Alleen ziet niemand mij dan meer zo zitten in zo’n kroeg, dus na nog een paar van die happe nings verbraken we op mijn instigatie de relatie. Ik had behoefte aan rust, had in die tijd nauwelijks te vreten, al maanden geen inkomen meer en had andere dingen aan mijn hoofd dan een lichtelijk gestoorde,onhandelbare, heet gebakerde juffrouw, hoe aantrekkelijk ze dan ook mocht zijn. Ik had de hele dag honger, was meer dan dertig kilo lichter dan nu. Broodmager. Ik was te mager om te neuken. Elke dag moets ik zien te overleven. Soms haad ik niet meer dan vier dubbeltjes op zak.

Ze was natuurlijk daarbij ook nog een vreselijk praktiese vrouw, hè, want ondanks dat ze uit een felrood fanatiek nest van salonkommunisten kwam, woonde ze met haar ouders aan de Heemsteedse Dreef, waar ze tussen de andere bewoners parias waren, niemand wilde zich met ze bemoeien, alhoewel de aardappels bij Mila thuis niet alleen in de schil werden gekookt, maar met zilveren bestek naar binnen geprikt en opgelepeld werden om klokslag zes uur.

Niet alleen naaide ze diezelfde middag een half dozijn knopen aan mijn camel winterjas, maar nam daarna de haakpennen ter hand en in een vloek en een zucht haakte ze me daar even een knaap van een ijsmuts met een pronte pompoen er op en een paar witte wollen wanten voor mij in elkaar. Die wanten verloor ik dezelfde avond al in de trein naar Amsterdam, daar niet van, maar mijn witte wollen muts heb ik voor het naaktgeslacht weten te behouden tot ver in de jaren ’75 en dat is toch een kunststuk van belang voor een jongeman die altijd zijn parapluie, das en handschoenen overal verliest en vervolgens nooit meer terug vind en dat alles onveranderlijk binnen een week na aanschaf,zodat ik ieder jaar dat de r in de maand zit een kapitaal aan kleding kwijt ben. Lila heeft dat verliezen van mijn wanten toen kunnnen ondervangen door het nieuwe paar door middel van een koord dat vastgenaaid werd aan de voering van mijn jas te bevestigen. Ik geloof dat bezorgde moeders dat ook wel bij de kleuter jasjes doen”.

Morriën:”Vrouwen zijn meer genegen tot handtastelijkheden onderling dan mannen,is mijn ervaring.”

“Dat is ook nogal door onze kalvinistiese kultuur bepaald, in het bijzonder door de opvoe ding. Handjes boven de dekens, hè” zeg ik spottend.

Morriën: ”Ik denk dat het onder vrouwen onderling veel vanzelfsprekender is omdat zij het eerste kontakt hebben met de borsten van de moeder en die ervaring willen ze later maar al te graag herhalen”.

“Dat lijkt een wel heel Freudiaanse visie. Volgens jou is dat de reden van de fundamenteel biseksuele aard van de vrouw?”

Morriën: Ik denk het wel.”

“Ik kende een vrouw die graag masturbeerde bij fotos van vrijende vrouwen en ik heb daar weinig moreel bezwaar tegen. Die scenes in de film Caligula tussen die twee Romeinse,jonge vrouwen waren estheties erg mooi, maar daarom ook heel steriel. Het was nog net niet porno grafies. Vorige week zag ik Histoire d’O deel twee, soft sadomasochisme in wide screen technicolour, gefilmd in een exotiese omgeving met aantrekkelijke mannen en vrouwen, maar zo steriel, zo totaal leeg, geen enkele verhaallijn, geen passie, alleen superkoele soft porno en die is slaapverwekkend” .

“Is het histories dat uitgever van Oorschot op een feestje Hermans het raam uit heeft willen gooien en dat Carmiggelt dat toen verhinderd heeft en zo de Nederlandse literatuur een grote dienst heeft bewezen?”

Morriën: ”Of daarmee de Nederlandse literatuur een grote dienst is bewezen weet ik nog zo net niet. Ik was op dat feestje trouwens helemaal niet aanwezig. Wel was ik op een feest bij van Oorschot toen hij een man die een beetje te close met zijn vrouw aan het dansen sloeg een enorme trap in zijn rug verkocht. Ik weet nog dat zijn vrouw een roos in haar mond had en toen stopte ze gelijk met dansen na die trap en gaf hem niet één klap maar wel vijf muilperen achter elkaar.”

“Had ze die roos nog steeds in haar mond terwijl ze die muilperen uitdeelde of liet ze die vallen?”

Morriën: ”Dat weet ik niet meer zo goed. Van Oorschot begon toen vreselijk te schreeuwen: ”Zien jullie het goed? Vertel maar heel Amsterdam rond dat van Oorschot door zijn vrouw geslagen werd!”

“Dat is een zwakke argumentatie en en een slechte verdediging van van Oorschot zijn kant”.

Morriën: ”Dat is ook heel zwak, maar hij zei het toch en misschien had hij ook wel teveel gedronken. Daarna eiste hij dat iedereen weer gewoon verder ging dansen, de muziek was al lang gestopt, er heerste een afwachtende, pijnlijke stilte, niemand had ergens meer zin in, het gezelschap leek bevroren en de aanwezigen vertrokken snel. Die bewuste roos die zijn vrouw in haar mond had gehad lag verfomfaaid op de grond, harteloos vertrapt door de aanwezigen”.

Van Oorschot bezocht de boekkhandel van mijn vader in Renkum zowel als in Amsterdam .De uitgever zeulde een grote, loodzware koffer met zijn laatste uitgaven met zich mee, haalde er een boek uit,prees dat luidkeels aan,pakte mijn vader vervolgens bij de revers van zijn jasje en beet hem toe:”Dat boek is zo goed,dat moet je gewoon nemen !Eerder ga ik niet weg! En je neemt niet een of twee boeken, maar gelijk vijfentwintig!” Het resultaat was dat van Oorschot niet vertrok voor hij tenminste tien boeken had gesleten.

Ik besluit het nogmaals over W.F. Hermans te hebben: ”Jef Geeraerts noemde Hermans boek Onder professoren een slecht boek en Uit talloos veel miljoenen vond hij ronduit truttig”.

Morriën: ”Maar dat is de wereld van Wim Hermans ook ten voeten uit. Een en al getrut in de marge. Dat is zijn milieu. Daar teert Hermans op. Hij kan niet anders! Dat is zijn achtergrond! Wat wil je ook met een vader die schoolmeester was!”

“Ik heb het met genoegen gelezen. De persiflage die jij in Tirade hebt geschreven (Het grote W.F. Hermansnummer), daar heb ik vreselijk om moeten lachen. Het is perfekt gepersifleerd met een zeldzaam gevoel voor humor. Hoe lang heb je daar over geschreven?”

Morriën: ”Kort. Heel kort. Ze vroegen me van Tirade vlak voor de deadline nog een stuk te schrijven. Ik heb toen tot ‘s ochtends half acht aan één stuk zitten schrijven.”

”Het kwam over als een gedegen stuk werk en niet als een haastklus.”

Morriën (stoicijns): ”Dat is ook een stuk routine.”

Zo origineel als Hermans lijkt is hij niet. Hij heeft zich laten inspireren door Camus en Sartre, maar daar heeft hij het zelden of nooit over”.

Morriën: ”Zijn vroegere werk wel, maar vooral het latere werk is door Freud geïnspireerd.”

“Dat heeft hij zelf wel toegegeven, maar ik denk dat het een rookgordijn is om zijn werkelijke bronnen niet te onthullen.”

Morriën: ”Dat is wel mogelijk…”

“Vind je het niet een groot nadeel en een beperking om een literair oeuvre aan een (pseudo) wetenschappelijke hypothese op te hangen?”

Morriën: ”Ik vind van wel en daarom doe ik dat ook niet. Trouwens waarom de ene schrijver zo veel succes heeft en de andere niet dat is toch iets waar je nooit achter komt”.

“Maar dat is bij beeldende kunstenaars net zo. Het heeft te maken met de heersende mode. Op de juiste tijd en de juiste plaats met het juiste werk aanwezig zijn en vooral heeft het te maken met de relaties die je hebt. Vanaf het moment dat ik in Friesland woonde verkocht ik in Amsterdam niets meer en wilde geen galerie mijn werk meer vertegenwoordigen. Ze zien je in Amsterdam als verrader, zodra je die stad verlaat en in Friesland als een kulturele gast arbeider die daar niets te zoeken heeft. Alleen het wonen is er heel mooi. Je vertoeft er konstant in een grote tuin, net als in Bloemendaal, waar ik mijn schooltijd doorbracht en waar ik best naar terug zou willen keren, ware het niet dat woonruimte er onbetaalbaar is”.

Morriën: ”Ken je trouwens dat boekje over mijn dochters?”

“Ja. Alyssa en Adriënne.”

Morriën: ”Nou dan weet je wel hoe ik over een en ander denk.”

“Het idee om een boek over je dochters te maken vind ik een goed idee, omdat het zulke bijzondere dochters zijn”.

Morriën: ”Vooral Alyssa had een fotografies geheugen, die weet je precies te vertellen bij welke gelegenheid je vijftien jaar geleden dat en dat kostuum aan had”.

“Dat heb ik zelf ook. Ik kan moeiteloos een gesprek van twintig jaar geleden woordelijk reproduceren en heb een sterk visueel geheugen voor dezelfde zaken die je net noemde. Morgenochtend schrijf ik onze conversatie woord voor woord uit en reken maar dat ik niets oversla!”

Morriën: “Wat lees je nog meer?”

“Jerzy Kosinski” .

Morriën: ”Ik heb hem bij de Bezige Bij ontmoet toen hij Nederland aandeed. Ik was erbij toen we hem van Schiphol af kwamen halen. Kosinski besteedde veel aandacht aan mij totdat hij door kreeg dat ik niet de direkteur van de Bezige Bij was”.

“Heb je hem daarna nog gesproken?”

“Nee. Hij was druk in gesprek met de direktie sekretaresse. Hij besteedt overal altijd veel aandacht aan secretaresses van zijn Europese uitgevers”.

“Omdat ze de eerste barrière op weg naar de direktie vormen?”

Morriën:”Ik denk het.”

“Dus Kosinski is eigenlijk een literaire streber?”

Morriën: “Je kunt ook zeggen dat hij zijn zaken goed behartigt.”

“Alleen zijn eerste boek vond ik adembenemend, de rest is een zwakke echo van een donderslag bij heldere hemel.”

Morriën:”Dat zie je meer bij schrijvers dat ze slechts één boek publiceren dat er uit springt en bij Kosinski is dat De Geverfde Vogel.”

“Ik vond het een hallucinerend boek, zonder één dialoog.”

Morriën: ”Ik vond het ook heel erg goed.”

“Zijn andere boeken zijn van die sociologiese romans waarin ik mij maar moeilijk kan verplaatsen.Hij schijnt nogal aan zelfmythologisering te doen. Op fotos staat het bij voorkeur in het gezelschap van VIPS. Een tamelijk ijdel mannetje. Het waarheidsgehalte van zijn boeken schijnt nogal omstreden te zijn. Intrigerend is dat hij een voorliefde heeft voor trans seksuelen en travestieten.

Morriën: ”Hij is biseksueel, dat moet jou toch in het bijzonder aanspreken.”

“Wat vind je van die boeken van Jef Geeraerts? Niet zo lang geleden zijn we bij hem op bezoek geweest in Gent. Het is nogal ongebruikelijk om bij een Belgies auteur onaange kondigd aan te komen, maar hij heeft ons toch heel vriendelijk onthaald”.

“Morriën: ”Ik heb hem pas ontmoet. Een heel aardige man. Zijn vrouw Nora trouwens ook.”

“En daar is alles mee gezegd wat zijn literaire positie betreft?”

Morriën: “De Gangreens zijn heel goed.”

“En de rest is heel zwak. Dat Teken van de hond. Het geleuter van toen onze Jef een Jefke was. Dat gaat er bij die Belgen misschien in. Om van die breedvoerige,ongeïnspireerde misdaadverhalen maar te zwijgen. Een absoluut dieptepunt in de twijfelachtige carrière van een auteur die niets meer te vertellen heeft.”

Morriën:”Dat zie je wel meer…”

“Jeroen Brouwers vindt het grote shit wat Geeraerts tegenwoordig publiceert . Hij hoopt op een nieuwe aflevering van de Gangreens.En ik ook”.

Morriën: ”Heb je eigenlijk wel eens iets van Vestdijk gelezen?”

“Wie niet? Een stuk of twaalf boeken, maar er is me weinig van bij gebleven. De mateloze bewondering die Martin Hartkamp voor Vestdijk heeft kan ik niet met hem delen”.

Morriën: ”Hartkamp denkt dat hij zich Vestdijk als alleenrecht kan toe eigenen.”

“Martin Hartkamp was mijn ex-klasgenoot van het Vossiusgymnasium.

In 1968 ontmoette ik hem voor het laatst. Hij vertrouwde me toe dat hij net Bibeb gesproken had en dat hij tegen haar had gezegd: ”Over vijf jaar sta jij bij mij op de stoep in de Lange Leidsedwarsstraat om me een interview af te nemen. Nu ,17 jaar later , is het interview er nog niet van gekomen en zijn de eerste boeken van Martin helaas bij de Slegte te koop voor de prijs van een zak patates zonder mayonaise, maar ik hoop dat het gaat veranderen.

“Morriën: ”Heb je terug tot Ina Damman gelezen?”

“Ik heb de Anton Wachter serie in een keer uitgelezen!”

Morriën: ”Zie je nou wel! Daarnet zei je nog dat je Vestdijk niks vond!”

“Ik bedoel eigenlijk meer die pseudo historiese romans die op Jamaica of Haiti spelen, waar hij nog nooit geweest is, dan heb ik nog liever een sociologies verhaaltje van Kosinski over het oostblok, die weet tenminste uit ervaring waar hij over schrijft!”

Morriën: ”Ja, dat vind ik ook niks, maar je moet het bij Vestdijk niet allemaal op één grote hoop gooien.”

“Je hebt gelijk. Ik vind het wel boeken die je maar één keer leest en geen tweede. Zullen we er dan nog maar eentje nemen?”

“Morriën:”Ja,dat lijkt me een goed idee.”

“Hetzelfde dan maar?”

Morriën: “Als ik niet onbescheiden ben.”

Ik bestelde bij martin nog eeen keer hetzelfde.

Morriën: ”Je zou toch eens de Russiese auteurs uit het fonds van van Oorschot moeten lezen.”

“Nog nooit een van gelezen. Met wie moet ik beginnen?”

Morriën: ”Je zou Toergenjev kunnen nemen.”

“Dat zal ik maar even noteren, anders ben ik het onder invloed van de alcohol morgen totaal kwijt.”

Morriën: “Hoe ben je met Hartkamp in kontakt gekomen want ik neem aan dat je na het Vossius gymnasium elkaar totaal uit het oog verloren was?”

“Hij kwam jaren later, in 1967, het antikwariaat van mijn vader in de Nieuwe Spiegelstraat 46-48 te Amsterdam binnen lopen, samen met Heeresma. Ik werkte enige tijd in deze zaak tot ik in de contraprestatie kwam. Martin heeft me nog gewaarschuwd voor Heeresma, dat hij totaal niet te vertrouwen was en alles en iedereen oplichtte en hem zeker geen tekening zonder kontante betaling moest leveren, anders kon ik wel naar mijn centen fluiten.

Hij heeft echter niet alleen kontant betaald maar ik kreeg ook nog een gesigneerd exemplaar van Bevind van zaken van hem kado. Ik heb dus niet bepaald te klagen. Ik geloof ook helemaal niet dat hij er op uit was om me te besodemieteren. Ik was nogal verlegen in die tijd en niet zo spraakzaam en dat interpreteerde hij als zou ik van de homophielterige kant zijn. Hij ging naast mij zitten op die vreselijke rieten bank die toen al lang uit de mode was en pakte mijn schakelarmbandje beet,dat ik van Yacintha te leen had,dat fascineerde hem geloof ik heel erg.Zijn echtgenote,Loekie Cornets de Groot,die het beste bewijs is dat de mensheid toch van de apen afstamt, zat op de grond wijdbeens garnalen te pellen op een oude krant.Het was allemaal een beetje genant.Een onsmakelijk gezichtIk dacht dat hij zelf van de verkeerde kant was omdat hij het steeds maar had over mensen die hij kende die “ook zo”waren en ik had in die tijd geen idee wat hij bedoelde.En hij voegde er aan toe dat hij als geboren en getogen Jood uit de oud testamentiese bedeling geen mannen die bij mannen lagen over huis kon hebben.Ik dacht echt dat hij wartaal uitsloeg en voelde me helemaal niet op mijn gemak.De dichter Koos Schuur,een eens ver,aangetrouwd familielid van mij ,vertelde dat Heeresma helemaal niet van Joodse maar van Friese afkomst was en alles aan elkaar loog om zich interessant te maken. Heeresma rebbelde maar door:”Zo meteen komt die filmer Erik Terpstra,ik noem hem altijd Erika,want die is “ook zo” en daar ga ik een film mee maken die het einde van alle films betekent,die gaat weken en weken internationaal in alle hoofdsteden draaien,dat is nu al zeker!.”Hij sprak met een geaffekteerd stemgeluid dat leek op een vreemd mengsel van Hermans,Bomans en van het Reve”.Die Terpstra,die is” ook zo”herhaalde hij nadrukkelijk voor de zoveelste keer en daarom wilde hij privé niets met hem te maken hebben.Het enige wat ik wist in te brengen was:O.Meer viel er eigenlijk ook niet te zeggen.Wel moet ik toegeven dat hij nog zijn best heeft gedaan mij te introduceren bij een groot reklameburo.Het meest laffe,misselijke en hypokriete aan Heeresma heb ik altijd gevonden zijn commentaar in de Telegraaf op de dood van Sharon Tate,waarmee hij Roman Polanski en zijn echtgenote nog een trap na gaf.Heeresma is een lafbek en een poseur,maar vooral een leugenaar.Heeresma een karateka?Een tweede dan?Laat me niet lachen!Hij slaat nog geen deuk in een kuipje halvarine!Heeresma hoort thuis in de wasserette voor ouwe wijven die hij heeft gepland aan de Middellandse zee. Achter de wastobbe, met opgestroopte mouwen anders komt zijn Ray Ban zonnebril nog onder het zeepsop!”

Morriën: ”Heeresma is gewoon een vreselijk naar mannetje!”

“Zullen we daar dan nog eentje op nemen?”

Morriën: ”Eentje dan nog. Het is al half twaalf en ik moet eens op huis aan.”

“Een mooie buurt, die plantage Muidergracht.Ik ken het daar wel want ik had in 1967 een vriendin, Catharina, die daar aan de overkant woonde. Ik bracht haar die passievolle zomer vaak van mijn huis in de Nieuwe Spiegelstraat naar haar huis. We liepen hand in hand de grachten af. Het was mooi, warm zomerweer. ”

Morriën: ”Het is een buurt om nooit meer uit weg te gaan. Alyssa en Adrienne hebben daar heerlijk gespeeld toen ze klein waren.”

Als wij in zo’n huis hadden gewoond waren we er ook nooit meer uit Amsterdam weg gegaan,maar het was altijd dat beroerde wonen met zijn vieren in te kleine,gehorige huizen in asociale,vijandige volksbuurten in Amsterdam-oud west,waar we wat opleiding en milieu totaal niet thuis hoorden en dat lieten de overige bewoners,ongeletterde arbeiders, je natuurlijk goed weten.Had je de pop herrie van een student of een ongeregeld tering

zootje werkelozen onder je niet dag en nacht aan je hoofd dan was het wel een haveloze Italiaanse familie die met zijn zestienen op drie kamers woonden.We hebben toen uit noodzaak een dure benedenwoning in de Watergraafsmeer gehuurd.Een huis met een tuin.Nu woont er de kunsthistorikus G. Birtwistle,die we de woning voor weinig geld overdeden,omdat hij in een kleine stacaravan woonde en we diepe compassie met hem hadden.We hebben wat ontwortelden en ontspoorden wederom op het goede pad gebracht en allemaal voor niks en niemendal!Kom er maar eens om in deze artistieke sien!In de voorkamer Van kunsthistoricus Graham staat nog steeds een kleine Yamaha piano.Hij kan zich een grote permitteren,maar is te gierig.De laatste keer dat ik er was speelden wij boogie woogie en blues en vertelde hij dat je bij een mondharmonica( in crossharp) in een contrasterende toonsoort moest spelen om meer spanning in de sound te krijgen,maar zoveel weet ik niet van de muziektheorie af,dus ik nam het voor kennisgeving aan.We draaiden blues en barrelhouse muziek.Voor het eerst hoorde ik de J. Geilsband en voor de zoveelste keer Joe Cocker, die plaat die werd grijs gedraaid in de Horse Club in Haarlem,waar ik nog een keer in 1967 met Catharina was.”

Morriën: ”Interessant te weten, maar ik ga maar eens op huis aan en vertel vooral je vrouw dat ik toch echt niet zo’n sexmaniak ben als het soms lijkt.”

“Nee, nee, maar onderdehand! Ik zal het haar vertellen.”

Reactie uitwisseling Vkblog fred van der wal over Morriën 15-12-2009 17:42

Dear Isis

Ik vond dat wel de afknapper van de avond toen dattie geil werd van zijn kleuterdochters. En hij heeft één van zijn dochters geneukt toen ze voor hoer speelde.

Nou, al geeft Misja me dik geld toe dan ga ik nog niet in haar tumtummetje met mijn slappe lul want volgens mij is half Leeuwarden en omgeving daar te gast geweest.

Je hebt een goedkoop pension dat heet Hoevetegast.

Wie weet zijn ze daar ook te gast geweest. Ik zeg maaar wat.

lidy 15-12-2009 20:05

Hoe dan ook. Ik ben diep onder de indruk. Geboeid gelezen!

fred van der wal 15-12-2009 20:08

Lidy

Dank voor je sympa reactie. het was een erg leuke avond tot hij over zijn seksjuwelen incestueuze driften begon toen was het voor mij finito. Ik merkte wel dat hij in zijn confidentie steeds verder wilde gaan ondanks dat ik liet blijken die ontboezemingen niet erg prettig te vinden en eigenlijk nogal beschamend.

Isis Nedloni 15-12-2009 20:32

darling taalbeest.....He bah.....vaders die hun dochters neuken....of ze nu een hoer zijn of niet....zijn in mijn ogen misdadigers.....zieke mannen.....

Oeps

de film begint

tot straks

lief beest....

Zoenvis

lidy 15-12-2009 20:36

Dat maakt het juist zo boeiend, immers je voelt die spanning en het aftasten. En dan de ontwikkeling. Je laat zien hoe je daar mee om bent gegaan. De kunst van het afleiden. Daar raakte hij door in de ban natuurlijk. Je hebt het ongelooflijk boeiend weergegeven.Het is zo levensecht. Ik zal het zeker nog eens lezen.

fredvanderwal 15-12-2009 22:54

Dear Isis

leuke film

persiflage op het western genre

fredvanderwal 15-12-2009 22:56

Hallo Lidy

Adriaan Morriën heeft een heel interessant leven geleid als auteur. Zijn biografie is de moeite waard. Als mens valt hij ondanks zijn immorele kant te preferen boven Hermans.

Joost 15-12-2009 23:45

Bijzonder sterk geschreven Fred, ik hoor Morriën b.v. praten als ik dit lees.

Desondanks heb ik dit blog aanbevolen omdat je grensoverschrijdingen

in veel opzichten wel te waarderen zijn en ik heel sterk geniet van je

taalvoering.

Zich van Verre 16-12-2009 00:57

Heb de eerste helft geboeid, met lach en traan en trekharmonica gelezen.

Destijds geb ik ook Buddingh' s dagboek half gelezen. Nee, niet alle eenvoudige, dagelijkse mededelingen hebben de kracht van dekseltje van marmitepotje passend op jampotje. De kritiek van hermans is mij bekend maar ik heb die recensie nooit gelezen. Buddingh' schijnt er behoorlijk kapot van te zijn geweest, en mede-Dordechtenaar Jan Eijkelboom noemde het karaktermoord. Nu heb ik me altijd afgevraagd: wat is het verschil tussen een neersabel- kritiek en karaktermoord?

fred van der wal 16-12-2009 05:34

Zich van verre

Ik vind het moeilijk de persoon van de tekst te scheiden bij Buddingh'. Als leek op het gebieed van de powezie lijkt mij zijn poëtica sterker dan het proza van de dagboeken van deze auteur. Ik heb hem één keer ontmoet op Arti op een ochtend en toen verbaasde het mij dat hij een wisky bestelde. Zijn kennis van de literatuur ging de mijne mijlen ver te boven maar we kunnen niet alles hebben.

Als persoon leek hij mij een prettiger mens dan Hermans, maar vergeleken bij Hermans is vrijwel iedereen een prettiger mens.

Het beroemde marmitepotje. Raakvlak met de Nieuwe Stijl.

Ik heb de recensie van Hermans op het desbetreffendde dagboek van Buddingh'. Het is de vraag of de afgeserveerd auteur daaar zo kapot van was. Volgens overdreven berichtgeving meldden bronnen uit zijn

vriendenkring dat het tot een vroegtijdige dood zou hebben geleid. Andere betrokkenen ontkennen dat ten stelligste.

Eykelboom poseert als nobele ridder in hheet strijddperk vaan de literatuur. Die houding om zichzelf belaangrijk tee maken kennen we wel in polemisch Nederland.

Voor het ficctieve begrip karaktermoord is een willig slachtoffer nodig. Ja, hoor, die zijn in overvloed te vinden in de eigentijdse klaag- en claimcultuur waarin de wet geldt soft voor zichzelf, hard voor anderen.

fred van der wal 16-12-2009 05:36

Joost

In antwoord op je klacht behoud ik mij het recht voor te schrijven wat ik wil en laat mij daar niet gemakkelijk in beperken als geen valide redenen worden aangevoerd.

fred van der wal 16-12-2009 05:43

Dag Lidy

Er is zo veel positiefs te vinden in het leven en werken van Morriën dat zijn fixatie op ongebreidelde, losbandige sexualiteit hem te vergeven is. Het trof mij onaangenaam die confidenties, maar daar tegenover staat bij deze auteur zoveel talent en grote inzet voor de naoorlogse literatuur, dat ik hoogst opmerkelijk vind hoe hij zich in zijn nadagen encanailleerde met een onbenullige, los lopende, veelvuldig door artiestenvingers beduimelde juffrouw van midddelbare leeftijd met pretenties, die bij gebrek aan enig talent tot de atavistische Ruigoord commune behoort , waarbij ik nog niet op de thee zou willen komen.

lidy 16-12-2009 09:14

Fred dit gesprek is zo interessant, omdat er tal van aspecten onderhuids spelen.

Wat doet een mens als je datgene bereikt in een gesprek wat je graag wilt namelijk openheid en dan komen er confidenties die schudden aan je eigen basis van hoe in het leven te staan.

Enerzijds is er die bewondering en anderzijds de afschuw. Nu heeft Morrien veel positiefs gedaan in zn leven, zeg je, maar daarmee hoeven zijn misstappen niet 'vergeven' te zijn. Dat zijn twee zaken die je m.i. moet scheiden. Gewoon je hebt bewondering voor al het positieve en afschuw voor de ongebreidelde losbandige sexualiteit.

Vergeven is dan misschien een manier om het gesprek en de gevoelens van bewondering voor jezelf acceptabel te maken. Maar dat is niet nodig als je die twee zaken los van elkaar beschouwt. Neemt niet weg: Hoe gaat een mens daarmee om face to face in een gegeven situatie. Dat heb je laten zien.

Zo boeiend Fred.

Als iemand niet die kwaliteiten had als Morrien, hoe zou je je dan verhouden? Wat als het je broer was of je neef of je schoonzoon waarbij familiebanden en weer andere emoties spelen. Of stel dat het je baas is, waar zakelijke belangen spelen?

Je merkt ik ben er nog lang niet over uitgedacht. Je hebt me hiermee veel gegeven.

fred van der wal 16-12-2009 10:32

@Lidy

De grenzen voor wat acceptabel is liggen voor een ieder anders, daar is de uit een streng calvinistisch milieu afkomstige erotomaan Morriën een goed voorbeeld van. In de jaren '70 bereikten mij berichten van de in mijn ogen verwerpelijke sexuele moraal van degenen die in het Morriën circuit figureerden en het stemde mij niet tot grote vreugde. Zoals de toen in de mode zijnde psycholoog Henk Jurriaans, een ijdeltuit , bevriend met Marte Röling en een dochter van Morriën, die opriep tot immoraliteit op elk terrein van het leven, de moderne kunst beeldhouwer Niels Keus, bevriend met één van de dochters van Morriën kenden allen weinig remmingen. Het kunstartiestenvolkje,dan weten we het wel.

Het stond mij zeer tegen. Kwam je een aanhanger van de gekte sekte van Jurriaans tegen op een tentoonstellingsopening dan was het eerste wat hij zei: ik ben Okee, jij bent een lul.

Het maakte weinig indruk op mij. Een en ander lag in het verlengde van het corpsgebral van studenten.

Dochter Adrienne Morriën ging de prostitutie in en in het Vondelpark zat ze regelmatig begin jaren 70 met ontblote borsten in de theetuin aldaar.

Het ging mij allemaal net iets te ver.

De plaats die Morriën in nam in het naoorlogse literaire klimaat is een belangrijke. Een ieder erkent zijn verdienste als ontdekker van Herman, Mulisch, Reve, Lodeizen en Hanlo. Hij is belangrijk geweest als vertaler en binnen de VVL.

In de jaren '60 las ik wel eens de literatuurkritieken van Morriën in Het Parool waar een grote belezenheid uit sprak.

Genoeg schakeringen in zijn persoonlijkheid en levenservaring om je in zijn gezelschap niet te vervelen.

lidy 16-12-2009 12:36

Ja dat is mooi.

Ik lees jou seksuele uitspattingen op het web dan ook als persiflages. Ik heb er altijd om moeten schateren.

Maar een persiflage is iets anders dan een confidentie. Bovendien is het niet iedereen gegeven daarvan proza te maken en dan blijft vaak de platvloersheid over of het naakte feit in zn blootgelegde lelijkheid.

Maar er zijn nog veel meer interessante aspecten aan deze conversatie van jou met Morrien. Fred. Ik blijf het een fascinerend gesprek vinden en fenomenaal zoals je dat hebt weergegeven.

fred van der wal 16-12-2009 13:16

Mijn standpunt is altijd geweest dat seksjuwaliteit deel uitmaakt van een uitgebreide set van overeenkomsten tussen personen en geen consumenten artikel is dat op zichzelf staat. Er is geen Casanova aan mij verloren gegaan, cerebrale activiteiten overheersen en dat maakt het leven aangenaaam.

Als ik naar een aantal kennissen kijk van de Kennemer kliek die alleen interesse hebben in vreten, zuipen, ketting roken, patsen, brassen, feesten en prijsneuken prijs ik mijzelve gelukkig daar snel afstand van te hebben genomen.

Het gesprek met Morriën ws een toevallige ontmoeting op een avond in de herfst. Er is geen vervolg op gekomen. Ik heb nooit beroemdheden achterna willen lopen of adoreren. De vullisman of de postbode bejegen ik hetzelfde als een directeur van een grote onderneming.

lidy 16-12-2009 15:53

Nouuuuuu fred, daar zijn onderzoeken naar geweest en het schijnt toch zo te zijn dat de macht van de vanzelfsprekendheid eerder geldt in sekjuwele relaties dan dat er sprake is van een uitgebreide set van overeenkomsten, tenzij de partners van hetzelfde laken een pak zijn, zal ik maar zeggen, maar dat is een andersoortige overeenkomst, tenzij je die nu juist bedoelde, als je nu nog begrijpt wat ik bedoel , maar dat is dan uniek:))))

fred van der wal 16-12-2009 16:20

De keuze van partner zal in grote mate bepaald worden door uiterlijkheden alhoewel sociale klasse en opleidingsnivo eeen grote rol zullen spelen.

Zo vond ik het opmerkelijk dat mijn dochters partners kozen uit een veel lagere sociale klasse en LBO nivo. In het huis van de schoonouders is geen boek te bekennen en het enigee leesvoer De Telegrraaf en Voetbal International.

Ik kijk er niet op neer, maar om als enige gespreksstof foeballuh, pils en computerspelletjes te kunnen voeren heb ik lichtelijk moeite mee.

Sexuele aantrekkingkracht als enige en alles bepalende factor lijkt mij onwaarschijnlijk.

Zoals bekend is door een belangrijke onderzoeker als Kinsey in hoge mate gefraudeerd met onder zoeksresultaten.

lidy 16-12-2009 16:47

Dat zijn wijze woorden fred, de sexuele aantrekkingskracht kan het begin zijn van een relatie, maar als er niet meer in het vat zit, na verloop van tijd ook het einde inluiden.

Dat bedoel ik Fred. Als vader heb je een relatie met je kind en krijg je vervolgens de relaties van het kind in eerste instantie opgedrongen, immers je hebt er zelf niet voor gekozen en wellicht zou je uit jezelf nooit voor die aanwas kiezen. Het klinkt cru, maar zo is het wel.

En dan word je geconfronteerd met de eigenaardigheden van die aanwas waar jij niet voor hebt gekozen,misschien verafschuw je wel bepaalde trekken zoals bij Morrien. Dat kan maar zo. Kijk die Morrien daar kun je het mooie van behouden en het lelijke vergeven met voldoende distantie. Maar dat kan niet in het voorbeeld dat je noemt. Je moet dan schipperen wil je de relatie met je dochters niet op de proef stellen.

Of je kinderen nu kiezen voor een partner in een veel lagere sociale klasse, of een een hogere klasse of voor mijn part een randdebiel. Jij zit er maar mooi mee als vader. En niet iedere vader heeeft doorgeleerd voor diplomaat.

Maar terug naar die Morrien. Die zat er niet mee als vader krijg ik het idee. Die had wel een heel bijzondere relatie met zijn dochters. Did he give a damn? Heb jij een idee ?

fred van der wal 16-12-2009 16:55

In de vuistdikke biografie van Morriën blijkt dat de dochters beiden een psychiatrisch verleden hebben, ongelukkige relaties die op niets uit lopen, Morriën die sex heeft met zijn dochter, het zijn onrustbarende symptomen die niet duiden op een evenwichtig leven.

Mijn beide dochters zijn trouwens gescheiden en aldoende leert men hoop ik. Wie een huwelijks partner in een Friese kroeg zoekt komt menigmaal bedrogen uit is de les die zij uit hun besluiten hebben kunnen trekken.

Het boekje 'Alyssa en Adriënne' van Morriën is trouwens een zeldzaam leuk boekje.

lidy 16-12-2009 17:02

Ga ik lezen Fred.

Bedankt voor dit onderhoudende gesprek.

fred van der wal 16-12-2009 18:05

Behalve die indrukwekkende biografie heb ik de laatste tijd de biografie gelezen van Pim Boellaard en van Pierre Vinken. Uitnemende personalities. De moeite waard.

lidy 16-12-2009 18:22

Ik geloof dat ik me moet gaan wagen aan biografieën. Ik vind de levens van mensen en de verhalen daarover interessant. Ik heb de namen genoteerd Fred en hoop ze te vinden bij de bieb.

fred van der wal 16-12-2009 18:39

Biografie Pierre Vinken is een story over de bekende neuro chirurg /uitgever Pierre Vinken, die baanbrekende kunst historische artikelen schreef o.a. in Science en Nature over Escher en over emblemata, kreeg eens een paar kopieën van hem van zijn artikelen toen ik op bezoek was bij Elsevier aan de J van Galenstraat, hij had connecties met Geert van Oorschot, met kunstschilders, schrijvers, betrokken als redacteur Tirade en VN, bewees het plagiaaat van Buytendijk toen Vinken nog student was, stond aan het begin van de informatieverwerking van grote medische bestanden, weigerde als republikein een invitatie van Beatrix, een echte homo universalis, het leest als een detective roman.

Alhoewel ik Vinken slechts enkele malen heel kort ontmoette heb ik meer ontmoetingen in de zakelijke sfeer met zijn tweede vrouw gehad in de zeventiger jaren, een dame die nog niet in de schaadduww van Vinken kan staan en hem volgeens zijn verhaal na de scheiding financieel flink heeft uitgekleed. In 1996 was ik twee dagen bij haar op bezoek, enkele jaren geleden kreeg ik een persoonlijk verhuis kaartje van Vinken toen hij zijn landgoed verliet om naar Amsterdam te verhuizen. Een mail betreffende een surrealistische publicatie die ik nog steeds in voorbereiding heb waarvoor ik hem aan zocht om de kunsthistorische inleiding te schrijven is nog in mijn bezit.

Dat zijn toch leuke dingen.

Zich van Verre 16-12-2009 18:51

Precies, voor karaktermoord heb je een wel erg willig slachtoffer nodig, en enige veerkracht heb je nu eenmaal nodig in het leven. Was Eijkelboom een zo zich belangrijk willend makende? Ik heb hem enkele malen ontmoet, in de refusal-tijd, toen hij op het Rotterdams Noordereiland woonde) en hij maakte altijd een bescheiden indruk. Maar dat zou best facade kunnen zijn geweest. Van Hermans wordt gezegd dat ie in prive-kring erg 'aimabel' kon zijn, zoals hij het zelf eens schertsend nabauwde.

Ja die hele Juriaans en Rolling-vertoning destijds, na één blik wist je genoeg.

Ga nou effe je prachrpoza verder lezen. The painted bird, brrr....dat boek raakte me zonder toentertijd te weten waarom.

Joost 16-12-2009 19:22

Fred, ik vroeg naar je valide reden om een verleden blijvend te herhalen;

jij draait het om en zegt me: er is geen valide reden om je schrijven hierop te beperken.

Ik dacht dat ik die wel voelbaar had gemaakt, laat het verder rusten.

Behoud het recht waar ik vanzelfsprekend niet over ga; ken mijn distantie zoals al genoemd

in deze.

fred van der wal 16-12-2009 19:42

Ja, Jerzy Kosinski, geweldig boek, de rest shit, niet te lezen, en waaarom ie nou zelfmoord ging plegen is me een raadsel.

Ik vind Eykelboom Bla Bla verkopen, alsof Buddingh 'een onmondige zuigeling was. Karaktermoord? Flauwe kul. Veel respect voor een defensieve houding zoals Buddingh' toonde heb ik niet. Morriën heeft zich twee maal beter verweerd tegen Hermans. Ten aanzien van Hermans heb ik gemengde gevoelens. De manier waarop hij collegae van de RUG afmaakte vond ik laf.

Hermans aimabele kwaliteiten in de privé kring vierden hoogtij als hij geen concurrentie te duchten had.

Maar wie heet er nou ook Eykelboom? Dan kun je toch alles verwachten?

Ik wil niet langer artiest heten...

2011-04-27T23:23:00.000-07:00

Ik wil niet langer artiest heten...ik wil artiest zijn! En Zoenvis hoort ook niet thuis in de ballen bak!

Kunstschilder Frank Forrest: Ik koos na 1955 bij uitstek toch echt niet voor de mannen alleen om daar plezier mee te maken. Al snel ontdekte ik als jongeling de geneugten van het aan trekken van zijdezachte lingerie en dan gaat er een wissel om in je psychoseksjuwelen set van norm en en waarden. Als de wisssel om is spoort de trein op een geheel ander traject verder en passeert alle stations met de stoomfluit.

Als je die fotos eens van mij wilt zien in dameslingerie maken we toch een aparte afspraak in de achteerkamer van eine kleine Konditorei? Iedereen mag ze zien en zijn of haar voordeel mee doen, hoor!

Zoals het een vertegenwoordiger van de Underground betaamt!

The sixties for ever, dus daar gaan we met onze tune "Wat Hangt Er Uit Die Gouden Fluit!"

Ik wil de fotos ook wel per brief op sturen.

Ik ben met mijn postzegels waar onze vorstin op staat namelijk al lang de schaamte voorbij!

Nee, ik heb niets te verbergen als republikein; mijn niet al te tolerante echtgenote met haar op d’r tanden, Barbara Barbarian, in de wandeling Tante Bibs genoemd, weet daar uiteraard grotendeels het fijne wel van, maar toch niet alles en dat is mooi meegenomen, want de meeste vrouwtjes moeten er niet zoveel van hebben als hun wederhelft in lingerie op de maat van zweep slagen van en met dominante of onderdanige gevoelsgenoten allerlei uitzinnige bokkesprongen op de haverkist bij elkaar kaatst tijdens besloten bijeenkomsten van de Landelijke Sado Masochistische Travestie & Transseksualiteits Vereniging "De Gouden Zweep" en de Friesche zuster vereniging "De sulveren Swipe", aanhangers van aktiviteiten die Godt en Het Dikke Boek vanaf den beginne streng verboden hebben, want als we daar aan beginnen als gelovigen is het end zoek en zien we er alras uit als een KLM gipsvlucht uit een skivakantie oord.

Stel je voor dat we daar met zijn allen aan gaan beginnen dan is het eind toch zoek, dan rijden de treinen helemaal niet meer op tijd en lopen wee met zijn allen op krukken! Verder ben ik een goud eerlijke boy met een hart van klatergoud die gewoon voor de vuist weg redeneert van Zwijgen Is Spreken En Zilver Is Goud waarmee deze jongeheer alleen maar wil aangeven dat alles inwisselbaar is behalve de Grote SuperZoenvis, daar kan ik om aperte geloofs redenen niet aan beginnen om die terug te brengen naar de ballenbak van IKEA of de flessenbak van AH en dan ook nog driedubbel statiegeld terug te eisen.

Dat is toch ook onzin, want Zoenvis is helemaaal niet van glas, sluit zichzelf niet af meet een kurk en lood, hoort niet thuis in de ballenbak, maar is verchroomd roestvrij gegoten van Blood and Guts, een merknaam Zweeds Staal net als Generaal Patton in WO II, maar nu dwaal ik toch af. Alsof je alles maar mag zeggen wat je voor de ongeschoren artiestenbek komt!Alleen een paar ruim denkende goede vrienden en vriendinnen die gotzijdank bijna geheel taboeloos door het leven gaan zijn op de hoogte van mijn uitspattingen in het verleden die begonnen op m'n veertiende levensjaar en beslist niet in Frankrijk vol continu door gingen nadat die Aids Welle de kop op stak.

Een goede, seksjuweel eigentijds ingestelde van Opzij vriendin merkte jaren geleden terecht op: "Nou hebben wij vrouwen net de beha en de jarretel gordel als vrijgemaakte vrouwen afgezworen en trekken jullie ‘m gotsamme weer even snel aan! Dat schiet toch niet op!" Dat vond ze wel een grote teleurstelling! Ze is toen beha verbrandingen gaan organiseren wat ik echt kapitaal vernietiging vond. Het is dus ook nooit iets geworden tussen ons, ondanks dat ze wel belangstelling had, want wie aan mijn beha, jarretel gordel, tangaslipje, nylons of onder jurk komt, die komt toevallig aan mij en wie aan mij komt zal het weten, want als ik namelijk mijn ogen sluit, dan issu er niet meer, dus kijk maar lelijk uit! Dan breekt de hel los en wordt het net als in Amerikaansse gevangenissen neuken of vechten! En niet gewoon neuken, maar prijsneuken en ook niet gewoon vechten, maar kooi vechten. Kooien genoeg bij de hand in de bajes.En bloed is nog altijd zoeter dan honing beweerde surrealist Salvador Dali!

Hele hordes homo- en bisexuele mannen en vrouwen hebben in de silver sixties altijd om mij heen gezwermd als bijen rond de honingpot vanaf mijn veertiende om verhit mijn geur op te snuiven! Als paarden de stal ruiken en als echtparen echt paren hebben echtgenoten echt genoten. Het lijkt wantegeltjes wijsheid maar gaat river deep, mountain high. Denk weer aan The First Cut Is The Deepest, de tweede is ondiep. Brak beekwater. Cripple Creek. En ook die popsong van Ooooh, lonesome me. Daar kon ik met alle fatsoen geen nee tegen zeggen! Zullen wij dan bij de ontkenning blijven leven vervuld van zelfbeklag om de extistentiële eenzaamheid? Nou, daar had ik me niet over te beklagen in de Kennemerduinen! Het leek wel alsof ik honing aan mijn reet had hangen! Ze bleven maar op- en aandringen! Brutaalweg tegen je op rijen als een bouvier. Ik was er totaal niet van gediend.

Op het Zandvoortse strand waren begin jaren zestig heel wat welgestelde aardige, grijzende, goed gebruinde heren in strakke, zilverkleurige slipjes mijn favorieten, want die vijftigers en zestigers hadden onveranderlijk een tiet vol met poen en om me te laten nöken door een lager technisch geschoolde flenzenstanzer uit de vier ploegendienst zonder condoom met rouw randen rond zijn brokkelige nagels in het Vliegenbos of Oranjewoud op een opblaasbare luchtmatras die langzaam leeg loopt door de dorens van een braamstruik daar bedankte ik toch echt voor, want je blaast je eerst een half uur het leplazerus en om je buiten adem te laten opkrikken door lager technnisch geschoolde ruwe klanten met hun holpijp gaat mij net een brug te ver, dan nog liever een academicus uit het juridische veld die als vrijetijdsvulling berg beklimmen heeft en jodelt als een Zwitser tijdens het orgasme. Over berg een dal; klinkt mijn hoorngeschal. Heeft ook te maken met twee reetbruine ogen.

Zoiets als een luchtmatras wordt snel een twistpunt onder gevoelsgenoten! Blaas jij of blaas ik, jofele pik? Daar kon je uren over doorgaan dus werd het gewoon wie het langste lucifers houtje trok. Gaat 't nou in het leven om de dikste l*l (drieletterwoord; plat voor manlijk geslachtsdeel) de sappigste k*t (drieletterwoord; plat voor vrouwelijk geslachtsdeel) of om de dikste porte monee en de grootste benzineslikker?

Ik denk het maar eens aan Wim D. te gaan vragen die het astrologisch tot op de bodem uit kan wichelen met zijn wichelroede.

Je moet verder wel aan je eigen goesting in het seksjuwelen leven tegemoet komen, maar dat betekent nog niet dat ik Jan en Alleman zo maar straffeloos in mij op neem! Ik ben Syb Soa niet, ddie langharige druiloor van die pop band, maar het is wel heel eigentijds dat al die teven uit de dicos rond lopen te waggelen met een broek vol schimmels en een zootje venerische aandoeningen waar geen genezing meer voor mogelijk is!Over de van der Wal die het schip keert gesproken, zeg! Zullen we het daar eens even over heb ben bij gebrek aan verdere serieuze werkzaamheden?Die Friese veneriese discotheekwijven hebben allemaal treurig hangende kwarkbillen. Ik heb veel liever een schoon gewassen, manlijk ingestelde academicus in bed waaraan ik na afloop vraag als ie voor Pampus ligt: "Advocaatje leef je nog?" Net als in dat kinderrijmpje over Pampus Apen Drillen. Dan zet ik wel even een kleuter stemmetje op, alhoewel ik in eerste instantie niets heb met die actie groep "Rijg een kleuter aan je leuter"! Ik vind dat verkeerd. Ook de Heilige Schrift waarschuwt daartegen.Wist U dat ik in de eerste klas van het christelijk lyceum in de Moreelse straat te Amsterdam door een half dozijn klasgenoten gepakt ben in de kleedkamer van de gymzaal? Ik had er geen enkele moeite mee hoor! Ik heb ook geen verzet geboden! Integendeel! Bejjebesodelatafeld! Ik denk dat ik ze zelfs onbewust heb opgegeild en uitgedaagd! Nee, daar heb ik geen trauma van over gehouden, hoor! Ik vond het gewoon lekker! Ik wist mij gewoon een soort Boontje die om zijn loontje kwam op dat geheiligde moment. Jack and the Beanstalk of zoiets. Het was meer een puike leerschool voor later. Ik heb er zo mijn voordeel mee kunnen doen! Zal ik je die fotos van mijzelf in dames kleding toch nog even voor de zekerheid laten zien?Is puik illustratie materiaal voor je artikel of die lessen maatschappijleer! Nee? Nou, dan niet! Het leven is een eenmalige aanbieding!"Ik bedank hem voor het edelmoedige aanbod en besluit ruim op af stand van deze vreemde, bi zarre, ontaarde man te blijven en mij niet te laten mee slepen met zijn wilde fatasieën en afwijk ende gedrag, hoezeer mij dat ook boeit als buitenstaander en te denken geeft. Noemt de de door hem bewonderde Rotterdamsse Ria in de Lorum, in- en in keurige echtgenote van de direkteur van Calvinist Artists, die naar zij zegt nog nimmer een scheve schaats heeft ge reden in seksjuweel opzicht, hem niet in een brief vol komen immoreel? En was hij daar niet weinig trots op? Hij wel! Die Frank Forrest.Wat een Catpissmotherfuckersholyshit Asshole toch?

OVER KUNST PRATEN ZONDER ZWAARWICHTIGE WOORDEN? JA, DAT IS MOGELIJK! (DEEL 2)

2011-04-14T05:34:00.001-07:00

OVER KUNST PRATEN ZONDER ZWAARWICHTIGE WOORDEN? JA, DAT IS MOGELIJK! (DEEL 2)

Zodoende stelt auteur dezes vragen over de kunst en beantwoordt ze ook nog in een vloek en een zucht en dat is meer dan een klucht, dat is reality TV en dan is TV NIET de afkorting van Transvestite.

Een groot gedeelte van mijn betoog zal worden gewijd aan de beschouwing van een aantal belangrijke maar ook totaal onbelangrijke werkstukken die de pretenties van de maker niet waar maken. Hoe bedroevend!

Dit is heel zeker niet het minst boeiende deel van mijn betoog in Deel 3 zult U ondervinden. Immers, de moderne kunstenaaar stelt de oppervlakkige beschouwer op het eerste gezicht voor menig raadsel of kruiswoord puzzle, die hij tevergeefs tracht op te lossen en zich de hersens af pijnigt tot aan migraine aan toe, maar een millimeter verder komt hij niet.

Wij beschouwen o.a. de vele imitatie Picassos, zoals de zogenaamde, zelfbenoemde Picasso van Amsterdam in zijn schamele pogingen de grote voorbeelden na te volgen en een aantal andere kunstenaars van diverse aard en kwaliteiten.

Auteur dezes neemt U als kenner van het veld mede naar boulevards van artistiek mededogen en duizelingwekkende vergezichten over berg en dal vervuld van het hoorngeschal van Fred van der Wal, maar ook brede panoramas van lieflijke kleuren, terwijl hij onderdehand zijn zoetgevooisde stemgeluid in het snoeperige rozevingerige oortje laat klinken, want via het oor is de weg naaar de k*t nu eenmaal zoals wij heteromannen allen weten, onderdehand steelse blikken werpend op de curve van Uwe borsten, billen en wat dies meer zij aan heerlijkheden des vlezes om zo nu en dan in momenten van uiterste inspiratie terloops zijn handen te laten wappperen onder Uw gesteven etage rok, en langs llijnen van geeledielijkheid even met de virtuele lift ter hoogte van de derde verdieping, zodat het spirituele peil snel daalt en de bloedddruk nog sneller stijgt. Goed voor de aanmaak van dopamine en feronen.

Laat de gelukshormonen stromen. Artiesten zijn nu eenmaal stuk voor stuk geilneven en/of- nichten.

Toch kan zich slechts op deze wijze een frisse, verrassende kijk op het artistieke leven van de eigen tijdse mens in rap tempo ontwikkelen.

Wat wil auteur dezes eigenlijk behalve grijpen en graaien, snokken en snaaien? Ach, weet hij veel!

Voor alles wil onze Fred van der Wal U ter wille zijn en dat hij daar heel ver in gaat heeft menigeen tot schade en schande moeten ervaren. Is hij dan niet de rappe ruitenzoeker en flinke stevigerd? De barricade kunstenaar? De profeet van het ongerijmde? De ondernemer van het ongewisse?

Door roeien en door ruiten?

Ja, hoor, hij is het allemaal en nog veel meer, waarover later, veel later.

Voor alles wil hij U wel in Uw waarde laten , zo lang hij seksjuweel zijn zin maar krijgt, de kleine dwingeland uit piemeltjesland.

Hij wil voor alles U verklaringen geven voor het onzichtbare dat de kunstenaar zichtbaar wil maken en dat gaat ver. Wij denken dan aan het sprookje van vrouw Holle. Hij dringt de kijker niets op, integendeel, prijst zijn eigen werk voortdurend aan en kraakt het werk van de colle gaatjes even hard af en wel met verve.

Hij wil bemiddelen tussen het kunstwerk en de wijd open staande in- en uitgangen van de onbevoordeelde kijker, die de intrinsieke waarde van het kunstwerk door de open poriën van de huid naar binnen opslurpt en zich op verkwikkende wijze laat laven aan andermans/-vrouws genie. Even de batterij op laden.

Zelf moet de de lezer cq –es kiezen, oordelen, verwerpen of accepteren en dan moeten wij weer aan die in- en in slordig levende Ramses Shaffy denken met zijn lach, huil, bidt en bedonder. Rare vent die Ramses, daar heb ik nooit eeen eitje mee willen tikken. Hij zal wel regelmatig de lullensmid hebben moeten bezoeken.

Daarom poog ik bevattelijk te schrijven voor de eenvoudigen van geest die ook wel een willen weten van hoe en wat en waar het om gaat in het kunstenaarsplantsoen.

Kunst is nu eenmaal gesublimeerde kinky sex, anders was ik er nooit aan begonnen.

Gewichtige taal wordt bij voorkeur vermeden in de rondgang die U met onze kunstartiest maaakt door heden, verleden en toekomst en Fred van der Wal gaat U als goeroe voor op Uw levensspoor, maar wij dienen vooral niet te vergeten dat elke goeroe een giro heeft.

Mag ik effe vangen, ligt hem in de mond bestorven.

Elk wanbegrip wordt trouwens ontmanteld en gefileerd tot op het kunstbot, slechts het filigrain van het zenuw weefsel blijft over en dan zult U zeggen: Geen gezicht 2011. Existentiële angst wordt aldus afdoende bestreden en zo hoort het ook. Liefde zonder vrees, schreef Chesser toch? Om die reden vraag ik de cursiste van de vrouwelijke kunne een doorkijkbloese te dragen en leuke niksigheidjes aan lingerie er onder. Graag geparfumeerd op de zeven Heilige Plaatsen. Een aardige schaambos, maar is de poes geschoren, dan is er nog niks verloren. De cup size doet er niet toe.

De opzet van de zondagmidag causerie is min of meer origineel; het is eigenlijk een verslag, een slijtageslag als The Battle Of The Bulge, een denkbeeldig twistgesprek onder sloten

drank en schalen bitterballen, een voortdurende interactie met enkele geperveteerde kunst vrienden en evenveel halluvve gare kunstvijanden, over onderwerpen die diep gaan en ook nog ver, waarbij het bekende Truth or Dare een grote rol speelt.

Zang en dans op tafel is geheel niet uitgesloten, maar van een uitvoerige befpartij voor de klok twaalf slaat op het grasgroene laken van het biljart van Arti et Amicitiae kan geen sprake zijn, maaar is het één minuut na twaalven, Triple Witching Hour, kan er weer van alles. Een nieuwe dag, een nieuw geluid.

Elke aanwezige speelt zijn eigen rol, zingt zijn eigen lied en heeft alle ruimte voor artistieke inbreng op elk vlak onder het motto Kom In De Kring Doe Je Eigen Ding en zing, zing, zing, kleine klotebibber mmet je boterbabbel!

Wij menen als recensent te mogen zeggen dat auteur van dit stuk er inderdaad aardig in is geslaagd de draad vast te houden en de boeiende en o-zo-belangrijke gesprekken over ditjes en datjes op artistiek gebied op een dusdanige wijze in te leiden , dat diepe inzichten worden verworven alsof het niets kost en aldus verdieping na verdieping in de geest via mind fucking praktijken geconstrueerd worden. En waarom ik nu plotseling aan die lullige film van de familie Trapp moet denken zou ik toch echt niet weten, want ik zie toch echt veel liever de film Gooische Vrouwen om kennis te nemen van het Ware Leven!

OVER KUNST PRATEN ZONDER ZWAARWICHTIGE WOORDEN? JA, DAT IS MOGELIJK!

2011-04-14T05:30:00.001-07:00

OVER KUNST PRATEN ZONDER ZWAARWICHTIGE WOORDEN? JA, DAT IS MOGELIJK!

Ik heb een grote hekel aan collegaatjes die denken dat ze met nep-filosofische flauwe kul aan moeten komen dragen als het over kunst gaat. Hoe dommer het collegaatje, hoe ingewikkelder zijn onduidelijke, schijnbaar hoog dravende mededelingen. Ik kan U namen noemen van deze lijders aan de doe-maar-moeilijk-dan-lijkt-het-nog-wat ziekte. Een uiting van de vaderlandse domineees cultuur van hoor wel naar mijn woorden maar zie niet naar mijn (artistieke) daden, nat die zijn niet om aan te zien ondanks jaren academie blote wijven klup.

Wij leven naar men zegt in een zeer verwarde tijd, waarin normen en waaarden overboord wworden gekieperd als de stront emmer aaan boord van dat leuke zeilbootje van die weblogger, hoe heettie ook weer. Vergeten, omdat er niets aan die meneer te onthouden viel.

Niet dat het mij is opgevallen dat we het zo moeilijk met ons zelf hebben, maar dat is een andere zaak.

De devaluatie van de kunst en de minachting voor kunstenaars heeft het maatschappelijk denken geïnfecteerd. Een zomergriepje.

Menigeen wil onze tijd verstaan, zijn bestaan zin geven, het persoonlijke geluk najagen als hoogste doel, en mee praten over licht en uitzicht in het kunstenaarsplantsoen.

Niet gehinderd door enige kennis van zaken kan een enkeling soms toch nog aardig uit de hoek komen als uitgerangeerde wetenschapper met een puik maandgeldje en een slagschip vaan een kijvend wijf.

Wat drijft de kunstenaar behalve vervulling van zijn honger naaar sex, drugs, rokkenrol en rolletjes bankpapier om rond te lopen in bordelen en speelholen met zóón tiet vol met poen dat de habitués bij het blek dzjekken denken met het uitbotten van een trans te maken te hebben.

De ware kunstenaar maakt openbaaar wat er aan verboden verlangens, tegen natuurlijke begeertes, duistere kinky sex driften, sadomasochistissche koortsachtige dromen van niet te beteugelen rituele lusten en liefde in het mensenhart leeft en groeit en altijd weer boeit.

Welnu, zegt auteur dezes, die U wel even wil voorlichten in uwe onnozelheid en onwetend heid; ocharme, ieder levensfase kent zijn charme en daarmee uit met de fluit, draaien aan het wiel in een kiel met een blauwe ruit, net als Michiel de Ruyter.

Voor wie niet in de gelegenheid was van uit zijn kleine achtergrond zich intensief bezig te houden met de Kunsten en in het bijzonder de moderne kunst, die ons regelmatig voor onoplosbare raadsels plaatst met zijn banaliteiten en platitudes, lijkt het een barrière die gelijk een kaasteelmuur niet te nemen valt.

Hij/Zij raakt de weg kwijt in de jungle van de vele kunstverschijnselen en modestromingen van het moment, zo vluchtig dat hij er slechts hijgend achter aan kan hollen.

Auteur dezes neemt de lezer(-es) liefdevol bij de hand, vervuld van dubieuze bijgedachten uiteraard, daar is hij als licht ontvlambaar tiepe kunstenaar voor. Zal hij U met een virtuele machete een weg voor U banen door het oerwoud van de vele kunstbeschouwingen en soms weinig aangename kunst uitingen?

Voorwaaar ik zeg U: Ja! Dat zal hij!

En zult U nieuwe inzichten verwerven en een gans andere set aan morele overwegingen in geplant krijgen?

Ja, hoor, het hele pretpakket ligt voor U klaar!

Fred van der Wal (U vraagt? Wij draaien!) neemt de lezer mee naar het kunstenaarsplant soen, waar het in de rozentuin aangenaam vertoeven is met een keil, anders niet, dan blijven de dorens over. Zie de magistrale studie over dit onderwerp: “Send me the roses, tomorrow you’ll take the thorns”.

Mahlzeit dus.

Zo heb ik mij al voeg tot doel gesteld de (on)zin van de moderne kunst U kenbaar te maken als Uw lijf therapeut, door U iets te laten zien, het tipje van de geslsuierde muze op te lichten van heur mini jupe opdat Uw droom werkelijheid wordt, anders heeeft U er nog geen zak aan. .

Je m'excuse pour les éventuelles erreurs linguistique, zei de boer. Zo riep ik eens in een chique typisch Frans trut restaurant in Langres luidkeels “Vive la France et la bière Hollandaise Mayonaise”, hetgeen mij eerst op tien seconden stilte kwam te staan en daarna op applaus.

Geeft niks meneer van de Wallen, zult U zeggen in Uwe vergevingsgezindheid, hetgeen ik minzaaam accepteer indien U niet verder gaat en mij mijn weg met U laat begaan anders zeg ik ook : Krijg nou wat!

Er zijn namelijk kantjes aan mij, nou, niet om over naar huis te schrijven en ik dan toch soms zó lelijk doen tegen mensen die het beste met mij voor hebben, maar dat houdt het spannend, zullen we maar zeggen.

Chantilly lace (with a pretty face)* is er niks bij als we het over mijzelve en mijne neigingen hebben, vergeleken qua complicaties van ontwerp en uitvoering.

Het leven blijft kantklossen en doorknopen, dan zie ik nog Catharina S. op de fiets met haar kantkloskusssen de Nieuwe Spiegelstraat en mijn bestaan uitfietsen sept. 1967 in heur witte jas met die goudkleurige speld die een blaadje eikenloof verbeeldde.

Les één dus.

Zodoende stel en beantwoord ik Uw vraag naaar de zin van Uw leven, Uw sluimerende verlangens, Uw onvrede met Uw habitat, allemaal zaken die die het wezen van de moderne kunst raken. Vraagt aan Freddy en het komt voor de bakker!

De fifties rock song Chantilly Lace vertolkt door The Big Bopper, tiepe Fatso The Cowboy, jammerlijk omgekomen samen met Buddy Holly, de zingende bril en Ritchie Valens, een southern ogende altoos glimlachende dikkige vetkuif die de tophit Donna zong en ooit de lieveling der homoseksjuwelen was.

(wordt vervolgd)

ZE ZEGGEN GELD BRENGT GEEN GELUK. IK GELOOF DAAR NIETS VAN!

2011-04-14T05:30:00.000-07:00

ZE ZEGGEN GELD BRENGT GEEN GELUK. IK GELOOF DAAR NIETS VAN!

Eigenlijk voel ik me beter dan ooit. Ik ben gezond. Gelukkig heb ik goede genen en sterke benen die de weelde dragen.

Een gesprek over het belang van een flinke dosis creativiteit en praktisch verstand.

Wat vindt u zo interessant aan het rijke milieu dat u beschrijft in Uw biografie?

Ik ken heel wat goed gesitueerde mensen die er een royale levensstijl op nahouden. Ze hebben een mooi huis, een chique auto, een aantrekkelijke vrouw in spannende lingerie met opgeschoren bikinilijn, gladde oksels en benen. Moderne epicuristen. Levensgenieters. Geen tobbers, maar dobbers en een dobber komt altijd boven water.
Het zijn misschien wel snobs in de ogen van hen die moeizaam door het leven schoffelen en zich over het milieu druk maken of zorgen over de allochtonen literatuur hebben, die ik in principe niet lees, maar ik voel toch sympathie voor de well to do bovenklasse als ik soms weken laang in hun ruim bemeten tuinen, zwembaden en villas verwijl.
Mensen met negatieve compensatiedrang zeggen dikwijls ‘Geld brengt geen geluk’.
Ik geloof dat niet echt.
Van geld kan je genieten. Heel intens. Piet platzak de pleurislijer gaat maar op een bankje aan de zuid boulevard van het ordinaire Zandvooort zitten met een lik ijsje in zijn hand, dan is ie ook gelukkig, denkt ie.

Geef mij maar die rijke klasse van patsers, proleten en jofele pikkeen, die houden van exclusieve wijnen, van bijzondere auto’s, mooie, sensuele, aaibare vrouwen, die hun poes niet met miauwen over het allochtonen probleem of met pissen verslijten.
Toch eet ik net zo lief in een goedkoop eethuys als Het Broodthuys in Leeuwarden als in de Coupole in Parijs.

Ze beweren dat ik ondanks mijn miljonairstatus mijn dochter van de voedselbank laat vreten.
Haar man is bij haar weg gelopen en nu leeft ze van een bijstandsuitkering met drie kinderen. Een ieder moet ergens van vreten. Ik zou het geen enkel probleem vinden als ze uit de voedselbank hamburgers zou halen die de houdbaarheidsdatum al lang hebben overschreden en duidelijk fosforiserende groene plekken vertonen, licht geven in het donker, dan kun je altijd de weg naar je mond vinden. Van de frisse dus!

Bij elke hap van mijn biefsstuk die ik naar binnen werk in de besloten sociëteit Arti et Amici tiae te Amsterdam, denk ik echt geen seconde aan de hongerlapjes in de Serengeti als ik een glaassje Ammareto of bellen konjak naar binnen klok.
Enkele webloggers betwijfelen mijn financiële status. Ze vergeten dat je met twee grote villas al gauw miljonair bent. Het geld zit grotendeels in de huizen. Toch liggen hier afschriften van bankaccounts met zes cijfers voor de komma. Neee, ze zijn niet welkom hier.

In het begin van mijn carrière als weblogger werd ik niet goed begrepen. De meeste gewetens volle “kenners” van het Vkblog schreven: ‘Ach, hij zou beter kunnen ophouden met schrijven. Hij is uitgeluld! Hij moet maar gaan schilderen, maar dat kan hij ook niet!’
Het hoort bij de salonsocialistische kinnesinne kultuur in Holland, het domineesland bij uit stek. De kliekjesgeest, de inburgerlijke pvda mentaliteit die mij wezensvreemd is.
Wie vallen mij voortdurend aan? Aanhangers van de partij van de afgunst, groene linske humorloze juffrouwen. Thuisbreisters die op Donald Duckschoenen in zelfgebrejen truien rond lopen die op een uitgerekte, oversizede sok met een knol er in lijken.
Gefrustreerde, talentloze collegaatjes, uit het maatschappelijk bestel gezette randfiguren met dranakproblemen, arbeids ongeschikte rancunelijers, halve psychoten, gepensioneerde leraren Nederlands, rabiate wijven van non valeurs en een uitgerangeerd, drankzuchtig Haarlems leraresje dat al om tien uur ’s ochtends ladderzat op de bank in de Viva ligt te bladeren en zich het schompes rookt aan zware sigaretten. De langzame wals van een gedoseerde zelfmoord.
In Vlaanderen waren de reacties wel meteen positief op Basic Publishing en Writeshistory wat mijn teksten betreft. Dat ronde, Vlaamse, gul ronddborstige ligt mij wel. Ik hoor tien keer liever het Vlaams dan het Fries.

U staat bekend om uw research. Alles is gedocumenteerd. Voor Uw weblogs over de context van beeldende kunst was dat allicht niet anders?

Ik heb heel veel gecorrespondeerd met archieven en medewerkers van musea. Vooral drs Marina R. is mij zeer ter wille geweest in het verschaffen van inside informatie over ICN en verschafte mij eeen promotie werkstuk over het decennia lange hap-snap aankoopbeleid van de overheid. Ik kom daar nog op terug. Het is een heel geccompliceerde zaak.

Neemt de research nu minder tijd in beslag dan vroeger?

Ik verloor vroeger meer tijd, omdat ik in heet begin nog niet genoeg wist. In de jaren tachtig deed ik er een halve dag om een tekst of een ingezonden brief zo mooi mogelijk te schrijven. Nu schrijf ik al meer dan 20 jaar over beeldende kunst. Het heeft mij een bepaalde reputatie opgeleverd. Collegas zijn bang voor mij omdat ze zelf doorgaans niet kunnen schrijven of schilderen.
Ik ken het kunstenaarsmilieu dus vrij goed.
Ik laat mijn teksten soms ook een enkele keer nalezen door vakmensen. Immers, betrapt een lezer me op ook maar de minste fout, dan denken mensen meteen dat ook de rest van het verhaal vol onwaarheden zit.
Eigenlijk ben ik zo nu en dan een new journalist, ik presenteer feiten die ik ken of die ik bestudeerd heb, een enkele keer in de vorm van een verhaal, novelle of schets.
Dat is immers veel indringender dan een droog artikel. Je kan dat niet allemaal zomaar uit je duim zuigen.
Soms kom je uitgerangeerde academici tegen die mij met hun gefrustreerde vrouwtjes de les pogen te lezen over een onderwerp waaar ze niets van af weten, dan licht ik ze geduldig voor en ontvang dankbare mails, waar ik heel blij mee ben.

U heeft veel collegas personages neergezet die gedreven worden door blinde ambitie, geebrek aan talent en onnozelheid. Vanwaar die interesse?

Overambitieuze, domme, talentloze mensen zijn tot waanzinnige dingen in staat. Het heeft te maken met woede, narcisme en psychopathie.

Heel wat auteurs schrijven om hun demonen te bezweren. Is dat ook zo bij u?

Nee. Ik schrijf om de dingen een chronologische plaats te geven. Je maakt de gekste dingen mee. Een of andere Friese meneer die geen werk heeft en ’s nachts weblogs schrijft over mijn werk of waar ik woonde en waar totaal niets van klopt. Hij beweerde meer van mij af te weten dan ik zelf wist.
Eigenlijk schrijf ik heel graag en er spoken altijd ideeën door mijn hoofd en dan denk ik ‘Hier wil ik iets over schrijven of dàt is de moeite waard’.
Het kost mij geen enkele moeite. Ik schud het zo uit mijn mouw. Tussen twee lachbuien door schrijf ik. Het schrijven gaaat ’s ochtends het best.
Als mijne kop zo barstensvol gedachten zit dan probeer ik door middel van het schrijven weer orde te scheppen. Ik heb nooit een gebrek aan onderwerpen. De manier waaróp ik het zal schrijven, de stijl, dat vind ik niet het moeilijkste. Ik roffel het uit de toetsen. In het begin corrigeerde ik de tekst niet eens op spel- en stijlfouten

Schreef u ook als adolescent?

We moesten op de kweekschool verhandelingen schrijven voor het vak Nederlands bij meneer Kip, soms over de meest onmogelijke onderwerpen. Ooit luidde de titel ‘Het land achter Gods rug”. Ik schreef toen slechts een enkele zin ‘Dat land bestaat niet’.
Ik moet zeggen dat de directeur van die bekrompen christelijke kweekschool er nog vrij goed op gereageerd heeft. Wel kreeg ik een 1 voor de moeite. En 500 strafregels. Ik was toen al 21 jaar. Zinloos. Het kenmerkt de Hollandse schoolmeesters mentaliteit. Drie maanden voor het hoofd akte examen haakte ik af. Nooit spijt van gehad, ook niet toen ik een paar jaar in financieel kommervolle omstandigheden moest leven. Van 1965 tot zomer 1968 had ik soms niet te eten.

Had u een gelukkige jeugd?

Absoluut niet. Vele huiselijk geweld, verwaarlozing, ziekte, pro juventute. Op de lagere school ging ik een half jaar niet naar school als 7 jarige en zwierf door Amsterdam, langs de grachten en in de havens in gezelschap van ontheemde oorlogskinderen. De mooiste tijd van mijn leven.

U praat in werkelijkheid in gezelschap niet graag meer over het verleden. Omdat die episode uit uw leven te pijnlijk is?

Ik vind: wie er iets over wil weten, moet mijn weblogs maar lezen.

U bent sinds vier jaar de geliefde van Isis Nedloni. Heeft zij een grote invloed op u?

Zeker. Vraag het haar maar. Vroeger was ik echt een wild beest. Een drankorgel. Ik zou nu niet stellen dat ze me getemd heeft, soms kan ik nog wel eens losbarsten. Maar laat ons zeggen dat ik toch wat beheerster ben.
Vroeger liep ik rond met Ibicenzer cowboylaarzen, een Afghaaanse jas, die ik voor 200 gulden kocht in 1967 bij Willem de Ridder, in de Alexander Boersstraat, waar het kantoor van Hitweek was gevestigd, Amsterdam zuid. Hij importeerde ze uit Afghanistan. Ik liep rond een gescheurde jeans of een strakke roze broek, brandgaatjes van de sjek in mijn truitjes, ik dronk veel, zocht ruzie, ging op stap met jongens met eeen Porsche of met de Amerikaanse paracommando/kunstenaar Michael P. Dat is toch allemaal veranderd.

Zijn er zaken waarover u spijt hebt?

Nee, ik heb geen grein spijt. ‘I never apologize’, een credo dat ik onderschrijf. Spijt is wat de bok schijt. Ik kan ook niet tegen sentimentaliteit. Mensen die voortdurend zichzelf beklagen en die verdrinken in zelfmedelijden: vreselijk. Ik vertel de waaarheid en niets meer daan de waaarheid. De meeeste collegas hebben in het leipespeis gezeten. Ik ga weinig met ze om. Ze zijn op de vingers van één hand te tellen en dan houd je nog genoeg vingers over om een glas Gato Negro aan te vatten en een stick tusen wijs- en middelvinger te houden.
Ik ken een artiest die opgevoed is door vrouwen. De vader afwezig.
Het verklaart zijn gebrek aan loyaliteit. Er is iets mis gegaan in het identificatie proces. Het heeft geresulteerd in een labiel, onbetrouwbaar, jaloers, ontevreden karakter. Daar wil ik niets mee te maken hebben.
Ik denk dat een gebrek aan sentimentaliteit en een dosis praktisch verstand heel belangrijk zijn voor de gemoedsrust van een mens. Ken je de boeken van Charles Bukowski? Fante? Johnny van Doorn? Schitterend, een geknipte handleiding voor het leven.

Waarmee bent u nu bezig?

Ik ga een aantal boeken publiceren, dit jaar komen er vier uit. En er zijn tentoonsstellingen vast gelegd tot in 2012. Ik ben een zondagskind.

Boek "Zit er nog leven in je scheur?" Bestseller?

2011-04-01T12:05:00.000-07:00

BOEK "ZIT ER NOG LEVEN IN JE SCHEUR?" BESTSELLER?

“….EN NA DAT PIJNLIJKE GROTE ZWIJGEN IN HET UITMUNTENDE CHINESE RESTAURANT TE AKKRUM ONTWEKEN WIJ ELKAARS BLIKKEN SCHUW EN GINGEN WEER ALS EVEN TEVOREN VERDER MET DE HAAIEN VINNENSOEP SLURPEND OP TE LEPELEN, WANT DIE KUN JE VANZELF NIET KOUD LATEN WOR DEN VOOR ER VINNEN IN GAAN GROEIEN!”

Het aangrijpende boekje van de Rotterdamse Ria LaRivière met de titel “Een scheur in je leven” (of was het “Is er nog leven in je scheur?” Excusez! Ik ben de titel even kwijt!) maakte enige indruk op U en sloot naadloos aan bij Uw er varingen sinds 1964 met tal loze vertegenwoordigers van de evangeliese en charismatiese bewe ging?

Nu heb ik weinig met Rotterdammers en met Rotterdamse kunstenaars of Haarlemse kunstenaars helemaal niet, dus dat komt goed uit. Okee, ik vond C.B. Vaandrager wel een baanbreker, maar de rest. Daan van Golden beroemd door een handjevol schilde rijen uit 1964 , roem waar hij nu nog op teert, dat is mij te kort door de bocht. Ik heb een Rotterdamse kunstenaar leren kennen die hier in de Bourgog ne vlak bij woont en die fijne meneer heeft tijdens de openings toespraak minderwaardige opmerkingen tijdens een opening van mijn schilde rijen gemaakt in Musee Maupertuis, omdat ik niet de laatste mode wens te volgen van flauwe videootjes en fotootjes van het tiepe een plaatje bij een praatje.
Toevallig stonden er Nederlandse vrienden van ons naast hem die het onmiddellijk hebben door gebriefd. Ik heb die meneer daar op per email de toegang tot ons huis ontzegd want ik laat me niet koeio neren door een dillettant.
Ria heeft ook niet voor eeuwig alle sympathie mijnerzijds, want ze is veel te mager, slaapt slecht, is onrustig in bed en daar zal ik niets aan toe of af doen, want eenmaal gezegd, blijft gezegd en dat staat als een huis in de Vinex. Op betonnen palen! Hooguit voor twintig jaar, dat soort nieuwbouw wijken, terwijl ons huis in 1790 werd gebouwd naar men zegt, maar dat dondert allemaal niks. Ria? Geen echt monumentale vrouw! Iemand waar je na één seconde al aarzelend Yes tegen zegt omdat No out of the question is, dan moet je wel. Wat zij ook vraagt, dat doet er niet toe. Ze krijgt van mij het voordeel zonder twijfel. Prima gerestaureerd , geparfumeerd, redelijk gekleed en aardig gekapt boven de hersens die werken tegen de klippen op, zegt ze, daarom is ze broodmager en dan al die problemen met het Leven met een grote El, dat gaat niet in je kouwe kleren zitten. Aldus gaat zij niet geheel pro bleemloos door het leven, soms met groen haar soms met blauw haar, soms in een Hummer, dan weer op een opoefiets! Nou U! Kommermaareensom in ingeslapen evangelieland waar iedereen in een zesdehands middenklasser rijdt!

Ik schreef haar na haar teevee optreden in “Man Vrouw” dat het fascineert hoe goed sommige vrouwen zich verbaal kunnen uiten wat het ervaringen en emoties betreft. Om jaloers op te worden. Nooit zal ik haar achter naam meer schrijven als de la Rivièra, behalve nog één keer in een tot nu toe ongepubliceerde tekst van een jaar geleden waarin nu eenmaal achteraf geen verandering in mogelijk is omdat de samenhang anders helemaal zoek is, dat heb ik haar bijkans onder tranen beloofd toen ik hartstochtelijk om vergeving mijner zonden jegens haar smeekte, knielend voor haar met mijn hoofd in haar schoot, grienend als een hyena in het plaatselijke Chinese restaurant! Na heel wat glazen bier en wijn overigens, toen ik snikkend (het ging echt zo van: boehoehoe) door de knikkende knieën ging en voor enig houvast al weer haar boven benen oneindig kuis, doch stevig en bijna liefdevol omvaamde om voorlopig niet meer los te laten- hebben is hebben en krijgen is de kunst- met mijn altoos zweterige jatten en mijn wijd uitstaande vilten ouwe mannen oren, mijn aardappelneus waarboven gniepige, ontstoken rode ogen waar het oogwit geel van ziet, geplaatst in mijn aangezicht, dat knobbelige kalende hoofd onder de roos schilfers met de doorgegroeide wenk brauwen, terwijl ik met ene gemene wellustige grijns net bedacht dat het beter is twee dijen in je handen te hebben dan tien in de vogelvlucht, op bijkans symboliese wijze mijn gelaat in heur met mijn tranen doorweekte schoot legde waar ik toch even niet van terug had en zij ook niet omdat ik zo naar knoflook rook en zoals iedereen weet is dat geen aangename lucht! Publiekelijk gestorte tranen zijn nog altijd de mooiste tranen en het is grote mode, dat gejank van mannen aan de voeten van de dames, daar vallen ze alle maal als een blok voor. Het was al met al bijkans een negentiende eeuws romanties tafereeltje, een genre schilderij van een kwijnende jongeman met edele dame, die de houdbaarheidsdatum al lang voorbij was. Toch houd ik van die adembenemende klasse licht belegen dames, want zij zijn door de wol geverfd als geen andere…en dat moeten we hebben. Ze weten dat ze op hun retour zijn en zijn daarom kneedbaar der, toeschietlijker en begrijpender voor een man met zo zijn heel specifieke wensen wat de intieme omgang betreft dan de jongere garde en echt voor alles in. Ik ben ook zo tegen maagden, dara val ik bij in slaap! Het moet flink beduimeld wezen, anders is er toch geen lol aan te beleven! Je moet toch ook wat als artiest, nietwaar, anders verlies je je geloofwaardigheid! Ik bedoel; ik probeer er geregeld ook maar een punt aan te lullen!
Daar waren de omstanders allemaal heel blij mee, net als ik en ook mijn wederhelft applaudisseerde spontaan en daar na gingen we maar weer verder met de haaievinnen soep, want die kun je niet koud laten worden! We hadden ondertussen heel wat bekijks tijdens die act! Zo zie je hoe gemakkelijk je malkander kunt vinden als je niet door dogmas wordt gehinderd en je bordje al tijd op tijd leeg eet of soep lepelt met een vork in de kommotie! Haar boek is een ijzersterk werk! Ik sta er nog steeds vierkant achter! Ik heb er met vele verontruste kritikasters uit de gristelijk kring over gesproken en niemand kan haar haarscherpe analyses tot nu toe weer leggen of evenaren!Toen ik het las? It completely knocked me down! Ik beleefde weer die verschrikkelijke tijd tussen 1963 en 1966 in dat afschuwelijk gristullukke gezin van mijn vriendin Els .Ik kan en wil er niet over praten! Ik heb nog minstens een of twee keer per week nachtmerries over die tijd. Je hoort van die fijne gristenen ook geen rechtstreeks eerlijk kommentaar op dat boekje van Ria.
Men mokt, bokt, snokt, moppert, mompelt, mummelt wat in de rafelige befbaard uit de tande loze mond, verklaart haar voor kompleet ge stoord alsmede “van den duivel” en gunt haar “De Wraak Des Heer’n” op haar bordje waar des ochtends in de artistieke,aardige aangekle de centraal verwarmde flat in Rotterdam alleen maar knapperige cornflakes op liggen en voor niets anders plaats is dan een glas vers geperste jus d’orange plus –heel verstandig-ter preventie van een en ander een dozijn vitamine tabletten om de vrije radicalen in de bloeds omloop te bestrijden,maar ik vraag me nog steeds af wie er gestoord is en van de duivel of de wraak van omhoog verdient!Die evangeliesen die haar meedogenloos in de rug aan vallen kiezen niet de kant van het gemanipuleerde,n iet alleen geestelijk, maar got betert ook nog vaak fysiek misbruikte slachtoffer, maar heel hypokriet de kant van de daders! Daders zijn populair in rechts orthodox christelijke kring om dat zij het daar aangehangen macho principe huldigen waar bij alles van manlijke zijde wordt goed gepraat,zelfs incest. Je dochters onteren wordt daar met Bijbelteksten gestaafd en geaccepteerd. Men ziet in die kringen vrouwen uitsluitend als neukvee dat in de keuken thuis hoort als een koe met een (trouw) ring door haar neus in de stal in haar eigen –maar nog liever in ander mans- stront! Wie als een mij bekende ouderling zijn dochters jaren lang gebruik van maakt op onoirbare wijze (vader is de dader) hoort in de bajes en niet in funktie voor de gemeente met een schijnheilige glimlach op zijn smoel die er op gebeiteld lijkt.Er heerst een kultuur van verzwijg en in evangeliese kringen die op het misdadige af en zeer bescha mend is.En zo wil men als gristen een getuige voor de wereld zijn? Laat me niet lachen! Christelijke citroenen worden nog steeds voor kalvinistiese knollen verkocht of is het juist omgekeerd? Enfin; knollen zijn het, knollen blijven het, die fijngriste lijke kollegaatjes van me…Ik kots niet op ze, daarvoor vind ik ze te onbenullig! Ik vind het allemaal zo knollig en drollig, dat miljeutje!

Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter

2011-03-23T01:55:00.000-07:00

Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter

Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter.

Ik bedoel het echt allemaal heel serieus. Ik ontmoette jaren gele den de oud recensent van de kunstredactie van Elseviers Magazine, die niet alleen een interessant ogende echtgenote heeft, goed van belijning en zo, kleding smaakvol, verbaal begaafd, zakelijk ta lent, staat op de markt met een kraaam vol snuisterijen uit Bali, maar waar ik het binnen twee minuten al nergens met hem over mee eens was en dat is meteen al veel belovend, want dan heb je tenmin ste nog iets aan gespreksstof.
De meeste webloggers bijvoorbeeld willen mee praten over de socio logische context van de beeldende kunst, maar weten nergens iets van af en gaan dan nonsens debiteren.
Nog erger zijn de ongeschoolde kunstartiesten die denken literatuur te schrijven door allemaal hoog dravend pseudo filosofisch geleuter op te schrijven.

Die ex-recensent was een nieuwkomer in het beeldende kunstenaars plantsoen, wist nergens iets van af, maar trok alles in twijfel wat ik te berde bracht en dan kijkt hij vreemd op als hij na een paar bezoeken over en weer de deur uit wordt getrapt.
Natuurlijk heb ik gelijk, dat staat buiten kijf.
Ach, beeldende kunstenaars met hun aan- en inhang; ik heb er geen hoge pet van op. Ik moet altijd wat weg slikken als ik bij zo iemand op bezoek ben. Over het algemeen zijn ze zeer links en pacifisties georiënteerd, zo lang het ze zelf goed uit komt en de uitkering maar binnen komt. Ja, dan kunnen ze overdag lekker slapen omdat ze zich schamen voor hun bestaan. Ze zijn zo humaan en menslievend, zo tolerant, zo ruimdenkend, maar het is allemaal even vrijblijvend en gespeeld.
Nee,d an heeft U aan mmij een goeie.
Wie geen rancune kent of geen vijanden heeft, die heeft geen karakter.
U kent uiteraard de min of meer in het kulturele haven gebied van Rotterdam bekende Repelsteel Bemel mans, met iedereen bevriend, altijd in de weer met lekkere dingen kokkerellen, vrouwtje verwennen, de katten eten geven als zijn dasje goed zit of druk doende glaasjes vol te schenken, voortdurend even vrolijk en opgewekt, de hele dag van tralalala…ziet overal de de zon schijnen, zelfs nog met een zonnebril op onder de dekens in de donkerste pool nacht tussen de dijen van het lieve vrouwtje als hij op de bef toer gaat.
Hij riep bij de eerste ontmoeting in ons huis verrast uit dat hij nu een kunstenaar had ontmoet die nog serieuzer was dan hijzelf, hetgeen mij weer zeer verraste.
Ik ben zelden serieus genoemd. En dan moet U weten dat menig op art. 31 gereformeerde grondslag heel fijngelovige meneer en me vrouw mij een buitengewoon ontuchtige sadomasochistische bisexuele lingerie fetisjistische promiscueuze gederailleerde, dwangmatig door sex geobsedeerde losbol vindt, die volgens hen bij maanlicht in dameslingerie door de tuin walst op die vreselijke muziek van Strauss en zich bij vol daglicht laat afzwepen door zijn Meester(es) op de maat van de stampende accoorden en het dwingende ritme van The Velvet Underground.
Ik zou willen dat het waar was, maar dat kost heel veel ccentjes en die besteed ik veel liever heel anders dan in de bedstede van een betaalde juffrouw.
Soms amuseert mij dat wel, al die christelijke vooroordelen, maar ik vind het ook vaak heel ergerlijk, want ontkennen helpt toch niet, dan maak je jezelf nog meer verdacht bij die fijne gristenen.
Maar ja, er wordt toch niet naar mij geluisterd.
Het verschil tussen R. en mij is dat hij een optimistische romanticus en een hedonist is en ik een pessi mistische realist en in mindere mate een hedonist.
And the twain shall never meet ( ?) en dat is maar goed ook, zegt U ?
Daar geloof ik dus niets van, want hij heeft toevallig wel een heel fijne fiets met open kettingkast plus eenentwintig versnellingen en ik een ouderwetse velo van mijn overleeden schoonvader met maar drie ver snellingen, dus voor de tweede colline vanaf Couloutre naar Donzy moet ik al uitgeput van mijn dertiger jaren rijwiel af stappen en een heel stuk lopen met een kop als een tomaat en dan gaat hij er als een speer vandoor, kijkt even achterom en wuift even uitbundig. Ik doe dan met een gezicht als een oorwurm uiter aard alsof ik niets zie, want je moet toch wat.

Ik ben niet iemand van compromissen uit gemakzucht en amuseer mijzelve uitstekend. Iemand heeft in de zeventiger jaren van de vorige eeuw een boek over mij willen schrijven (een ex-leraar met zes M.O. aktes die nu al lang is overleden) en dat was net in de tijd dat ik al herhaaldelijk zei dat ik het modewoord 'evaluatie' zo verschrikkelijk vond - het wordt nu een beetje minder gebruikt. Die man wilde een boek over mijn werk waarin op iedere bladzijde iets uit mijn werk of leven krities zou worden geëvalueerd en Freudiaans geinterpreteerd, naar de mode van die tijd, waar ik toen al fel op tegen was. Dan is het toch wel duidelijk dat ik tegen de keien sta te preken. Ik heb die uitgave ook afgewimpeld, net zoals ik de kunsthistoricus Dr. G. Birtwistle van harte bedankte in 1983 om een artikel over mijn werk voor het Ste delijk Museumjournaal te schrijven want daarvoor vond ik het veel te vroeg. Hij ontkent nu overigens dat aanbod te hebben gedaan en dat is weer heel tieperend voor een gereformeerde glimpieper.
In 2003 vroeg ik hem een voor woord te schrijven bij een catalogus van mijn surrealistische werk 1964-1984, dat nauwelijks is geexposeerd, maar daar voelde hij helemaal niets voor, want kunsthistorici varen graag op veilig, die schrijven nog het liefst over dode kunstenaars, die kunnen tenminste niet tegen spre ken.
Ik weet ook heel zeker dat hij door gefrustreerde vrijgemaakt gereformeerden als de de latent homo sexuele Groninger H. en de van zijn gereformeerde geloof afgevallen gefrustreerde tekenleraar M., de poepkliederaar uit Kampen, die zo graag in het geheim poep- en piessex porno boekies verzamelde en de tekenleraar J. uit Groningen tegen mij opgehitst is.
Het was daarom niet alleen maar prettig om in Frankrijk te zitten, soms voelde ik mij de laatste jaren zeer ontmoedigd en heel erg gedeprimeerd in het calvinistische Nederland. Ik had ook jaren lang last van zware astmatiese klachten en chronische bronchitis, die zo ernstig waren dat een ziekenhuis opname noodza kelijk bleek, anders had ik hier nu niet meer gezeten, ik ben bijna gestikt, kreeg zelfs last van ern stige evenwichtsstoornissen en dat is hier voorgoed voor bij.
De lucht in de Bourgogne is de zuiverste van Europa en anders is daar wel de afwezigheid van Neder landse collegaatjes en mijn Pulmicort inhalator waar ik reuze baat bij heb.

Amsterdam vond ik altijd al erg provinciaal, vergeleken bij Parijs of Londen. Dat programma van Ber nard Pivot, dat proberen sommige mensen in Nederland te imiteren, zoals Adriaan van Dis, maar die hebben helemaal niet die woordenstroom op niveau, de parate kennis, een grapje hier en daar, one liners bij de vleet, gelardeerd met wise cracks, rond te strooien als pepernoten door de goede Sint.
Als je ziet hoe die arrogante Pivot behandeld werd door een stom dronken Charles Bukowski! Heel Franrkijk kocht de volgende dag de boeken van Bukowski.
Die man (B.P.) heeft die boeken echt bestudeerd, die las toch vier, vijf boeken in één week en bij saillante passa ges legde hij papiertjes. Dat hebben we in Nederland niet. Ze zitten hier maar wat uit hun vette nek te kleppen en te leuteren. Als je de kunstkritieken in de Elseveire las van hier boven genoemde kunstcriticus, één en al gelul, die man had geen verstand van wat hij schreef, dat was een ex-direceur van een soort theater waar kindercircus Elleboog op trad. Of ze laten de mensen even voelen: ach, we hebben het hier even over Nederlandse literatuur c.q. beeldende kunst, maar ik heb natuurlijk veel meer verstand van de Amerikaanse of de Engelse, zoals dat bekakt sprekende bisexuele NRC fatje Adriaan van Dis.
Dat is in kranten ook zo. Als een Nederlander iets citeert, dan citeert hij iedereen behalve een andere Nederlander, want hij is bang voor provinciaal aangezien te worden.
Neem nou het uit Amerika overgewaaide afgrijselijke verschijnsel van de stand up comedian. Ik vind het walgelijk. Iedere platte mislukte komiek denkt in Nederland een Lenny Bruce te zijn. Als ik een cabere tier hoor raaskallen over koningin Beatrix die anaal geneukt wordt door meneer de potsenmaker zelf op het toneel en door zijn naar binnen gestompte keiharde dikke cabaretlul een bebloed poepertje er aan over houdt, dan bekruipt mij een gevoel van er gernis.
Ik vind het geen majesteitsschennis, hoor, daar ben ik teveel republikein voor. Ik vind het helemaal niks. Zouteloos. Ik zou ‘m graag eens op zijn bek slaan. Ik vind ondanks mijn aversie tegen art. 31 aanhangers de vrijgemaakt gereformeerde Hans Werkman trouwens de meest lezenswaardige literatuur kritikus in Nederland.

U dacht in het begin dat Fransen niet tot de menselijke soort behoorden ?

Inderdaad. Ik sprak zo nu en dan de eerste maanden hier in de Bourgogne nog wel eens een Engelse dominee (Trevor Bryan) uit Cosne en het eerste wat ik hem vroeg of die Fransen Aliens waren. Are they really human? Vliegende Schotel piloten, van die kleine mannetjes met grote, rare ogen dacht ik, op zijn best, maar dat was toch niet zo volgens hem.
Hij vond ze wel suspicious, maar dat treft ; dat ben ik ook. Onderdehand is hij van zijn vrouw gescheiden die na een mislukte zelfmoordpoging weer stevig aan de hasj is en heel relaxed met een gebutste guitaar (met een etiket er op: this machine kills !) op straat in Nevers zestiger jaren liedjes zingt over peace and love, dat het antwoord in de wind ligt, vervolgens de konsekwentie trekt en met de pet rond gaat.
Je moet hier trouwens alles zelf doen, dan red je het, dat is wel waar.
Het is pionieren in Frankrijk.
In Nederland bemoeit iedereen zich met de ander; hier bemoeit men zich hoofdzakelijk en bij voor keur alleen met zichzelf. Een verademing. In Nederland luistert de ene helft van de bevolking de andere af. Dat hebben wij in ons laatste huis in Friesland zelf ervaren. Daar waren we heel snel achter. We hebben met heel wat hier gevestigde Nederlanders een zeer goede band en dan bedoel ik niet die categorie die hier twee maanden per jaar verblijft en dan gauw weer naar Rotterdam vertrekt om thuis kerstmis en oud jaar te vieren. Het is ook een heel ander slag dan hetgeen zich in Friesland vestigt en daar blijft hangen.

(wordt vervolgd)

Brief van een moeder aan haar zoon die ze nooit gezien heeft

2011-02-04T02:17:00.001-08:00

Brief van een moeder aan haar zoon die ze nooit gezien heeft

Juli 2002 ontving ik een brief van mijn biologische moeder, die mij in samenwerking met de vader nog voor mijn tweede levensjaar weg gaven aan de grootouders waar ik op groeide.
De vader zag ik zelden en mijn moeder een maal per jaar een uurtje op mijn verjaaardag. Ze vond het een “opgave “om te komen. Haar drie kinderen had ze nooit gewild, beweerde ze elke keer. Belangstelling toonde ze niet.Ik weet nog dat ik een keer vroeg:
”Wie is die Mevrouw?”

De brief:

Voorthuizen 2-12-04

L.S.

In al je zogenaamde schijfsels die jij voor literatuur verslijt, maar in wezen pornografische vullis zijn die strafbaar in de zin vaan de wet zoals mij mede gedeeld is door de Stichting Verzet 1940-1945 die achter mij staan als ex-verzetsstrijdster in het bezit van het verzetsherdenkingskruis, vermeld je o.a. dat je altijd maar wat aan liegt, dat heb ik al veel eerder gemerkt uit verhalen over jou die de ronde doen in familie kringen.

Fred van der Wal: De kwalificatie vullis is voor de rekening van briefschrijfster die behalve de Roomse catechismus nog nooit een behoorlijk boek heeft gelezen. Haar drie kinderen nooit gewild tijdens haar 6 jaar huwelijk? Was ze in die jaren dan afwezig of er niet helemaal bij met haar kop toen ze op de krik werd genomen? Verzetsstrijdster? Zoals iedereen na de oorlog in zijn/ haar verhalen “verzet” had gepleegd door een eigen geteeld sigaretje te roken, op de zwarte markt een brood voor 100 gulden te kopen of een keer naar radio Oranje te hebben geluisterd om het gewauwel van koningin Wilhelmina uit Londen te horen. Het verzet stelde niets voor. Amateuristische padvinderij van een stel psychopaten die onder normale omtandigheden in de bajes of het gekkenhuis waren beland.
Verhalen die de ronde doen in familiekringen? Ze nam geen deel aan familiekringen.

Enige op- en aanmerkingen op jouw afgedrukte leugens: Ik ben nooit onder psychiatrische behandeling geweest van een psycholoog of psychiater. De pastoor van ons dorp heeeft mij de absolutie gegeven en ik ben vrij van elke schuld na mijn askruisje en besprenkeld te zijn met wijwater. Ik zal in gewijde grond begraven worden. Jij niet als anti-papist. En ik heb nooit niet helemaal gesproken over ons uitgeebreide verzetswerk, dat zo gvaarlijkw as dat we met het hele gezin, jou incluis, in het concentratiekamp hadden kunnen belanden. Achteraf gesproken zou dat een aardig lesje voor jou zijn geweest, want wie niet horen wil moet voelen, missschien had je dan een toontje lager gezongen, want zoals de ouden zongen piepen de jongen. Je beweert dat het slecht met mij is afgelopen? O, ja? Slecht? Hoezo slecht? Ik ben er beter aan toe dan jij als gore uitvreter en parasiet van de maatschappij.

Fred van der Wal: De al of niet plaats gevonden psychiatrische behandeling van mijn vader en moeder heb ik uit de mond van mijn grootouders en tante gehoord. De pastoor werd in 1963 op mij afgestuurd door de zo genaamde “moeder”, om de enige, Heilige Roomskatholiek kerk te aanvaarden als enige autoriteit op aarde en de Paus als God. Ik heb geweigerd het dorpspastoortje te te ontvang en. De roomse rituelen deden mij denken aan de midddeleeuwen.
Merkwaaardig dat een zogenaaamde verzetstrijdster het conccentra tiekamp ziet als ideaaal opvoedingsgesticht. Mevrouw heeft een leven lang haar tweede echtgenoot, een beroepswerkeloze loodgieter in de WAO verzorgd en met de paplepel als een baby gevoerd.

De jaren dat ik voor J. en S. ging zorgen deden mij mijn drie kinderen vergeten. Het was alsof ik ze nooit had gehad. Ik ben 9 jaar werkzaaam geweest in de maatschappij als 4 talig steno typiste op een groot scheepvaartkantoor met doorgroeimogelijkheden-ik typte de lange lijsten met aankomst en vertrektijden van schepen de hele dag uit tegen een hongerloontje- en wat deeed jij behalve in je nest liggen rotten als verwend kring in een Heemsteedse villa en meiden achterna lopen door de zogenaamde artiest uit te hangen die je niet bent en nooit zult zijn? Ik heb gewerkt voor Mr. Ivo Möller, consul-generaal van Denemrken, een eerbaaar persoon met eeen hoge status en de advocaten Mr. M.G. van Hall en Mr. A.C. Olislagers, hoog staande figuren met een moraal waar jij nog niet aan kunt tippen.

Fred van der Wal: In roomse kringen is de reikwijdte van het geheugen omgekeerd evenredig met heet aantal zetels dat de KVP in de 50-er jaren in de tweede kamer haalde. Het is mooi dat de mevrouw die zich mijn moeder durft te noemen een ondergeschikte positie als typgeit verwierf, daar zult U mij niet over horen.
In een Heemsteedse villa in mijn nest liggen rotten? Hoe geheel anders was de werkelijkheid. Ik stond elke dag om half zeven op om naar de halte van bus 3 aan de Binnenweg te lopen om kwart over zeven om vijf jar lang naaar de Da Costakweekschool, Koepellaan 8 te Bloemendaal te gaan. In de Heemsteedse villa heb ik gewoond van 195 -1967. Na de kweekschool werkte ik zwaar onderbetaaald anderhalf jaar in een antiquariaat in Amsterdam centrum. Geld interessseerde mij niet in die tijd.

Heb jij ooit ook maar iets nuttigs uitgevoerd in je verspilde leven? Of alleen slechts 9 jaar (!) steun getrokken van de zogenaamde BKR regeling waar je niet in thuis hoorde. Vanaf het begin moest je echtgenote voor het inkomen zorgen zoals de gewoonte in jouw familie was?

Fred van der Wal: In 1964 haalde ik mijn diploma van de kweekschool als onderwijzer met de aan tekeningen gymnastiek en handenarbeid. Sept. 1965 werd ik lid van een Haarlemse kunstenaarsgroep. April 1966 vertrok ik van de hoofdakte 3 maaanden voor het examen om full time te gaan schilderen en werkte tegelijkertijd in een antiquariaat te Amsterdam. De acht jaar BKR waren geen fullt ime BKR jaaren, maar gedeeltelijk door mijn verkopen.Mijn echtgenote gaf een middag in de week les aan een bijscholingscursus voor docenten. Van 1974 -1976 was zij adjunct directrice akademie De Schans te Amsterdam. Jaarlijk exposeerde ik mijn werk 12 tot 14 keer per jaar. Het betekende per dag een 10 uur werken aan mijn tekeningen en gouaches. Ik woonde in de Nieuwe Spiegelstraat en mijn atelier was op drie minuten loop afstand aan de Prinsengracht.
Na 1972 kwam de belangstelling voor mijn werk in een stroomversnelling. Ik werd lid van Arti et Amicitiae en Pulchri Studio.

De aanslag op het pand Utrechtsestraaat 40 in 1947 is weer gefantaseerd door jou met jou zelf aals held vaan het verhaal, terwijl je nog geen 5 jaar oud was. De waarheid is zo:
Ik had net Bobby op bed gelegd om hem een schone luier te geven. Net verlieten wij de slaaapkamer toen de kogel in sloeg, dwars door de ramen. Jij was niet eens thuisop dat moment; je was weer eens in de Palestrinastraat in de Concertgebouwbuurt bij je grootouders om verwend te worden.

Fred van der Wal: Ik stond voor het raam van de kamer die uitzag op de tuinen achter de Utrechtsestraat
Ik hoorde een schot. De kogel sloeg 10 cm. Boven mijn hoofd door het raam achter in de muur.Ontsnapt aan de dood voor de tweede keer nog voor mijn vijfde levensjaar.

Onze winkel in de hoofdstraat van Renkum was een kapitaal pand door je opa voor ons gekocht. Het hele interieur had hij ook betaald, we kwamen in een gespreid bedje terecht. Je vader had nog geen jaar ulo en moest aan het werk omdat hij in Amsterdam de hele dag rond hing in slecht gezelschap of op het voetbalveld.
Onze boekhandel was erkend door de Vereniging ter Bevordering van de belangen van de boekhandel als enige boekhandel in Renkum. Wij hadden een uitleen leesbibliotheek van 6500 boeken in maar liefst vier taalen, voor die tijdd een kapitaal, een bescheiden kunsthandel, als die nog had bestaan hadden we jouw werk nooit aangenomen omdat we alleen met echte kunstenaars om gingen, met schilders, schrijvers en in Renkum beroemde dichters, waar jij wel op neer zal kijken. We hadden een klein filiaal in Heteren, dat stond op mijn naam. Wij werkten voor ons geld, dat heb jij nog nooit gedaan als uitvreter.

Fred van der Wal: Uit het relaas blijkt dat mijn ouders een winkel met inrichting kado kregen als huwe lijks geschenk. Niets op tegen, maar geen eigen verdienste waar mevrouw zo hoog over op geeft als haar ideaal.

Ik ben geen orthodox roomse katholieke vrouw want ik ben het met de paus en de kerkelijke wetten niet eens als gescheiden vrouw.
Waarom ben je zo stinkend jaloers op een integere begaafde kunstschilder Henk Helmantel? Ik heb Henk opgebeld en die liet zijn minachting voor jou en je werk duidelijk blijken, dat zegt mij genoeg. Hij zei letterlijk:
“Ik heb nog nooit geen goed schilderij van die van der Wal gezien. Als kunstschilder kan ik hem niet erkennen. Ik heb nu eenmaal een naaam en hij niet. Ik heb zelfs nog nooit van hem gehoord. Ook mijn manager drs. Van Seventer kent hem niet en dat zegt genoeg!”

Fred van der Wal: Ik vind het geen aanbeveling als iemand voor de roomse kerk kiest of hij nu orthodox is of niet. Jaloers op Henk Helmantel ben ik niet, want een ulo leerling die nooit een boek leest, daaar wil ik niet zo veel mee te maken hebben omdat daar niets mee te besprekee valt. Ik heb Helmantel twee maaal ontmoet in zijn huis en eenmaal bij een cconferentie van vrijgemaaakt gerformeerde art. 31 tekenleraren die zich kunstenaaars noemen. Ik heb geen sympathie voor roomsen noch voor gereformeeerden.
Als Henk Helmantel beter uit zijn ogen had gekeken dan had hij bij zijn manager Hans van Seventer twee schilderijen kunnen zien die deze doctorandus van mij kocht. De naar binnen gekeerde, niet al te ruime blik van Helmantel is uitsluitend op zichzelf en ezeltje schijtgeld gefixeerd.

(wordt vervolgd)

BEELDENDE KUNSTENAARS IN HET BILDT.

2011-01-29T23:21:00.000-08:00

BEELDENDE KUNSTENAARS IN HET BILDT. SCHRAALHANS KEUKENMEESTER: HIER VERKOOPT MEN TOVERBALLEN.

Kunstenaars centrum Aerden Plaats ,voorheen de Witte Klok, van de groep Uytlandse kunstenaars, voor heen de Bildtse kunstenaars. De naam van de illustere groep kreatievelingen verandert met het jaar. Niet iedereen is welkom in dit amateuristische gezelschap. Zo werd ik mei 2010 niet langer gaccepteerd als exposant door de akela van het stel, Mevrouw Zwijnenburg persoonlijk zonder verdere toelich ting. De reden is wellicht dat mijn echtgenote van haar een schilderijtje had gekocht, hetgeen in Friese kunstkringen onder collegaatjes als een zwaktebod geldt.
Na een verblijf van acht jaar in Frankrijk waar minder bekrompen opvattingen onder kunstenaars geldden kwam het ons vreemd voor.

Over enkele kunstenaars van de groep Uytland heb ik een lovend weblog geschreven en aangeboden een profiel van hen in een komend boek van mij op te nemen. De betreffende kunstenaars keken alsof ze stront roken en reageerden afwijzend met het argument: “Zeker aan ons ook nog geld willen verdienen, hè? Wij willen alleen door het Stedelijk Museum of meneer Huub Mous in een boek komen, maar zeker niet via jou!”

We wonen in een vrijstaande, hypotheekvrije nieuwbouwvilla en een hypotheekvrij Maison Grande in de Bourgogne want voor afbetaling hebben we minachting. Dat bazuin ik graag rond omdat het de waar heid is en te laten zien dat wie het breed heeft het ook breed laat hangen. Achter mijn rug om rept de broeierige Friese artiesten congregatie dat ik een “patser” en ook nog een “proleet” ben.
Ik zeg daar op: “De luizige, pluizige kunstartiestjes kunnen beter jaloers op je zijn dan dat ze van je vreten!”
Ik ga als genie nu eenmaal liever om met de boys die de Rolex over de mouw van het Armani colbert dragen dan een plestik kermisklokkie vaan de Hema en of ze het dan via de drugshandel of over de ruggen van de vrouwtjes verdiend hebben zal me een dikke worst wezen want aan een boom zo vol geladen mist men een paaar natte pruimpjes niet als gezonde Hollandse jongen met een broek vol liefde en mededogen.

Een stiekeme, lasterlijke reactie van een lampenkappen kunstenaar van de Nieuwe Bildtdijk op mmijn weblog, dat niemand van de ach terbakse Uytlandkunstenaars zogenaamd ooit las, maar onderdehand, een reactie zogenaamd uit mijn naam gedaan, deed voor mij de deur dicht. Ik mailde het IP nummer door naar de Akela van de Uytland groep, de volvette veertig plus Mevrouw Z. met een klacht hierover. Uiteraard ontkende de lampenkappenkunstenaar in alle toonaarden zijn betrokkenheid.
We waren in elk geval niet meer welkom bij de artiestjes van de Uytlandgroep.

Eén van die kunstenaars, een zekere S. met slechts een been deed aangifte tegen mij wegens “ doods bedreiging”. Nooit verder iets van gehoord. Soms zie ik ‘m rijden in zijn aangepasste invalide Goggomobiel en dan kijkt ie hatelijk mijn kant op.

Een week of twee geleden was ik op een vrolijk avondje bij kunste naar Leopold Wijdeveld waar een grijze mevrouw zich beklaagde dat ik haar man al twee (!) keeer eeen invitatie per mail voor een tentoonstellingsopening had gestuurd.
“ We voelen ons gewoon gestalkt!” klaagde de vroeg bejaarde onaanzienlijke grijze muis p huilerige toon. Gotsamme, ddacht ik, als je daar op moet om je laading af te schieten als man word ik nog liever homosuweel.
Even later mocht haar mannetje, een gepensioneerde journalist van eeen flutblaadje een ellenlang verhaal vertellen over hoe zijn Alter Ego onder de naam Dwaalgast op het strand in een duinpannetje terecht kwam waar ie op de tast een meneer Kwaaitaal tegen kwam en een zilveren lepel vond waardoor ze in eensgezindheid naaar huis strompelde en de jeneverfles opende. Er kwam geen end an het zouteloze gelul van de beroepsoudenhoer.

Waar exposeren de Uytlandkunstenaars? Oudebildtzijl. In een inge slapen dorp waar nooit iemand komt. Eeuwen geleden ontstond deze suffe dorpsgemeenschap rond de uitwateringssluis(zijl) aan de drooggelegde Middelzee. Het dorpsgezicht ademt nog steeds de sfeer van vroeger. Alsof de tijd is blijven stil staan. Een enkele auto uit het jaar nul rijdt schokkend voorbij.

In het gammele expositie gebouw dat nu de Aerden Plaats heet-voorheen De Witte Klok- maakt men ken nis met de hedendaagse kunst van dit gebied, hetgeen het ergste doet vrezen. Het peil valt dan ook niet mee van de kunstwerken.
Eeen journalist noemde het “goedwillende amateuristische rotsooi”. In schreeuwende kleuren brullen de Karel Appel imitaties van de muur. Elke bejaarde kunstschilder van het wad noemt zich bij de dorpspomp een “Jonge Wilde” ook al trekt ie al tien jaar AOW.
Het Bildtse landschap heeft een grote aantrekkingskracht op arme kunstenaars vanwege de gammele, goedkope dijkhuisjes die voor een krats verkocht werden aan behoeftige kunstenaars met hun aan- en inhang.
Velen hielden het er slechts één seizoen uit en waren niet bestand tegen de lange winters in het waddengebied. Kunstenaars zijn nu eenmaal fysiek slappe, gevoelige tiepes, die doorgaans niet bestand zijn tegen te grote uitdagingen. Nog voor zij een speld horen vallen barsten ze al in tranen uit.
Tijdens zomermaanden waait de geur van Rooie Libanon en ander drugsvergif de fietser tegemoet van uit de schamele vissershutten en doet de wielrijder bijkans naar adem happend van zijn velo de dijk af storten. Zadelpijn. Het rijwiel kan gelijk door naar de Kringloop. Als ik drie maal met me fietsbel bel, nou, dan weet je het wel.
Wisselende groepsexposities van Kunstkring Uytland tonen een grote gevarieerdheid van middelmatige tot zeer slechte kwaliteit en er is informatie over mogelijkheden tot atelierbezoek, want bij menig kunstenaar staat de thee van gisteren gitzwart te pruttelen op een waxinelichtje. Een lulverhaaal heeft de artiest altijd paraat over kommer en kwel.

Tevens kan men na de nep- en namaak kunstwerken de bijbehorende Julianakerk bezichtigen en kennis nemen van het verhaal achter dit voormalig doopsgezinde schuilkerkje van opstandige protestanten. Geen van de kunstartiesten bezoekt een kerk, dat is immers goed voor de burgerman.
Voor een kopje koffie of thee, met een heerlijk Fries Boterduimpje, strijkt men even neer in de theeschenkerij waar het heerlijk thee leuten is en de goed gevulde K. achter de toonbank een ieder glunderend te woord staat. Zij verstaat met enige moeite Neder lands. Meestal is zij in gezelschap van haar hoogbejaaarde, broodmagere echtvriend, type uitgeemergelde teringlijer, een Friese kunstenaar van het tiepe verre reizen, veel sterke lulverhalen en aanverwant geouwehoer onder een pijpje hasj.

Ik bezocht één keer de zondagse bijeenkomsten van de plaatselijke kunstartiesten van Uytland in De Witte Klok om het gemor van de artistieke bende aan te horen over de kwaliteit van de Shit, de goedkope wijn, de subsidie, de oplopende energieprijzen en de contraprestatie uitkeringen die al decennia lang waren opgehouden te bestaan. De kunstenaars repten van bittere arremoe om een leven lang sappelen maar zagen er welgevuld uit, in het bijzonder de fatso die achter de bar stond. Ze stonden tegen vier uur ’s middags op om nog net naar het loket van de bijstand te kunnen, dan leefde er weer.
Als je zo moet leven!

Tot 1 okt. dagelijks open van 10.30 tot 16.30 u.
dinsdags gesloten

Maanden oktober t/m april
open op zat en zon van 10.30 – 16.30 u.
gehele maand januari gesloten

ME TOETER WERKT NIET MEER

2011-01-09T00:10:00.000-08:00

ME TOETER WERKT NIET MEER

(Voor Toby Rix met zijn Toeterix)

M’n remmingen zijn versleten

En me toeter werkt niet meer

ik heb me lul versleten

As Heer in het verkeer

Me tank daar zit een lek in

De ballen gaan heen en weer

Daar reed ik haast lek op 'n willig reetje

As Heer in het verkeer

De lucht is niet te harden

Wat gaat me ding tekeer

Daar gaan de billen aan flarden

as Heer in het verkeer

Wanneer je na afloop bont en blauw ziet

Besef je des te meer

Een kunstartiest as Fred van de Wallen

wordt heus zo gauw niet

een Heer in 't seksjuweel verkeer

DE AANSTAANDE VAL VAN HET VRIJE WESTEN

2010-09-17T06:57:00.000-07:00

DE AANSTAANDE VAL VAN HET VRIJE WESTEN

Ben je niet bang dat je vrijheid van denken wordt bedreigd door de opkomst van de islam? De demografische factor, die niet bepaald in het voordeel wijst van het vrije westen dankzij de massale import van bij voorkeur Islamieten is een sombere wolk die boven onze cultuur hangt.

“Mijn vrijheid van denken als onafhankelijk kunstenaar kan niemand beperken, maar mijn vrijheid van handelen en van meningsuiting natuurlijk wel. Het zou wel eens heel slecht af kunnen lopen met onze Europese cultuur. De primitieve bevolkings groepen vermenigvuldigen zich heel wat sneller dat de beschaafde, ze hebben verder weinig omhanden en geen hobbies van enige culturele statuur dus grijpt men voor het aangenaam divertissement terug op het genitaal om de tijd te verdrijven, net als apen in Artis en de allochtonen zullen al een meerderheid vormen lang voordat ze zich aan onze cultuur hebben kunnen aanpassen, – als ze dat al zouden willen, want ookd aar heb ik mijn bedenkingen bij. Ik vrees een parallel met de val van het Romeinse rijk en de daarop volgende donkere eeuwen met hun terroristische activiteit en, brandstapels, folterkelders, politieke processen, galgen en terreur organisa ties”.

“Ik denk dat onze cultuur van binnenuit islamiseert vooral met medewerking van politiek links, voornamelijk de PVDA en D’66 in hun haat tegen het christendom en de vrijheid van onderwijs; de meeste stemmen gelden zeggen ze, maar het is veelzeggend dat een kleine minderheid van Islamieten grote invloed heeft op allerlei beslissingen waar autochtone Nederlanders kritiekloos in mee gaan. De christelijke kerken houden daar rekening mee: er is een nieuwe, invloedrijke, fanatieke, geweld dadige godsdienst verschenen in een klimaat waarin zij dankzij de algeme ontaarding al heel lang aan de verliezende hand zijn.
Je had laatst die bisschop die voorstelde om God maar Allah te noemen en Pasen te vervangen door een Islami tische feestdag, kerstmis af te schaffen, kerstbomen te verbieden op scholen, de geschiedenislessen over de holocaust te schrappen, de Joods christelijk wortels van de beschaving te ontkennen om de Islamieten te paaien, dat is allemaal heel veel zeggend en verontrustend.
Die Christen Unie minister van Middelkoop van binnenlandse zaken, die grijnzende meneer met dat onnozele gereformeerde konijnen koppie, voorman van de orthodoxe christenen, had er geen enkel bezwaar tegen dat een simpel schilderij van een varkentje een openbare ruimte uit moest omdat een meneer met Islamitische sympa thieën vond dat allochtonen daar wel eens aanstoot aan zouden kunnen nemen. De islamitische censuur is een feit.
Een cartoonist die Islamieten onwelgevallige cartoons tekende, Gregorius Nekschot, werd van zijn bed gelicht door een dozijn politie agenten met getrokken pistolen en in de cel gesmeten zonder aanklacht.
Gisteravond zag ik op de TV een zigeunerin die het normaal vond dat haar kinderen na het twaalfde levensjaar niet meer naar school gingen, want het behoorde tot de zigeunercultuur. De commentatoren liepen over van bewondering voor dit verwerpelijke standpunt. Het weke sprekende hoofd van Adriaan van Dis betuigde zijn begrip en instemming. Niemand van de linkse geïnviteerden wees op de leerplichtwet.
In Holland, het “gidsland” bij uitstek schreeuwt men moord en brand over de uitzetting van zigeuners uit Frankrijk, maar de poltiek correcte Hollanders vergeten dat het gaat om honderden illegale zigeunerkampen. In buurten waar zigeuners tijdelijk neer strijken in Frankrijk gaan de criminaliteitschijfers met sprongen omhoog. Ik weet dat uit ervaringen van een inwoonster in Cosne.
Ieder buitenlander moet zich in franrkijk aan de regels en wetten houden. Ik zie niet in waarom een groep overlast gevende zwervers dat niet zou hoeven.
De Islam komt politiek links goed van pas. Stemmen winnen van half analfabeten, dat is het enige dat de PVDA interesseert. Een principeloze partij. Ze vinden het geen enkel probleem dat Joden op straat worden lastig gevallen door jonge Marokkanen, maar het zijn nu de Joden die zondebok zijn, vervolgens de Christenen en daarna de socialisten, dat vergeten zij wel eens. In Antwerpen is door de aanhoudende Islamitische terreur tegen Joden nu de grote leeg loop begonnen. De kapitaalkrachtige ontwikkelde Joden vluchten naar de VS of naar Israel. Ik geef ze groot gelijk.
Mijn sympathie is altijd uitgegaan naar de SP, die staat voor wat zij zeggen. Denk aan minister Donner van Justitie, die meteen na de moord op Theo van Gogh voorstelde om de vrijheid van meningsuiting maar gelijk te beknotten om een wit voetje bij de fundamentalistische Imams te halen. Maar of we een knieval maken voor de islam of niet, het zal op de lange duur misschien geen verschil maken. Toch moet het vrije westen zich met hand en tand verzetten tegen de laatste kans die de Islam nu wordt geboden door de algehele onverschilligheid van een hedonistisch, moreel verzwakt, door en door corrupte westen om niet het gevaar te lopen dat de Westerse be schaving en cultuur voor goed wordt weg gevaagd.
Na WO II had je in Nederland de derde weg beweging die zich het liefst overgaven aan de Russen; Bij een gesubsideerde contraprestatie kunstenaar zag ik in de zeventiger jaren een curus Russisch op de tafel liggen.
Hij volgde die cursus om beter te kunnen collaboreren als de Russen waren binnen gevallen en zag al een baan bij een nieuwe Kommunistische Kultuurkamer aan de horizon gloren. Nu is hij Russisch orthodox katholiek en loopt in een soort jurk rond en schildert ikonen.

FRED VAN DER WAL: “DE GESUBSIDIEERDE KELDERKUNST VAN DE DE BKR WAS VOOR 90 % VULLIS”

2009-05-25T11:18:00.000-07:00

FRED VAN DER WAL: “DE GESUBSIDIEERDE KELDERKUNST VAN DE DE BKR WAS VOOR 90 % VULLIS”

Korte samenvatting van NRC artikel, aangevuld met eigen ervaringen
4 juli 2007

Kunst uit kelders te koop voor een euro. Schilderijen van kunstenaar Krudzlo brengen 1 euro per stuk op.

Vanaf vandaag zet het Rijk duizend afgedankte kunstwerken te koop op de veilingsite eBay. De kunstenaars zijn niet echt gelukkig met de veiling: „Nee, boos zelfs.”
Robert Kruzdlo (58) is verbaasd. Zijn Angst en onmacht voor de Derde Wereldoorlog schilderde hij zo’n 25 jaar geleden. Een grijsblauwe achtergrond met een tafel en een oranje mensfiguur. Een doek waarop hij zijn best deed. „Ik werd de Picasso van Amsterdam genoemd. Ik maakte geen troep.”
Maar het Instituut Collectie Nederland (ICN) noemt het werk „zonder kunsthistorische waarde”. Het ICN veilt vanaf vandaag duizend afgedankte kunstwerken op de veilingsite eBay. Vanmorgen plaatste het ICN vijftig stukken online. Daar komen iedere zondag om negen uur ’s avonds vijftig stukken bij. Allemaal voor één euro, tenzij de deelnemende musea anders willen, zij mogen zelf het startbedrag bepalen. Na maximaal tien dagen is het werk voor de hoogste bieder. Die meldt zich bij een depot in Wiegen.

Op 18 van de 29 kunstwerken van het ICN die om elf uur vanochtend te koop waren is inmiddels een bod uitgebracht. De meeste staan nog op het lachwekkende startbedrag van 1 euro.
De geveilde boedel is de erfenis van de Beeldende Kunst Regeling (1956-1987), waarbij kunstenaars als tegenprestatie voor een uitkering werk moesten afstaan aan de overheid. Vanaf vandaag wordt het samen met kunst uit vijf musea te koop aangeboden op internet. Zo’n duizend schilderijen, jurken (!!!), typema chines, kunstnijverheidsfrutsels en meubels die opgeslagen stonden in vochtige kelders.
Vergeten, aangetast door vocht, half verbrand soms, in elkaar getrapt. Geen museum wilde het hebben.

Kruzdlo vindt het jammer dat ze dat werk nu „weggooien”. Natuurlijk, het ís van de staat. En van die twaalfhonderd gulden heeft hij destijds goed geleefd en een forse pint gedronken in kunstenaarscafés tijdens verhitte debatten over Kunst met een grote K.
Maar het is kunst uit een specifiek, al bijna vergeten tijdperk waarin extreem linkse BBK artiesten de boventoon voerden door acties maar niet door kwaliteit van hun kunstwerken. In de ateliergebouwen hingen metershoge affiches van de CPN en wee je gebeente als je die bekladde dan kwam er alijd wel een subsidei kunstenaar verhaal halen met het schuim op de mond en een broodmes in de hand, zoals Fred van der Wal over kwam.
Kunstschilder Kruzdlo: „Eind jaren zeventig toen echt alles kon, de tijd van de grote cultuuromslag. Ik legde mijn ziel in elk doek. En als je dat inruilt voor een euro per schilderij – ik noem maar iets dan voel ik me daar niet lekker bij. Nee, boos zelfs.”
Kunstenaar Willem (1953) maakt zich echter geen zorgen. Ja, misschien schrik hij zich straks dood, als zijn werk online staat. Maar hij begrijpt ook dat eeuwig opslaan geen zin heeft. Dat kost energie. De schilder die geregeld exposeert kan zich wel ergere dingen voorstellen. Hij schonk ooit een werk aan het Boijmans Van Beuningen, dat niet werd geregistreerd. Bij de verbouwing raakte het beschadigd. „Bouwvakkers maakten er aantekeningen op en timmerden er een scherm voor diaprojectie tegenaan.” Het werk is inmiddels vernietigd. Bij het ICN gebeurt zoiets niet. Zijn werk wordt nu voor het eerst eens verkocht.
Kunstenaar Geert wist van niets. Van hem wordt veertig jaar oud schilderwerk geveild. F maakte destijds natuurlijk dankbaar gebruik van de BKR. De subsidie heeft hij daarom als enorme steun ervaren. Het gaat nu goed, vertelt hij aan de telefoon in zijn doorzonwoning in Amersfoort. Net terug uit Duitsland, waar hij veel verkoopt, en vooral ook in Japan.
Het ICN ziet geen reden tot onrust. Marina Raymakers, hoofd Communicatie ICN, benadrukt dat ze hun best hebben gedaan om kunstenaars in te lichten, via een aankondiging in de landelijke dagbladen en via de kunstenaarsvakbond FNV KIEM. Dat er naast een klassieke veiling in oktober ook voor eBay is geko zen, is een experiment.
„We wilden een eigentijds medium uitproberen”, vertelt Raymakers. Bij reguliere veilingen stelt het vei linghuis zichzelf wel garant voor de echtheid van een werk.
Fred van der Wal: Die garantie heeft de koper bij een internet veiling niet. In dit geval speelt het ver valsingsprobleem echter nauwelijks omdat het geen kunstwerken van enige waarde betreft.
Alles wordt verkocht, denkt Marina Raymakers. Zo niet, dan probeert het ICN het later nog eens. Want terug het depot in, „dat zou natuurlijk gek zijn”. Uiteindelijk vernietigen dus?
„We beslissen in oktober wat er daarna gebeurt.”

Reactie robert kruzdlo:

Leuk dat de SP aandacht besteed aan eBay verkoop. Maar jammer dat ik geen kritiek...analyse... opmerkingen...las. Hier dan mijn blog...voor hen die interessen hebben in kunst. Trouwens ik ben Maastrichtenaar, dan weet je het wel.
Groet kruzdlo

Reactie Fred van der Wal:

Mijn eigen werk dat in het kader van de BKR tussen 1968 en 1976 is aangekocht heeft van het ICN inder tijd de klassifikatie BCW (Bijzondere Culturele Waarde) gekegen en mag niet verkocht worden. Ik be hoorde bij de kleine tien pocent BKR kunstenaars die dat waarde oordeel van de erkende experts verkre gen en kan daar trots op zijn; het is spijtig voor heel wat brave goedwillende kunstenaars die dachten dat hun uil een valk zou kunnen zijn. Ik heb het traditionele middelmatige schilderwerk van Krudzlo bekeken hetgeen geen opwekkende bezigheid was en begrijp waarom het als overtollige meuk wordt afgestoten door het ICN.
De werken van Krudzlo zijn inderdaad zonder enige culturele of kunsthistorische waarde zoals het ICN reeds concludeerde, daar ben ik het volledig mee eens en het is nog mooi dat het per schilderij één euro op brengt. Krudzlo is een café kunstenaar die weinig voor stelt en zichzelf De Picasso Van Amsterdam noemt, hetgeen al genoeg zegt over zijn nooit waar gemaakte pretenties. Wellicht dat een enkele Zeeuwse artiest uit Kats of een slecht geïnfromeerde weblogger hevig onder de indruk is, maar de kunstkenner niet.
Geplaatst door: fred van der wal | 25 mei 2009 om 16:31

MATHILDE WILLINK: REMEMBER ME DARLING!

2008-12-19T01:07:00.000-08:00

Mail uitwisseling tussen drs. Huub Mous, ex consulent beeldende kunst Friesland en Fred van der Wal over het Museumplein te Amsterdam, Carel en Mathilde Willink, Gerard Reve, Ernts Jan Engels, Orlow, het atelier complex aan de Tweede Nassaustraat, gesubsidieerde kunstenma kers en ander klein leed.

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 13:28

Waarmede weer eens bewezen wordt dat foeballuh een proleten sport is voor studenten die hun hersens in hun achterpoten hebben zitten. Ik woonde van 1944 tot 1978 in Amsterdam en sprak Willink in 1967 eens in een antiquariaat in Amsterdam centrum. In het jaar 1976 was Mathilde Wil link aanwezig bij een expositie van mijn werk in een galerie in de Runstraat. Ik was gekleed in drie delig, donkergrijs streepjespak met bolhoed en paraplu als ware ik een figuur uit een surrealistisch schilderij van Ma gritte. Het artistieke hoofdstedelijke krullebol schorum droeg toen bij voorkeur Mao jasjes of het obligate spijkerpak met een pakkie halluvve zware van de weduwe uit de morsige kontzak gestoken, zoals de gemiddelde, talentloze tekenleraren nu in Fries land en Groningen nog steeds doen.
Mathilde poogde indruk op mij te maken door de trap van de eerste verdieping van de galerie af te dalen en voor mij op korte afstand haar rok op te schorten waaronder zij geheel sliploos was. Ik ben één van de velen in de hoofdstad die haar poes heb ben mogen aanschouwen en draaide me terstond gegeneerd om. Ik ben niet gediend van dat soort aan hankelijkheidsbetuigingen van vreemde, bizar geklede dames en hield mij altijd verre van het gedrogeerde tuig waar zij mee om ging.

Als Amsterdam zuid bewoner in de Palestrinastraat van 1944-1957 heb ik menigmaal op het IJsclub terrein dat nu Museumplein heet gespeeld en regelmatig de daar toen nog aanwezige WOII bunk ers beklommen, er fikkie gestookt, vuurwerk afgestoken, met pijl en boog plus houten zwaard rond gelopen en met de latere academicus Hans Laurentius gevoetbald en specifiek het koppen beoe fend.

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 13:38

Ik woonde jaren in de Nieuwe Spiegelstraat ter hoogte van het Kerkstaat kruispunt en zag Willink bijna dagelijks gearmd met Mathilde door deze straat lopen, toen hij nog niet de aanstellerij van hippe post Sixties kleertjes en lang haar zich had aange meten. Willink en Mathilde, beiden in Eng else stijl gekleed, zich onopvallend ge droegen. In de jaren zestig toen ik behoorde tot de vaste groep van Galerie Mokum schilders de “Nieuwe Figuratieven” heb ik meegemaakt dat Willink voor een groeps tentoonstelling in de galerie zijn werken kwam brengen met een bakfiets.
En dat Heer Mous kan geen Friese kunst aap of tekeleraar met schilderkunstige preten ties mij na zeggen! Nou U!

Huub Mous zei,18 december 2008 op 14:08

Ik pas. Gij zijt waarlijk wonderbaarlijk.

B. zei, 18 december 2008 op 15:32

‘t wordt haast tijd voor een Pleinmuseum

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 16:22

Eerder voor een Fred van der Wal museum met Huub Mous als onbezoldigde vrijwillige hulp sup poost derde klasse in uniform met banden van goudgalon en tressen om zijn importantie te bena drukken!

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 16:25

Het moment dat Mathilde Willink met haar gymnasium achtergrond zich aanmeldde bij het kunst his torisch insitituut was zij al ver heen en goed ingevoerd in het Amster damse coke circuit met zijn cri minele aanhang. Alleen onnozele, pukkelige student jes die nog nooit een teef hadden gekeesd hiel den hun adem in als die gedrogeerde slet voorbij kwam en haastten zich naar hun studentenkamer om zich te gaan afrukken. Ik speelde van jongs af aan met kinderen van hoeren, SS-ers, NSB-ers, psychopaten, moordenaars en inbrekers, was heel wat gewend als Amsterdammer.

fred van der wal zei,18 december 2008 op 16:28

Spelfout: Alleen onnozele, pukkelige studentjes die nog nooit een teef hadden ge keesd of onder d’r staart gekeken, hielden als academische adspirant kuttenkijkers hun adem in als die gedrogeerde, afgeneukte slet in haar Fong Leng todden voor bij kwam! En dat ze haar een kogel door d’r paar denkop hebben geschoten heeft ze aan zichzelf te danken, want wie met de Mob spot, zal het we ten!

Huub Mous zei, 18 december 2008 op 18:09

Die foto van Mathilde Willink komt uit de Nationaal Archief Beeldbank (http://beeld bank.nationaal archief.nl). Het was de enige passende foto van het Museumplein die ik kon vinden. Foto’s van de huidige situatie zijn zeer droevig. En van de vooroor logse situatie (ijsbaan) veel te romantisch. Over igens kan ik me niet herinneren dat Mathilde ooit in mijn bijzin haar rokken heeft opgetild om zo een blik te gunnen op het ontbreken van haar slipje. Ik was kennelijk niet interessant genoeg voor haar. Overigens ben ik graag bereid Fred van der Wal op zijn woord van eer te gelo ven, maar ik houd toch ook serieus rekening met de mogelijkheid dat zijn ietwat overspannen erotische verbeel dingskracht met zijn geheugen aan de haal is gegaan. Hoe dan ook, si non è vero è ben trovato.

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 21:33

Geachte Heer Mous,
Mag ik dan repliceren met het Latijnse spreekwoord: "Marcus Aurelius at liveras per ges as sureau gurrekies" (vertaald voor niet Latinisten: Marcus Aurelius at liever asperges als zure augurrekies).

Ik heb geen enkele sympathie voor dat vreselijke mens Mathilde ooit gekoesterd. Bovendien was mijn echtgenote bij die gebeurtenis aanwezig dat zij haar ongeschoren, weelderige poes ventileer de. Ik vermoed dat mevrouw Mathilde den Doelder Anschluss met mij poogde te krijgen net zoals de joviale Hoeratrut-schilderes Jacqueline de Jong in 1972 in het ateliergebouw aan de Tweede Nassaustraat Amsterdam. Eén van de vele vrouwen (en mannen) die mij in het verleden begeerd hebben. Als ik daar een boekje over ga open doen verbleekt de porno van Jan Cremer er bij tot een kookboek voor aanhangers van de art. 31 vrijgemaakt gereformeerde kerk buiten verband.
Wat mij overkwam op erotisch gebied als ravissant ogende barricade kunstenaar in het verleden reeds vanaf mijn twaalfde levensjaar (vroeg rijp, vroeg rot, vroeg wijs, vroeg zot) is Huub Mous als provinciale ambtenaar begrijpelijkerwijze nooit over komen.
Ik behoor niet tot de grauwe Friese doorsnee artiestjes die U gewend bent, Heer Mous en waar U op neer kunt kijken vanuit Uw academische Ivoren Toren.

Huub Mous zei, 18 december 2008 op 22:04

Tweede Nassaustraat? Dan woonde u in dezelfde straat als Ernst-Jan Engels, met wie Gerard Reve begin jaren zeventig een heftige relatie onderhield, hetgeen zijn weer slag heeft gevonden in het brievenboek ‘Ik had hem lief’ (1974). Ernst-Jan Engels was beeldend kunstenaar. Ik heb uw schrijf sels altijd in een Reviaanse context ge zien. Dat sadomasochisme, die wonderlijke obsessies, niet alleen met seks, maar ook met religie. Kan het soms zijn, dat U Ernst-Jan Engels bent? ik heb u al eens eerder betrapt op plagiaat (de scheet in een glas wijn uit ‘Lieve Jongens’ die u op Julius Wijf fels projecteerde). Zeg eens eerlijk, bent u soms Ernst-Jan Engels? U zoudt mij een groot genoegen doen met deze primeur.

fred van der wal zei, 18 december 2008 op 23:43

Heer Mous,
Julius Wijffels is altijd een hele lieve jongen geweest en zijn vriendje die van kraaltjes en andere schmuck leuke sieraden maakte misschien ook wel. Ik ben één keer bij hem thuis geweest in 1978. Gelijk de laatste keer, want ik heb niets met het Friese homo sirkwie.
Gotsijdanck ben ik niet de beklagenswaardige Ernst Jan Engels, U behoort beter te weten met w opleiding. Ik woon de niet in die afbraakbuurt maar had mijn atelier in de Tweede Nassaustraat 8 van 1972 - 1978, en zat daar tusen een zootje artistiekerig gedrogeerd schorum waar ik geen con tact mee had met uitzondering van de oudere schilder Hans Engelman die naast Willink woonde aan de Ruysdaelkade en waar hij bon je mee kreeg.
Mijn werk verkocht toen als warme broodjes tot afgunst van de salon communistische contrapres tatie zenuwelijers die daar als ratten in hun holen huisden, lawaai trapten via versterkers, trom petten, een Hammond orgel en saxofoons, dat horen en zien je verging en als ze even op adem wilden komen zaten te snuiven, roken, slikken en spuiten. Ik heb mij verre gehouden van drugs. Ernst Jan Engels kan men moeilijk een serieus kunstenaar noemen. Gezakt voor zijn psychologie tentamens opteer de hij voor de contraprestatie waar iedere schlemiel toen in kon komen, net als in Fries land. Ik heb Ernst Jan Engels één keer gesproken en dat was voor mij voldoende om verder afstand te nemen.
U vergist zich in mijn plagiaat plegen, de scheet opgevangen in een glas wijn heb ik van mijn doch ter Misja opgestoken, die deze gewoonte nog steeds koestert dus ik drink liever geen wijn bij haar thuis en houd het bij een flesje bier dat gesloten is met een kroonkurk. Ik ben nauwelijks bekend met het werk van Reve, geen groot bewonderaar van deze clown en heb op De Avonden na slechts secundaire literatuur over hem gelezen. Mijn voorkeur, zoals al eerder gezegd ligt bij Hermans, Bukowski, de vroege Wolkers, de vroege Heeresma, Campert en de eerste twee boeken van Cremer.
Ernst Jan Engels en zijn vriendje Teigetje hebben in 1981 in een misdadige coup de gang en mijn atelier in brand gestoken met drie vaten olie die voor mijn deur ston den. Onbegrijpelijk, want ik had niets tegen hem maar ook niets voor hem. Als ik die bewuste dag van de brandstichting aanwezig was geweest dan had ik het niet kunnen na vertellen.
In elk geval is meneer Ernst Jan opgeborgen in een psychiatrische kliniek. Enige in teresse in zijn ver dere levensloop heb ik niet.
In het atelier naast mij zat de altoos zwetende dikzak Steven Kwint die op orkaan kracht die depri merende droef toeter muziek van Ben Webster draaide waar ik tegen in dan The Velvet Under ground liet dreunen om geluid met geluid te verdrijven. Ik kreeg toen al brieven van beroemde Pop kunstenaars als Rauschenberg en Wesselmann. En met Steven Kwint in zijne alcoholische roes is het ook slecht afgelopen.
Mijn kunst kritische schrijven heeft zijn wortels in wat Lucassen, Dibbets en van Elk poneerden eind zestiger jaren, begin zeventiger jaren, commentaar dat ik zie als een frisse wind door de onrustige, onoverzichtelijke, mistige zestiger jaren cultuur.
Ernst Jan Engels kocht kitschdoekjes op het Waterlooplein voor een paar gulden die hij tot mijn er gernis inleverde bij de BKR commissie Amsterdam die ze aankocht voor 7000 gulden per stuk.
Een artikel over het Gekkenhuis aan de Tweede Nassaustraat heb ik in voorbereiding en dat is geen vrolijk verslag. Er is een moord gebeurd op een kunstenaar, schietpar tijen , diefstal en het is een dusdanig luguber gebouw dat mijn echtgenote er ’s avonds niet durfde te komen als ze mij tegen twaalf uur ophaalde. Ik was gewend van ’s ochtends negen tot twaalf uur in de avond elke dag te werken met korte pauze het avond eten.
Mijn “belangstelling” voor religie? In tegenstelling tot de schertsfiguur Reve koket teer ik daar niet mee. Ik heb een christelijke kweekschool door lopen en kwam tot schade en schande in 1963 met de bevindelijk gereformeerden in nauw contact die aan de wieg van de EO stonden. Het tiepe veramerikaniseerde christendom waarbij voor het Kruis een levensgroot Dollar teken staat.
Mijn veronderstelde SM voorliefde? Ik zie deze letterlijk zo boeiende richting als uitvloeisel van de Body Art en de Art Noir. Sex is voor mij geen issue van belang.

fred van der wal zei, 19 december 2008 op 10:03

Je noemt de “heftige relatie” tussen Gerard Kornelis van het Reve en de contrapres tatie “kunste naar” Ernst Jan Engels. Deze tijdelijke verbintenis was weinig hevig en waarschijnlijk meer uitge vierd in de boeken van de auteur dan in de realiteit. Eénmalig verscheen van het Reve gearmd met Ernst Jan Engels in het gebouw aan de Tweede Nassaustaat en rond 1977 is het “verlovings feest” tussen de schrijver en Ernst Jan gevierd mt een feest in het atelier complex aan de tweede nassau straat waar de Amsterdamse modieuze intellectuele fine fleur van die tijd voor was uitge nodigd, o.a. kunstverzamelaar Orlow en zijn aangenaam ogende gade. Onder haar dure bontmantel was zij zo als vaker geheel naakt, hoorde ik de volgende dag van een gnuivende beeldhouwer, die be weerde er bij haar "in" geweest te zijn en wat had mevrouw genoten. Ik heb de uitnodiging voor het feest als Lone Wolf en Se rieus Kunstenaar indertijd als enige kunstenaar uit het atelier com plex afgeslagen en ging ter con trole wel ’s avonds om een uur of elf nog even naar mijn atelier kijken of er niet ingebroken was. We kennen onze artistieke pappenheimers langzamer hand.
Het bezoekersaantal was rond de 400 personen, een grote belasting voor de vloeren van de twee schoollokalen.
Rond 1981 na de door Ernst Jan Engels en zijn vriendje Teigetje gestichte brand is de “kunstenaar” opgenomen in een inichting na gevulde flessen sherry uit het raam te hebben gegooid naar buurt bewoners die niets vermoedend in hun tuin zaten te zonnen.
Anonieme daders van de balkons van belendende percelen hebben uit wraak daar op de ruiten van de ateliers beschoten. In mijn ramen zaten 18 kogelgaten. Ik belde vanaf mijn woonadres de politie aan het Marnix plantsoen. Zij weigerden te komen en hadden pas interesse als de ateliergebruikers elkaar hadden uitgemoord, deelden zij minzaam mee.